Κληρονομιά της προσσελήνωσης είναι η διαστημική τεχνολογία

Η πρώτη άφιξη γήινης ζωής σε ένα άλλο ουράνιο σώμα αποτελεί για τον Μάρτιν Ριζ, τον βασιλικό αστρονόμο της Βρετανίας, «ένα μνημειώδες γεγονός όχι μόνο για τη γενιά μας, αλλά για την ιστορία του πλανήτη μας, μια συλλογική τεχνολογική προσπάθεια επικής κλίμακας». Η αποστολή «Απόλλων 11» προσσεληνώθηκε μόλις 12 χρόνια μετά την εκτόξευση του Σπούτνικ και μόλις 66 χρόνια μετά την πρώτη πτήση των αδελφών Ράιτ και, αν συνεχίζαμε με τον ίδιο ρυθμό, τώρα θα είχαμε ανθρώπινα αποτυπώματα στον Αρη, σημειώνει ο αστρονόμος στον βρετανικό «Γκάρντιαν». Επισημαίνει επίσης πως οι εικόνες της ευαίσθητης ατμόσφαιρας της Γης, που έρχονταν σε αντίθεση με το στείρο σεληνιακό τοπίο, έγιναν εμβληματικές για τους οικολόγους – και αυτή μπορεί να είναι η πιο διαρκής κληρονομιά του προγράμματος «Απόλλων». Μπορεί οι επανδρωμένες πτήσεις στο διάστημα να έχουν χάσει τη γοητεία τους, όμως η επιστήμη προόδευσε χάρη στην κατάκτηση της Σελήνης, σήμερα εξαρτιόμαστε από τη διαστημική τεχνολογία για τις επικοινωνίες, την πρόγνωση του καιρού, τη χαρτογράφηση, τον εντοπισμό γεωγραφικής θέσης. Και, σ’ έναν ή δύο αιώνες από σήμερα, σύμφωνα με τον Ριζ, μικρές ομάδες αστροναυτών, ατρόμητων όπως ήταν ο Νιλ Αρμστρονγκ, μπορεί να ζουν ανεξάρτητα από τη Γη και να προσαρμόζουν γενετικά τα παιδιά τους ώστε να επιβιώνουν σε εξωγήινα περιβάλλοντα. Θα έχει τότε αρχίσει η μεταανθρώπινη εποχή, θα έχει γίνει πραγματικά το «μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα» που προοιωνίστηκε ο Νιλ Αρμστρονγκ.