Η χαμένη ταυτότητα της Εθνικής

Είτε έπαιρνε το Euro όπως το 2004 είτε τον πούλο όπως το 2008, τα τελευταία εννιά χρόνια η Εθνική μας ήταν ίδια και απαράλλακτη: μία ομάδα που δεν σπούδασε ποδόσφαιρο αλλά είχε ντοκτορά στο να «κλέβει» τα ματς. Με την άμυνα στο DNA της και την ανάγκη να προσφέρει θέαμα γραμμένη εκεί που δεν πιάνει μελάνι, δεν έδινε δεκάρα για το τι θα πει ο κόσμος. Και ο κόσμος έλεγε, ότι ποτέ άλλοτε μία τόσο «κακή» ομάδα δεν κατάφερε να πάρει τόσα καλά αποτελέσματα.

Παραλαμβάνοντας αυτή την αντιτουριστική αλλά τόσο επιτυχημένη Εθνική, ο Φερνάντο Σάντος δεν έκρυψε το όνειρό του: να της διδάξει την μπάλα που οφείλει να παίζει μία κυρία. Μία πρώην Πρωταθλήτρια Ευρώπης η οποία από το 2004 κι έπειτα έλειψε μόνο μία φορά από τα σαλόνια του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ωραίο ακουγόταν, ώσπου ήρθε η ώρα να δοκιμαστεί στην πράξη.

Εφτανε να έχεις παρακολουθήσει ένα τέταρτο από οποιονδήποτε αγώνα της Πολωνίας, για να καταλάβεις ότι η πρώτη αντίπαλός μας σε αυτό το Euro παίζει μονόπαντα από τη δεξιά πτέρυγα, επειδή εκεί τυχαίνει να αγωνίζονται οι λιγοστοί καλοί παίκτες της. Και επίσης, ότι στις επιστροφές οι αμυντικοί της είναι πιο αργοί από το replay.

Τι έπρεπε να κάνει ο Σάντος, λοιπόν; Το αυτονόητο: να θωρακίσει την αριστερή πλευρά τής ομάδας του, να αφήσει χώρο στους Πολωνούς ώστε η άμυνά τους να βγαίνει ψηλά, και να βάλει στην κορυφή της επίθεσης τον πιο γρήγορο κυνηγό που έχει, τον Σαλπιγγίδη.

Και τι έκανε; Τα ακριβώς αντίθετα. Εβαλε αριστερό μπακ τον Χολέμπας, τον οποίο στα δύσκολα ευρωπαϊκά ματς του Ολυμπιακού ο Βαλβέρδε δεν τόλμησε να χρησιμοποιήσει χωρίς τον Μαρκάνο πίσω του, τοποθέτησε μπροστά του τον Σαμαρά που γυρίζει στην άμυνα να βοηθήσει όποτε το θυμάται, άπλωσε την ομάδα τόσο ώστε οι μέσοι και οι επιθετικοί να μη βρίσκονται ούτε κατά σύμπτωση, και άφησε έξω τον Σαλπιγγίδη ο οποίος στην κόντρα δεν πιάνεται ούτε με λάσο. Ετσι, όποιος Πολωνός ήθελε να γνωρίσει από κοντά τον γίγαντα Χαλκιά, κατέβαινε από δεξιά και τον έφτανε σε απόσταση χειραψίας – ενώ στη δική μας επίθεση η μπάλα δεν έφτανε ούτε με έμβασμα.

Για όσους δεν είναι τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουν ότι ο προπονητής ξέρει λιγότερη μπάλα από εκείνους που του κάνουν κριτική, υπάρχει μία πιο πειστική εξήγηση για τα λάθη του Σάντος: ότι ο Πορτογάλος δεν είχε στο μυαλό του πώς θα εξουδετερώσει τους Πολωνούς αλλά να παρουσιάσει μία ομάδα που θα τους αντιμετωπίσει στα ίσα παίζοντας ωραίο ποδόσφαιρο. Γι αυτό έβαλε τον «επιθετικό» μπακ Χολέμπας και τον Σαμαρά που δεν έχουν την άμυνα στο ένστικτό τους, απέναντι τον Νίνη να κάνει τακουνάκια, και μπροστά τον Γκέκα που είναι για «φουλ επίθεση» κι όχι για κλεφτοπόλεμο. Το πόσο λάθος έκανε, φάνηκε όταν ο διαιτητής Καρβάγιο – ο καρνάβαλος της Ισπανίας – μας άφησε άδικα με δέκα παίκτες. Τότε που λειτούργησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και η Εθνική άρχισε να αμύνεται και να κυνηγάει το γκολ με τον τρόπο που ξέρει και γουστάρει, φτάνοντας ένα χαμένο πέναλτι μακριά από τη νίκη.

Το ότι ο Σάντος δεν έμαθε από το πάθημα του πρώτου αγώνα, είχε φανεί προτού καν αρχίσει ο δεύτερος. Το σύνθημα ήταν, «οι Τσέχοι έχουν ευάλωτα στόπερ και μπάζουν πίσω, άρα πάμε να τους μακελέψουμε». Αλλά εκτός από αδύναμη άμυνα είχαν και δύο πλάγιους μπακ που η αντίπαλη περιοχή τους αρέσει καλύτερα από τη δική τους, κι έναν Ροζίτσκι που αλωνίζει, για τους οποίους δεν ελήφθη καμία ιδιαίτερη μέριμνα. Ετσι γίναμε οι πρώτοι σε τελική φάση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος που σε έξι λεπτά πρόλαβαν να ρουφήξουν δύο μπαλάκια, από μία ομάδα που μετά το 2-0 δεν έβλεπε την ώρα να λήξει το ματς.

Η τελευταία μας ευκαιρία, απόψε, δεν είναι τόσο μεγάλη όσο οι δύο προηγούμενες, όμως η καπάτσα Εθνική που ξέραμε – κι όχι αυτή που προσπάθησε να μας συστήσει ο Σάντος – έχει φέρει βόλτα ομάδες πολύ καλύτερες από τη Ρωσία.