O Βούλγαρος με το καταλανικό αίμα

Ο Χρίστο Στόιτσκοφ ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση. Και ως γνήσιος σταρ, ελάχιστες φορές κράτησε τα νεύρα του, πάντα φρόντιζε να είναι οξύθυμος και να διεκδικεί το δίκιο του, τουλάχιστον όπως το αντιλαμβανόταν αυτός. Αν κάποιος έκανε έρευνα στα εσώψυχα του Στόιτσκοφ, σίγουρα θα έφτανε στο εξής συμπέρασμα: ο Βούλγαρος σιχαινόταν όλους τους προπονητές του! Με κάποιες εξαιρέσεις, ασφαλώς.

Η Μπαρτσελόνα είχε προσλάβει τον Λουίς Φαν Γκάαλ για τεχνικό, έναν ολλανδό προπονητή με μεθόδους που θύμιζαν στρατιωτικό διοικητή και μοιραία δεν θα μπορούσε ποτέ να κάνει… χωριό με τη νοοτροπία του Στόιτσκοφ. Και όταν ο Βούλγαρος εμφανίστηκε είρωνας και με γυαλιά α λά Φαν Γκάαλ στην προπόνηση της Μπαρτσελόνα, τιμωρήθηκε από τη διοίκηση και ο Ολλανδός το κράτησε. Μέχρι το επόμενο φιλικό και το σχόλιο του Βούλγαρου πως «θα αλλάξουμε τώρα την τακτική και θα αγωνιστούμε με επτά επιθετικούς»! Εκεί, ήρθε το τέλος μιας σχέσης που λένε και οι ταινίες.

Η Μπάρτσα στήριξε τον προπονητή και ο Χρίστο απέτυχε στον διμέτωπο αγώνα που είχε ανοίξει εκείνη την περίοδο. Διότι και με τον εκλέκτορα της Εθνικής Βουλγαρίας, τον Μπόνεφ, ελάχιστα καλά τα πήγαινε. Ισως ο λόγος θα πρέπει να αναζητηθεί στο γεγονός ότι ο Μπόνεφ είχε αντικαταστήσει τον φίλο του Στόιτσκοφ, τον Πένεφ, και ο παίκτης προτίμησε ως εκδίκηση να κάνει αποχή.

Αυτός ήταν ο ολίγον αναρχικός στη συμπεριφορά Στόιτσκοφ. Ενας ποδοσφαιριστής που κάποτε, αρχές δεκαετίας του ’90, αποτέλεσε πόθο των φίλων του Παναθηναϊκού!

Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, άρχοντας των Βαλκανίων, με τους Βούλγαρους τα πήγαινε καλά και έντυσε με τα πράσινα τον Κόλεφ. Το επόμενο χτύπημα θα ήταν ο Στόιτσκοφ αλλά τα… καβούρια της εποχής στις τσέπες φέρνουν δεύτερες σκέψεις και έρχεται ο δισταγμός. Ε, η Μπαρτσελόνα του Κρόιφ είδε τον Στόιτσκοφ από κοντά, διαπίστωσε το ταλέντο του και δαπάνησε 1 εκατ. δολάρια για να τον πάει στη Ράμπλα!

Σε δύο περιόδους (’90-’95 και ’96-’98), ο άσος κατέκτησε πέντε τίτλους πρωταθλήματος, τρία σούπερ καπ Ισπανίας, ένα Τσάμπιονς Λιγκ (’92), ένα κύπελλο Ισπανίας και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων. Τι λέτε, είναι αυτά τα τρόπαια φτωχή συγκομιδή; Θα μπορούσε να πάρει και ένα δεύτερο Τσάμπιονς Λιγκ στην Αθήνα, τον Μάιο του ’94, αλλά αποδεικνύεται πως οι μεγάλοι παίκτες δεν φέρνουν πάντα την ευτυχία. Η Μπαρτσελόνα των αστέρων συνετρίβη (0-4) από τη σοβαρή και γήινη Μίλαν. Ενα από τα καλύτερα ρόστερ στην ιστορία της Μπάρτσα δεν έφτανε και το βαλς για τους Ρομάριο – Στόιτσκοφ (δίδυμο στην επίθεση) δεν ήταν επιτυχημένο. Η συνύπαρξη έδειχνε ανυπόφορη για αμφότερους τους διάσημους άσους. Ο Στόιτσκοφ, εκρηκτικός ως χαρακτήρας, έστελνε διλήμματα προς τη διοίκηση του στυλ «ο Κρόιφ ή εγώ», θέλοντας να κάνει γενικό κουμάντο! Οι καταλανικές εφημερίδας τον παρομοίαζαν με ηθοποιό και του έδιναν ρόλους! Σαν τον Κλιντ Ιστγουντ στους «Ασυγχώρητους» ή τον Μελ Γκίμπσον στο «Mad Max»! Ολα αυτά σταδιακά εξελίχθηκαν σε μείζον πρόβλημα για την Μπαρτσελόνα, αλλά ας είμαστε ρεαλιστές: μέχρι να φανεί το φαινόμενο Μέσι, ποιος μεγάλος αστέρας του ποδοσφαίρου ήταν τύπος και υπογραμμός στο γήπεδο;

Και επειδή το χούι δεν φεύγει με τίποτα, ο Στόιτσκοφ ήταν σκληρός και ως προπονητής με τους παίκτες της Εθνικής Βουλγαρίας! Ισως γιατί θέλησε να δικαιολογήσει την εντελώς αποτυχημένη του παρουσία στον πάγκο, από το 2004 μέχρι το 2007: «Αυτοί που παίζουν τώρα δεν θα ήταν άξιοι ούτε τις βαλίτσες μας να κουβαλήσουν. Δύσκολα θα ξαναβγούν παίκτες όπως ο Μπαλάκοφ και ο Λέτσκοφ»! Με τέτοιες απόψεις, ο ελάχιστα διπλωμάτης Στόιτσκοφ κάνει καριέρα που ελάχιστη σχέση έχει με τα μεγαλεία που γνώρισε ως παίκτης.