λεξικό

Προσπαθώντας να προβλέψω ποιοι ποδοσφαιριστές θα γίνουν προπονητές όταν μεγαλώσουν και ποιοι όχι, γνώρισα μεγάλες ήττες. Πίστευα ότι το «ψώνιο» το έχουν όλοι εκείνοι που οι αθλητικοί συντάκτες συνηθίζουν να χαρακτηρίζουν ως «το μυαλό του προπονητή μέσα στο γήπεδο»: ο Τσιάρτας, ο Ζαγοράκης, ο Μπασινάς, ο Κατσουράνης ή ο Λυμπερόπουλος, οι οποίοι από μικροί είχαν το χάρισμα να κατευθύνουν τους συμπαίκτες τους. Και ο Δημήτρης Ελευθερόπουλος είναι από τους ποδοσφαιριστές που δεν περίμενα ποτέ να γίνουν προπονητές. Αλλωστε, είναι νέος, πλούσιος και ομορφόπαιδο: γιατί να μπλέξει με ένα επάγγελμα-ψυχοβγάλτη, αντί να αράξει και να χαρεί τη ζωή του; Ο μοναδικός λόγος που μπορώ να σκεφτώ, είναι ότι ανέκαθεν του άρεσε να περνάει ατέλειωτες ώρες στο γήπεδο. Ελάχιστοι παίκτες αγαπούσαν την προπόνηση όσο ο «Ελέ». Ομως το ότι ξεκινάει την καινούργια του καριέρα από μία ομάδα της Σούπερ Λίγκας – κάτι σαν να κατατάσσεσαι στον Στρατό με τον βαθμό του ταγματάρχη – είναι δίκοπο μαχαίρι. Γι’ αυτό θα χρειαστεί όλη την τύχη του πρωτάρη που θα μπορούσε να έχει.