[Διαστάσεις] Μια κανονική ζωή για τους αντάρτες

Κάθε τόσο, οι νεαροί μαχητές μαζεύονται κάτω από έναν φοίνικα, δίπλα στην άδεια πισίνα, και το ρίχνουν στα ανέκδοτα. Ή παίζουν κιθάρα και τραγουδούν. Οταν βρέχει, πηγαίνουν συνήθως στο αγαπημένο τους καταφύγιο, ένα λεηλατημένο σπίτι, και παίζουν ποδόσφαιρο. Το σπίτι είναι ένα τεράστιο αρχοντικό μέσα σε ένα συγκρότημα από κήπους, τελείως απομονωμένο από την υπόλοιπη γειτονιά. Ανάμεσα σε αυτά που περιλαμβάνει είναι μια αίθουσα υψηλής τεχνολογίας και ένα ιδιωτικό χαμάμ. Εδώ έμενε ένας από τους γιους του Καντάφι, ο Μουτασίμ, μέχρι τη σύλληψή του από τους αντάρτες, στα χέρια των οποίων και πέθανε.

Η πτώση του καθεστώτος Καντάφι αποκάλυψε πολλά μυστικά, μερικά από τα οποία ήταν καλύτερα φυλαγμένα από άλλα. Ολη η Λιβύη γνώριζε ότι χώριζε χάσμα την καθημερινή ζωή των περισσότερων Λιβύων από τις πολυτέλειες που απολάμβανε ο κύκλος του Καντάφι. Το να δουν όμως οι πολίτες από κοντά αυτές τις πολυτέλειες είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Και για τους νεαρούς αντάρτες που μένουν εκεί, το σπίτι είναι κάτι περισσότερο από ένα σύμβολο αυτού του χάσματος: είναι μια τελευταία αποστολή που έχουν αναλάβει.

Οπως πολλοί ακόμη νέοι σε αυτές τις αντάρτικες ομάδες, ο 25χρονος Γιαχία Ουάραγκ, φοιτητής από την πόλη Ναλούτ, εγκατέλειψε τα μαθήματά του και αφοσιώθηκε στη «σωτηρία της χώρας». Τώρα που εκδιώχθηκε όμως η κυβέρνηση, πολλοί πιστεύουν ότι η δουλειά των ανταρτών τελείωσε. Εχει δημιουργηθεί λοιπόν ένα κενό γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Η προσωρινή κυβέρνηση τους ζήτησε να καταθέσουν τα όπλα, όμως οι περισσότεροι έχουν αρνηθεί. Οι αρχηγοί τους λένε ότι φοβούνται πως ένας νέος τύραννος θα εμφανιστεί στο ασταθές πολιτικό τοπίο της χώρας. Και οι περισσότεροι μαχητές δεν έχουν λόγο να τα παρατήσουν αν η κυβέρνηση δεν τους δώσει κάτι να κάνουν.

«Εχω βαρεθεί να κάθομαι εδώ» λέει ο Ουάραγκ ατενίζοντας από έναν καναπέ την άδεια πισίνα. «Κανένας από τους επαναστάτες δεν έχει λεφτά» τονίζει. «Κάναμε την επανάσταση και δημιουργήσαμε τη νέα κυβέρνηση. Τώρα πρέπει εκείνη να κάνει κάτι για μας».

Πριν από λίγες ημέρες, 200 πρώην αντάρτες διαδήλωσαν μπροστά στα γραφεία του μεταβατικού πρωθυπουργού Αμπντέλ Ραχίμ ελ-Κέεμπ. «Κάνουμε τη δουλειά της αστυνομίας, αλλά δωρεάν» λένε. Πράγματι, πολλοί πρώην αντάρτες κάνουν αυτά που δεν μπορεί να κάνει η κυβέρνηση, όπως να ρυθμίζουν την κυκλοφορία στους δρόμους ή να φροντίζουν την ασφάλεια στο αεροδρόμιο. «Τώρα θέλουμε μια κανονική δουλειά, όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος» τονίζουν.

Λίβυοι αξιωματούχοι έχουν υποσχεθεί να ενσωματώσουν τους αντάρτες στις υπηρεσίες ασφαλείας ή να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας για όσους καταθέτουν τα όπλα. Συγκεκριμένες δεσμεύσεις, όμως, δεν έχουν αναλάβει. Και εκπρόσωπος της κυβέρνησης παραδέχθηκε πρόσφατα ότι δεν υπάρχουν χρήματα για να επιστρέψουν σύντομα οι αντάρτες στην κανονική ζωή.