ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Μόνο κλάψα;

Οδ. Μανωλίτσης

Λευκάδα

Διάβασα πριν από καιρό το χρονογράφημα στη στήλη του Λ. Παπαδόπουλου για την άνοιξη που με τις ομορφιές της μας ανοίγει ένα παράθυρο στον ουρανό της αισιοδοξίας και της ελπίδας.

Στις μέρες που περνάμε, μάλλον που μας επέβαλαν να περνάμε, έχουμε ανάγκη από γραπτά που ξεκουράζουν και μας δίνουν κουράγιο να μη λυγίζουμε, ώστε να μπορούμε να κρατάμε όρθιες τις ψυχές μας.

Εχουμε κουραστεί να ακούμε από το πρωί μέχρι τα βαθιά μεσάνυχτα αναλύσεις και σχόλια από ειδικούς και μη, από «σοφούς» οικονομολόγους, για τα μαύρα χάλια της οικονομίας.

Ακουσα μια μέρα έναν θυμόσοφο γέροντα να λέει: «Τόσοι… παπάδες εκεί στη Βουλή, Παπα-δήμος, Παπα-νδρέου, Παπα-κωνσταντίνου, Παπα-ιωάννου και να μην μπορούν να ξορκίσουν το κακό που μας βρήκε».

Ευτυχώς που υπάρχουν και οι γελοιογράφοι που με τις πετυχημένες γελοιογραφίες μάς βοηθούν να ξεχνάμε τις δυσκολίες και διαλύουν, έστω για λίγες στιγμές, τα σύννεφα της απελπισίας. Μας βοηθούν με το χιούμορ τους να βλέπουμε το ποτήρι γεμάτο μέχρι τη μέση και όχι άδειο μέχρι τη μέση. Δεν αντέχουν τα νεύρα μας στη συνεχή κλάψα.

Ακόμα και στις αρχαίες τραγωδίες, όπου κυριαρχούν ο ζόφος και ο θάνατος, υπάρχουν στιγμές που οι μεγάλοι τραγικοί μάς βγάζουν σε κάποιο ξέφωτο, με ένα λυρικό χορικό, με μια σκηνή στην οποία κυριαρχεί το κωμικό στοιχείο («Αλκηστις» του Ευριπίδη).

Ακόμη και στις «Τρωάδες» υπάρχει μια σκηνή που ο μεγάλος Ευριπίδης παρουσιάζει τον Μενέλαο κάπως ανόητο. Οταν τον παρακαλεί η τραγική Εκάβη να μη δεχτεί την Ελένη στο ίδιο πλοίο, εκείνος απαντά: «Γιατί; Πιο πολύ από πρώτα φορτωμένο το πλοίο είναι;».

Εμείς «οι ασθενείς και οδοιπόροι», οι «κοπιώντες και πεφορτισμένοι» έχουμε ανάγκη από λόγο που να δίνει κουράγιο και ελπίδα.

Ο Ν. Καζαντζάκης γράφει στον «Φτωχούλη του Θεού»: «Οσο υπάρχουν στον κόσμο λουλούδια και παιδιά και πουλιά, μη φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά…».

Για κλάματα

Ντίνα Δημητρακάκη

Ποιοι παραμένουν εραστές του δικομματισμού; «Οσοι έχουν συμφέροντα», λέει φίλος – καταπέλτης. Εκτός από τη μητέρα μου, Θεός σχωρέσ’ την, που σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, ακόμη και αν είχε αλλάξει όνομα το κόμμα, φώναζε αθώα ΕΡΕ, ΕΡΕ!

Σήμερα, πολλοί θα ήθελαν να ρίξουν την ψήφο τους αλλού, προκειμένου όμως να κοντράρουν την άλλη όχθη προτιμούν τα μεγάλα ονόματα και μόλις μπουν στον μπερντέ κάνουν αυτό που δεν θέλουν ή που τους δασκάλεψαν να θέλουν. Ουτοπία να ρωτάς κάποιον τι θα ψηφίσει, μοιάζει σαν να τον ρωτάς την ηλικία του.

Ανάμεσα στους δικομματιστές, δυστυχώς, υπάρχουν και ψαγμένοι άνθρωποι, κυρίως της Αριστεράς, που δεν κατάφεραν ακόμη (!) να απαλλαγούν από το σύνδρομο του φανατισμού και να δουν τα πράγματα χωρίς διόπτρες. Εξάλλου, κάποιοι έχουν δίκιο, αφού ζημιώθηκαν και από τα δύο μεγάλα κόμματα και φώλιασε μέσα τους το μίσος που φαίνεται και στα μάτια ορισμένων υποψήφιων πρωθυπουργών…

Τέλος, αν δεν συνειδητοποιήσουμε πως πρέπει να στηρίξουμε και άλλες παρατάξεις η ιστορία θα διαιωνίζεται, ευτυχώς όχι πια με τα παλαιά γνωστά ονόματα κυβερνώντων που μας ταλαιπώρησαν χρόνια. Τον πρώτο καιρό τούς αγιοποιούσαμε, στη συνέχεια τους πετούσαμε έξω κλωτσηδόν και σε λίγο πάλι τα ίδια και απαράλλακτα.

Είμαστε για κλάματα αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία εκ βαθέων. Το κείμενο μετεκλογικά θα είναι επίκαιρο και καλή προφητεία για τα μελλούμενα. Μακάρι να διαψευστώ.

Η παράκαμψη

στην Τρίπολη

Δημήτρης Κυριαζής

Στις 7-5-2012 επιβιβάστηκα στην Κυπαρισσία στις 10.40 στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ για την Αθήνα. Η προ ολίγων μηνών εγκαινιασθείσα οδός παρακάμπτει την Τρίπολη και συνεχίζει προς τη σήραγγα Αρτεμισίου. Στο σημείο αυτό ο οδηγός έκανε μανούβρες, ζικ – ζακ, μπήκε σε δρόμο προς το κέντρο της Τρίπολης, στάθμευσε στο ΚΤΕΛ για 15 λεπτά. Αυτή η παρέκκλιση, μπες – βγες, «έφαγε» πάνω από δεκάλεπτο. Αδικαιολογήτως. Στην Τρίπολη επιβίβαση δεν επιτρέπεται. Σπάνια αποβίβαση μπορεί να γίνει κάπου, π.χ., στην κατεύθυνση προς Αρτεμίσιο. Για όποια ανάγκη των επιβατών, υπάρχουν καταστήματα επί της κεντρικής οδού – εξάλλου από Κυπαρισσία μέχρι Τρίπολη ο χρόνος που απαιτείται είναι μόλις ένα δίωρο.

Και απορώ με τη λογική των αρμοδίων για αυτή τη ρύθμιση. Η επαναχάραξη, η βελτίωση υφιστάμενων δρόμων, κόστος πολλών δεκάδων εκατομμυρίων, γίνεται για χρονική συντόμευση από την επιβίβαση μέχρι την αποβίβαση. Ετσι δεν πρέπει να είναι;

Νομιμοποίηση αυθαιρέτων

Γ. Κοντός

Κλήθηκαν σε «οικονομική συστράτευση» οι έλληνες πολίτες. Μια μερίδα με αρκετά χρέη και σημαντικά ποσά είναι οι κάτοχοι αυθαιρέτων. Θέλουμε να πληρώσουμε και δεν θέλει το υπουργείο Περιβάλλοντος.

Κλειστά τηλέφωνα των αρμοδίων, έλλειψη διευκρινίσεων, κλειστό το σύστημα, καμία διεκπεραίωση. Σαν να είμαστε σε άλλο κράτος. Ο μηχανικός μας αγωνίζεται να βρει άκρη, εμείς κρατάμε τα χρήματα (φοβόμαστε και τις ασυνέπειες του υπουργείου) και η κυβέρνηση αγωνίζεται να τα μαζέψει. Και πέραν αυτής της είσπραξης, τώρα με το Ε1 και το Ε9 θα μείνουν ακόμα αυθαίρετα και θα χάσει η ΔΟΥ κι από εκεί λεφτά. Ή θα ολοκληρωθεί η διαδικασία και θα πληρώσει ο καθείς τις αναλογίες των νομίμων;

Ο ορισμός

του φασισμού

Ειρήνη Ι. Πιτσόλη

Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή τη σκηνή. Ημουν στην Στ’ δημοτικού και ο πατέρας μου μόλις μου είχε χαρίσει έναν πολύ όμορφο και σπάνιο χάρακα που του είχε φέρει ένας φίλος από το εξωτερικό. Μια συμμαθήτριά μου αρκετά πιο σωματώδης και «στιβαρή» από εμένα, που καθόταν στο πίσω θρανίο μου είπε: «Πιτσόλη, δώσε μου τον χάρακά σου, μου ανήκει» (το αυγό της κότας). Αρνήθηκα.

Τότε, άρχισε να μου τραβάει τα μαλλιά και να με χτυπάει στην πλάτη. Οι άλλοι συμμαθητές παρακολουθούσαν αμέτοχοι (το αυγό της πάπιας). Συνέχισε να με χτυπάει μέχρις ότου εξοργίστηκα, σήκωσα τον χάρακα και της είπα: «Αν δεν σταματήσεις αμέσως θα σου φέρω τον χάρακα στο κεφάλι».

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή μπήκε στην τάξη ο δάσκαλος, ο οποίος ήταν πολύ δημοκρατικός και φιλελεύθερος άνθρωπος. Εγινε έξαλλος μαζί μου. «Τι είναι αυτά που κάνεις, Ειρήνη; Αυτό είναι φασισμός».

Ηθελα να πεθάνω. Ντράπηκα πολύ, αλλά και ένιωσα να με πνίγει η αδικία. Ηθελα να του φωνάξω τι έγινε και να σηκωθώ να φύγω από την τάξη. Παρ’ όλα αυτά δεν έκανα τίποτα (το αυγό της στρουθοκαμήλου).

Στην πορεία των χρόνων βρέθηκα αντιμέτωπη με πάρα πολλές τέτοιες, απείρου κάλλους σκηνές. Είδα μαμάδες να ουρλιάζουν στα παιδιά τους ακόμα και στον δρόμο. Εμαθα για συζύγους που χτυπούσαν τις γυναίκες τους (το αυγό του κόκορα). Και κάθε φορά σκεφτόμουν: «Αυτό είναι φασισμός». Γιατί φασισμός δεν είναι μόνο η πολιτική που ακολούθησαν ο Χίτλερ, ο Παπαδόπουλος και οι νοσταλγοί τους.

«Αυτή και μόνο είναι η ρίζα από όπου ξεπετιέται ένας τύραννος: όταν εμφανίζεται για πρώτη φορά είναι ο προστάτης», είχε πει ο Πλάτων. Και αν το καλοσκεφτεί κανείς, έτσι είναι. Προστάτες της οικογένειας, της θρησκείας, της τάξης, της υγείας, της παιδείας, της ενημέρωσης ή απλώς της «ησυχίας» και της «βολής» μας.

«Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον, καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει. Οι ρίζες του, το σύστημα αγκαλιάζουν και χάνονται βαθιά στα περασμένα», είχε γράψει πριν από χρόνια ο Μπρεχτ, εννοώντας ότι το «αυγό του φιδιού» ούτε γεννιέται ούτε εκκολάπτεται τυχαία και από τη μια στιγμή στην άλλη.

Πολιτιστικά προγράμματα

των δήμων

Κώστας Λυπούδης

ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Ολοι μας έχουμε χρέος να σώσουμε κάτι που μας ανήκει. Τον πολιτισμό μας. Οι πολιτικοί έχουν παραδώσει τα κλειδιά στους ξένους. Αυτοί θα αρπάζουν για πενήντα χρόνια ό,τι έχουμε και δεν έχουμε. Τα πάντα. Γι’ αυτό κάθε δήμος θα πρέπει να βρει τρόπους ώστε τα πολιτιστικά και καλλιτεχνικά του προγράμματα να μην κλείσουν.

Οικονομική βοήθεια από δω και πέρα δεν θα υπάρχει από πουθενά. Ούτε από το υπουργείο Πολιτισμού, γιατί και αυτό θα είναι υπό κατοχή. Αλλά και το υπουργείο Εσωτερικών που προσπαθεί να βρει τρόπους για να βοηθήσει οικονομικά τους δήμους, φαίνεται πως τα κουκιά του δεν φτάνουν.

Οπότε το μεγάλο κακό (ο αφανισμός) αρχίζει από τα καλλιτεχνικά και πολιτιστικά προγράμματα του δήμου, όπως του Κερατσινίου – Δραπετσώνας που ήταν η ζωή και η ψυχή της πόλης μας. Τώρα δεν θα είναι, γιατί όλα τα προγράμματα θα κλείσουν.