Μάρεϊ ο εξορκιστής!

Ακόμη και η εικόνα του μετά τον τελικό της 8ης Ιουλίου στο Γουίμπλεντον και έπειτα από τον μεγαλύτερο – σε διάρκεια – τελικό στο κορτ της Νέας Υόρκης πιστοποιεί τη διαφορά! Στην ήττα από τον Φέντερερ, ο 25χρονος Βρετανός παραδόθηκε στα συναισθήματά του. Το πρόσωπό του δήλωνε την πίκρα του. Λύγισε! Βούρκωσε, έκλαψε, «φώναξε» την απογοήτευσή του, κραύγαζε ότι μέσα του έλεγε: «Βρέθηκα τόσο κοντά»!

Στο «Αρθουρ Ας», μετά το τέλος του εξαντλητικού αγώνα 294 λεπτών, περίμενε κανείς ότι ο Μάρεϊ θα ξεσπάσει με διαφορετικό τρόπο. Πως θα πετούσε τις ρακέτες του στον αέρα, θα πανηγύριζε σαν μικρό παιδί… Κι όμως σχεδόν δεν έσκασε χαμόγελο.

Ισως τον… έσκασε η πίεση που ένιωθε στις πλάτες του από τη στιγμή που κατάλαβε ο ίδιος και μαζί του ένας ολόκληρος λαός ότι μπορούσε να φέρει ξανά στη Βρετανία έναν τίτλο Grand Slam. Το φάντασμα του Φρεντ Πέρι καταδίωκε εδώ και 76 χρόνια όλους τους βρετανούς τενίστες, φυσικά και εκείνον. Αυτές οι σχεδόν οκτώ δεκαετίες ατελείωτου πόθου και προσμονής μιας χώρας που λατρεύει το τένις μάλλον ήταν για τον (νέο) Νο 3 της παγκόσμιας κατάταξης ό,τι δυσκολότερο είχε για να διαχειριστεί στον δρόμο του προς την κορυφή.

Με την πειστικότατη νίκη του επί του Φέντερερ στους Ολυμπιακούς Αγώνες προφανώς ένιωσε πως μπορεί να αναμετρηθεί με το φάντασμα του Φρεντ Πέρι – κι όταν χθες ο Τζόκοβιτς, μετά το εντυπωσιακό ξεκίνημα του Βρετανού (7-6[10], 7-5), με το comeback του (2-2) το… κάλεσε στο κεντρικό γήπεδο του «Αρθουρ Ας», το ξόρκισε οριστικά!

Ο Σέρβος τον κτυπούσε ανελέητα (6-2 το 3ο σετ και 6-3 το 4ο), αλλά ο Μάρεϊ έκανε το μπρέικ στο πρώτο γκέιμ του 5ου σετ. Με δεύτερο μπρέικ στο τρίτο έκανε το 3-0 και όταν ο Τζόκοβιτς απάντησε με μπρέικ και απείλησε ξανά (3-2) έκανε ένα απίθανο love-game (4-2) και πέταξε προς τον πρώτο του τίτλο σε Grand Slam. Στην ίδια πόλη που κατέκτησε και ο Φρεντ Πέρι τον πρώτο μεγάλο τίτλο του (1933) και ύστερα από όσους αποτυχημένους τελικούς είχε και ο Ιβαν Λεντλ, τον οποίο φέτος προσέλαβε για προπονητή του. Τέσσερις ήττες σε τελικούς μέτρησε ο Τσέχος μέχρι να κατακτήσει το 1984 τον πρώτο από τους οκτώ Major τίτλους τους. Τόσες μέτρησε κι ο Μάρεϊ από το 2010 μέχρι το ξημέρωμα της Τρίτης.

Από εδώ και στο εξής όλα δείχνουν πως θα μετρά διαφορετικά. «Εμαθε πώς κατακτάς τίτλους» σχολίασε ο Βιλάντερ προβλέποντας έναν νέο κυρίαρχο του τένις. Αλλωστε η φετινή σεζόν έδειξε πως δεν υπάρχει κυρίαρχος στο άθλημα αυτή τη στιγμή. Τα τέσσερα μεγάλα τουρνουά πήγαν σε τέσσερα διαφορετικά χέρια (Αυστραλία: Τζόκοβιτς, Ρολάν Γκαρός: Ναδάλ, Γούιμπλεντον: Φέντερερ, US Open: Μάρεϊ) και κάθε τουρνουά άλλαζε τη σειρά στην παγκόσμια κατάταξη. Ο,τι κι αν συμβαίνει τους επόμενους μήνες, ο Μάρεϊ θα είναι σημαντικό κομμάτι της Ιστορίας. Προς το παρόν, πάντως, μπορεί να λέει πως σταμάτησε απλώς να πλησιάζει. Πλέον είναι εκεί. Στην κορυφή!