Ο χρόνος των «μικρών» σε Ευρώπη και ΗΠΑ
Από τον πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ανέπτυξε απρόσκοπτος την αγωνιστική ρητορική του ενώπιον του Στέλιου Κούλογλου (ΝΕΤ) ώς τα στελέχη του κόμματος, Νίκο Βούτση (δεύτερη φωτογραφία), Γιάννη Μηλιό (τρίτη) και Πάνο Σκουρλέτη (τελευταία δεξιά), ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει συνεχώς τηλεοπτικό έδαφος Συχνές ήταν οι εμφανίσεις σε μικρά κανάλια στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Δημήτρης Στρατούλης και η Ρένα Δούρου, με συνομιλητές από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να εναλλάσσονται, χωρίς να τηρείται η αυστηρότητα του ίσου μοιράσματος του χρόνου
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ανεξάρτητα από τις ιδιομορφίες του εγχώριου μιντιακού περιβάλλοντος, το μοίρασμα του τηλεοπτικού χρόνου είναι αγωνία σε όλες σχεδόν τις χώρες.
Στην Ιταλία τα λεγόμενα μικρά κόμματα διαμαρτύρονται επίσης ότι δεν «τα παίζουν» τα κανάλια, με τα μπερλουσκονικά μάλιστα, όπως και τα μικρά περιφερειακά, να μην υπακούουν καν στους κανόνες της αντίστοιχης διακομματικής επιτροπής που μοιράζει τον τηλεοπτικό χρόνο. Εδώ ισχύει ένα σύνθετο σύστημα που μοιράζει τον χρόνο σε tempo di parola (χρόνος ομιλιών) και tempo di notizie (χρόνος για την ειδησεογραφική κάλυψη των κομμάτων) και μετά τον αθροίζει σε tempo di antenna. Πρόκειται για τον χρόνο που αφιερώνεται σε ένα κόμμα, είτε εμφανίζεται εκπρόσωπός του είτε γίνονται αναφορές ειδησεογραφικές ή άλλου τύπου από την ενημερωτική τηλεόραση. Η ιδιομορφία της Ιταλίας είναι ότι προσμετρείται και η πολιτική σάτιρα.
Σε χώρες όπου το πολιτικό σύστημα έχει δύο κεντρικούς πόλους, όπως στη Γαλλία για παράδειγμα, το μοίρασμα ακολουθεί τον γενικό και εύκολο κανόνα των τριών τρίτων, ένα τρίτο του χρόνου στην κυβέρνηση, ένα τρίτο στο κόμμα της πλειοψηφίας και ένα τρίτο στην αντιπολίτευση.
Στις ΗΠΑ, με εξαίρεση την ειδική επιτροπή που ασχολείται μόνο με τα ντιμπέιτ, τα υπόλοιπα τα «ρυθμίζει» η αγορά, καθώς ο τηλεοπτικός χρόνος πληρώνεται και ως εκ τούτου και οι εμφανίσεις των πολιτικών προσώπων, όπως και όλες οι πολιτικές διαφημίσεις. Μοναδική εξαίρεση γίνεται για τους πολιτικούς που «παράγουν ειδήσεις», εξού και κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ από την ώρα που θα διεκδικήσει το αξίωμα και καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του διαθέτει «στρατό» επικοινωνιολόγων και δημοσιογράφων για να κρατά «ζωντανό» το ενδιαφέρον της δημοσιογραφίας και δη των τηλεοπτικών δελτίων.
Οσο για τη Βρετανία, λιγότερο απασχολεί τα κόμματα ο τηλεοπτικός χρόνος από τις αναφορές σε αυτά που κάνουν οι εφημερίδες ταμπλόιντ, για μια προνομιακή προβολή από τις οποίες ξοδεύουν και τα περισσότερα χρήματα (τουλάχιστον όσο μεσουρανούσε ο Μέρντοκ, προτού οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη για τις σκανδαλώδεις μεθόδους των εφημερίδων του).
Google news
