Οι παρελάσεις και οι επίσημοι

Μα χρειάζεται καμιά σοφία πως δεν έχουν καμία απολύτως θέση σήμερα οι προκλητικές εξέδρες των επισήμων που στήνονται στις εθνικές εορτές για να «κλέβουν» την απόδοση τιμών από τους μόνους δικαιούχους που είναι τα μνημεία των εθνικών μας αγωνιστών ή και τα ανά τη χώρα ηρώα του Αγνωστου Στρατιώτη; Ποια λογική επιβάλλει να αποδίδονται σήμερα τιμές κατά τη διάρκεια των διαφόρων παρελάσεων σε αμφιβόλου (πολλές φορές) καθολικής υπόληψης και εκτίμησης πρόσωπα που δήθεν εκπροσωπούν τους διάφορους φορείς της Πολιτείας, της κοινωνίας και αυτής ακόμα της Εκκλησίας, ενώ η πλειοψηφία της κοινωνίας τούς αποδοκιμάζει;

Πολλοί είναι σήμερα εκείνοι που τάσσονται γενικά εναντίον των κάθε είδους παρελάσεων και ίσως και να έχουν πλέον δίκιο, ύστερα από τα τόσα πολλά θλιβερά και κωμικοτραγικά που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια κατά τη διάρκεια των διαφόρων παρελάσεων σε πολλές πόλεις της χώρας.

Είναι επιτέλους τόσο δύσκολο να αντιληφθούν η Πολιτεία και το υπουργείο Παιδείας πως ούτε οι στρατευμένοι αλλά ούτε και οι μαθητές ή φοιτητές των διαφόρων σχολών (που έχουν σήμερα απόλυτη ενημέρωση και πολλές φορές μάλιστα και προσωπική εμπειρία για το ποιόν πολλών από αυτών των προσώπων που ανεβαίνουν και καμαρώνουν στις εξέδρες των επισήμων) πως δεν είναι καθόλου, μα καθόλου υποχρεωμένοι, να παρελαύνουν με το ζόρι από μπροστά τους και μάλιστα να τους αποδίδουν τιμές σώνει και καλά, όταν πολλοί από αυτούς έχουν ήδη χάσει τη γενική εκτίμηση και την καθολική υπόληψη της κοινωνίας μέσα στην οποία ζουν και δραστηριοποιούνται; Και αν ακόμα η Πολιτεία δεν τολμά να σταματήσει τις παρελάσεις αυτές, δεν το αντιλαμβάνονται επιτέλους εκείνοι που εξακολουθούν να θεωρούν τους εαυτούς τους επισήμους, όταν βλέπουν πως αυτό δεν το ανέχεται η κοινωνία, μια ταλαιπωρημένη, εξαθλιωμένη και πληγωμένη – εξαιτίας τους – κοινωνία;