ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το άσυλο των καπνιστών και οι υποχρεώσεις που δεν είναι αυτονόητες

Μεσηµέρι Τρίτης. Το σκηνικό στη συνέντευξη Τύπου των µεταναστών στο κτίριο της Νοµικής έµοιαζε γνώριµο. Στο βάθος τα φώτα από τα τηλεοπτικά συνεργεία. Στο κέντρο οι µετανάστες, που κάθονταν αµίλητοι. Παντού ο καπνός. Οι έλληνες καπνιστές είχαν ήδη ανάψει το δεύτερο και τρίτο τσιγάρο, όταν ορισµένοι µετανάστες – ακολουθώντας το παράδειγµά τους – έψαχναν φωτιά για το πρώτο. «Σβήσε το φίλε, εδώ είναι κλειστός χώρος», φώναξε ένας κάµεραµαν στον φοιτητή, που κάπνιζε πίσω του. Εκείνος τον αγνόησε και τίναξε τη στάχτη στο πάτωµα. ∆εν ήταν η συζήτηση για το άσυλο που θύµιζε κάτι από το παρελθόν. Ούτε η κατάληψη, οι φωνές και τα χειροκροτήµατα. Ηταν η απαξίωση του δηµόσιου χώρου από εκείνους που µιλούσαν πρώτοι για διεκδικήσεις και δικαιώµατα. Εστω και µέσω του καπνίσµατος σε κλειστό χώρο, που έχει συνδεθεί µε την ανυπακοή και την αντίδραση στο κατεστηµένο. ∆εν µπόρεσα να θυµηθώ έστω και µια συνέλευση του φοιτητικού µου παρελθόντος χωρίς καπνό και ξεραµένους καφέδες στα έδρανα. Συνειδητοποίησα πως δεν έχω ούτε µια εικόνα έµπρακτου σεβασµού απέναντι στην πανεπιστηµιακή περιουσία: τοίχοι καλυµµένοι από τα συνθήµατα των φοιτητικών παρατάξεων και έδρανα που έγιναν κυριολεκτικά «βήµα» για όσους θέλησαν να φωνάξουν την άποψή τους. Είναι οξύµωρο, αλλά επαναλαµβάνεται. Εντός και εκτός πανεπιστηµίου. Γιατί θεωρούµε αυτονόητα τα δικαιώµατά µας, όχι όµως τις υποχρεώσεις.