Κύπελλο χωρίς λάµψη

Αυτή η βραδιά ήταν θλιµµένη. Εκλαιγε από τα δακρυγόνα. Ηταν µουντή,θολή. ∆ενέβλεπες τη µύτη σου από τους καπνούς.

Ο Νίκος Λυµπερόπουλος πήρε (επιτέλους!) ένα τρόπαιο, αλλά ελάχιστοι ασχολήθηκαν µετο επίτευγµα. Γονείς έτρεχαν «όπου φύγει φύγει» µε τα παιδιά τους. Σοβαροί οπαδοί δεν είδαν καν την απονοµή σε ένα άθλιο σκηνικό: οι µισοί να γελούν και οι υπόλοιποι ναθρηνούν για την κατάντια του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ναι, όλα αυτά (και τόσα άλλα ακόµη χειρότερα) συνέβησαν σε ένα µατς που δεν ήταν αυξηµένου κινδύνου, όπως θα έλεγαν στη ∆ΕΑΒ. Ισωςγι’ αυτό οιέλεγχοι ήταντης πλάκας, σαν το ελληνικό κράτος. Οποιος ήθελε περνούσε ό,τι ήθελε, οι εξέδρες γέµισαν φωτοβολίδες, οι µάχες σώµα µε σώµα ήταν στην ηµερησία διάταξη και οι δυνάµεις της Αστυνοµίας ποτέ δεν έµειναν χωρίς δουλειά.

Οσο για τα αγωνιστικά, αστειότητες. Κακό ποδόσφαιρο, οφσάιντ το πρώτο γκολ της ΑΕΚ, λίγες καλές φάσεις.

Και στο φινάλε, καταγγελίες από τον Ατρόµητο ως αµπαλάζ για το χειρότερο δώρο πουέκαναν οι δύο φιναλίστ του Κυπέλλου στον κόσµο.

Οργισµένη αντίδραση από τον Ατρόµητο