Ενα ηρωικό κατόρθωμα αλλά χωρίς όφελος
Ο Νιλ Αρμστρονγκ χαιρετάει σ’ αυτή τη φωτογραφία με ημερομηνία 16 Ιουλίου 1969, λίγο πριν από την εκτόξευση της αποστολής «Απόλλων 11» από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κατόρθωμα του Νιλ Αρμστρονγκ να προσεδαφιστεί στη Σελήνη ήταν ηρωικό, υπογραμμίζει ο Τζέραρντ ντε Γκρουτ, καθηγητής Ιστορίας στο βρετανικό Πανεπιστήμιο Σεντ Αντριους και συγγραφέας του βιβλίου «Η σκοτεινή πλευρά της Σελήνης: Η υπέροχη τρέλα της αμερικανικής κατάκτησης της Σελήνης». Ωστόσο τα ηρωικά γεγονότα, προσθέτει, μερικές φορές δεν έχουν μεγαλύτερη σημασία πέραν του ηρωισμού τους. Θαυμάζουμε την κατάκτηση του Εβερεστ όχι επειδή άλλαξε πραγματικά τη ζωή των ανθρώπων, αλλά απλώς επειδή ήταν μεγαλειώδης. «Το ίδιο συμβαίνει και με την κατάκτηση της Σελήνης από τον Αρμστρονγκ», γράφει ο Ντε Γκρουτ. Διότι η Σελήνη έγινε ο στόχος της κούρσας του Διαστήματος ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην ΕΣΣΔ όχι επειδή ήταν σημαντική, αλλά επειδή ήταν η γραμμή τερματισμού της κούρσας για να αποδειχθεί ποιο στρατόπεδο έχει πολιτική υπεροχή. Αφού κατακτήθηκε η Σελήνη, ουδείς ήξερε τι να κάνει στη συνέχεια. Ο ίδιος ο Αρμστρονγκ, στον οποίο ουδέποτε άρεσαν οι υπερβολές, δυσκολευόταν να εξηγήσει τον σκοπό της αποστολής του. «Ο στόχος αυτής της πτήσης», είχε δηλώσει, «είναι ακριβώς να πάει τον άνθρωπο στη Σελήνη, να προσεδαφιστεί εκεί και να επιστρέψει. Ο πρωταρχικός στόχος είναι να καταδειχθεί ότι ο άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο». Εντούτοις πίστευε πραγματικά ότι η Γη θα γινόταν ένα καλύτερο μέρος με το δικό του μικρό βήμα. Εν καιρώ, επισημαίνει ο Ντε Γκρουτ, αντελήφθη την αφέλειά του.













