Η κάθοδος του Ηρακλή

Η κάθοδος του Ηρακλή στο περιφερειακό πρωτάθλημα δεν είναι κάτι το αιφνίδιο. Τα λάθη πολλά, οι παραλείψεις περισσότερες. Ολα αυτά συσσωρεύτηκαν στην πλάτη μιας ΠΑΕ και το αποτέλεσμα είναι ο αφανισμός από τις μεγάλες κατηγορίες.

Τις τελευταίες ημέρες, την ομάδα έσπρωξε στον γκρεμό της ανυποληψίας ο Ανδρέας Παντελή. Πήρε τα ηνία της ΠΑΕ και αντί να βοηθήσει ουσιαστικά, τι έκανε; Προχώρησε σε κατάθεση ασφαλιστικών μέτρων, κάτι που ήταν εντελώς παράνομο και είχε προδιαγεγραμμένη εξέλιξη. Αν σε συνεργασία με τον κόσμο του Ηρακλή ο Παντελή έχει την πρόθεση να το παίξει ήρωας, μπορεί να το κάνει. Αλλά η ομάδα καταποντίστηκε. Και το μεγάλο ερώτημα είναι αφενός αν συνεχίσει στην ηγεσία της ΠΑΕ και αφετέρου με ποιες προϋποθέσεις θα γίνει αυτό και τι ομάδα αφήνει.

Γιατί ο Ηρακλής είναι ΠΑΕ με πλούσια ιστορία. Ναι, δεν παίζει ποδόσφαιρο το παρελθόν αλλά το μέλλον και οι σοβαροί παράγοντες του σήμερα. Ο Ηρακλής πάσχει στον τομέα αυτό. Ποιον να θυμηθούμε; Τον Μυτιληναίο με τα πολλά λάθη και το όραμα να υπάρξει κάποτε μόνο μία ομάδα από τη Θεσσαλονίκη στη Σούπερ Λίγκα; Τον Σπανουδάκη, ο οποίος λέγεται πως χρέωνε τα πάντα στην ΠΑΕ και τα έξοδα διογκώθηκαν πολύ; Τον Ρέμο, τον τραγουδιστή ο οποίος έδωσε τα κλειδιά στον οικονομικό Δήμο Πολύκαρπο και το χρέος διογκώθηκε αντί να μειώνεται; Για ποια διαχείριση να μιλάμε στον Ηρακλή; Ή μπορεί κάποιος να λησμονήσει τον Γιάννη Τάκη, τον παράγοντα που συνέδεσε το όνομά του με την ιστορία της πλαστής ενημερότητας;

Κάποτε ο Ηρακλής δίδασκε πολιτισμό, ο κόσμος του στεκόταν υπερήφανος στις εξέδρες, οι αντίπαλοι ζήλευαν παικταράδες όπως ο Χατζηπαναγής, ο Καραΐσκος, ο Λάκης Παπαϊωάννου, ή θαύμαζαν τη γενιά του Κυπέλλου ’76. Τώρα, το απόλυτο χάος. Με τους παράγοντες να αποτελούν την κύρια αιτία για την τραγική κατάληξη της ομάδας.