Μνημόνιο

Σε εποχή τέτοιας ευρωπαϊκής κρίσης, ας ποντάρουμε για μια ακόμα φορά στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Με βαρύτερη ωστόσο καρδιά. Γιατί ποδόσφαιρο και πολιτική δεν (έπρεπε να) κάνουν καλή παρέα, αλλά ποτέ ευρωπαϊκό πρωτάθλημα δεν είχε, άμεσα ή έμμεσα, τέτοια πολιτική φόρτιση.

Ο εκ των πραγμάτων χωρισμός της Ευρώπης σε «χώρες υπό δυσκολίες» (για να μην πούμε υπό κατάρρευση) και «χώρες δασκάλους» (για να μην πούμε κήνσορες), έχει επιρροή και στο κατεξοχήν πεδίο «ελεγχόμενου πολέμου», το ποδόσφαιρο.

Η μαγεία του ποδοσφαίρου, αλλά και ο συγκρουσιακός χαρακτήρας του, γεννούν προσδοκίες εκτόνωσης, αλλά προσθέτουν και ένταση, σε μια ήπειρο υπό ένταση. Επιπλέον, η ανάθεσή του στις δύο φετινές διοργανώτριες περιέπλεξε κι άλλο τα πράγματα.

Η Ουκρανία, μέσα κυρίως από την τροπή που έχει πάρει η «υπόθεση Τιμοσένκο» (η πρώην πρωθυπουργός δεν είναι ασφαλώς Μαντέλα, αλλά δεν είναι και Μάκης Ψωμιάδης), εμφανίζεται ως παρίας, στον οποίο η υπόλοιπη Ευρώπη θέλει, σχεδόν, να χαλάσει τη γιορτή.

Πρέπει να πάμε πίσω στους Ολυμπιακούς της Μόσχας και το μποϊκοτάζ που επέτρεψε στον ξεχασμένο Γουέλς να κερδίσει τα 100 μέτρα και στον αξέχαστο Μενέα τα 200, για να βρούμε τέτοια αποδοκιμασία αθλητικού γεγονότος με πολιτικά κριτήρια.

Αυτήν τη φορά οι ομάδες θα μετάσχουν, απλώς οι πολιτικοί δεν θα ταξιδέψουν (για να δούμε αν η γερμανίδα Καγκελάριος θα κρατήσει την υπόσχεσή της στη διόλου απίθανη περίπτωση που η Μάνσαφτ προκριθεί στον τελικό του Κιέβου).

Αντίθετα, η άλλη διοργανώτρια, η Πολωνία, είναι ένας από τους ελάχιστους «καλούς μαθητές» της «νέας» Ευρώπης, νοιάζεται για τη βιτρίνα της και θέλει να αναδείξει τη διαφορά της. Μένει να φανεί πόσο αυτές οι φορτίσεις και οι διχασμοί θα επηρεάσουν την μπάλα που θα παιχτεί.

Από αγωνιστικής πλευράς, η τρόικα είναι γνωστή. Ισπανία, Γερμανία, Ολλανδία αποτελούν τα φαβορί όλων και απειλούν εξαρχής να επιβάλουν τον νόμο τους (πρόβλεψή μου: δεν θα το κάνουν και οι τρεις).

Το ίδιο γνωστές είναι και οι χώρες υπό επιτήρηση: οι δυο διοργανώτριες (ασταθείς και μάλλον μέτριες ομάδες), οι χώρες υπό πραγματικό Μνημόνιο, μπας και καταφέρουν να κάνουν την υπέρβαση (δύσκολη για την ντεφορμέ Πορτογαλία, μη προβλέψιμη για τη συντηρητική αλλά σκληροτράχηλη Ελλάδα, σχετική για την πιο αθόρυβη, κι εδώ, Ιρλανδία), οι δυνάμεις που μπορούν να κάνουν την έκπληξη (η Κροατία ανάλογα με τα φεγγάρια της, η Γαλλία που δείχνει μεγάλη φρεσκάδα).

Ιδιαίτερη περίπτωση, όπως πάντα, αλλά περισσότερο από ποτέ, η Ιταλία: βρίσκεται εν μέσω του τρίτου σκανδάλου στοιχημάτων της ιστορίας της, έχοντας κατακτήσει τους αντίστοιχους τίτλους (το Παγκόσμιο του 1984 και το 2006) τις δύο πρώτες φορές.

Οι φίλαθλοι ελπίζουμε, όπως πάντα, σε θέαμα και συγκινήσεις. Το δικό μας Μνημόνιο με τους αρτίστες της μπάλας είναι, σε πείσμα των καιρών, διαρκώς ανανεούμενο, έστω και αν όχι πάντα αμφίπλευρα τηρούμενο.