[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ολα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια µένουν

Είναι αυτό το 6.15 που σηκώνοµαι κάθε πρωί που µου έχει κοστίσει δύο κιλά επιπλέον, τουλάχιστον. Με το που ανοίγει το µάτι στο ηµίφως της ηµέρας πάει κατευθείαν στην καφετιέρα και επειδή το τσιγάρο δεν είναι του ρεπερτορίου µου, το γγρρρ της αχνιστής χαράς (καφές µε σοκολάτα) σχηµατίζει στον αέρα την εικόνα «κουλουράκι βουτυράκι» – κι αυτή την εποχή δεν είµαι για όχι. Βάλε τώρα από τις 6.30 το πρωί κουλουράκια, καταλαβαίνεις. Να πάρω τη ζυγαριά να την κάνω βιδούλες δεν µου πάει, άσε δε που επί της ουσίας δεν λύνεται έτσι το θέµα, γιατί η τάση «βιδούλες» και γενικώς «γυαλιά καρφιά» επεκτείνεται σε διάφορες φάσεις της καθηµερινότητάς µου. Εδώ που τα λέµε δεν είναι και οι καλύτερες εποχές. Το σκυλί έχει το ψυχολογικό του και αφήνει το στίγµα του σε διάφορα κρυµµένα σηµεία της επικράτειάς µου, οι ηλεκτρικές συσκευές του σπιτιού συνεννοήθηκαν µεταξύ τους και µε χρέωσαν κανά 300άρι σε λιγότερο από µήνα και πάνω που έλεγα ότι αυτή η ιστορία µε τα χριστουγεννιάτικα λαµπιόνια µέσα στο χάος αυτού του Νοέµβρη είναι το πιο κακόγουστο ανέκδοτο των ηµερών, νάσου και η περαίωση – για να χτυπιόµαστε κάτω από τα γέλια. Γελάω. Οι ηλεκτρικές συσκευές και το σκυλί τα έχουν κάνει πλακάκια µε την Εφορία και θέλουν να µε στείλουν. Ολη αυτή η εκτυφλωτική λιακάδα εκεί έξω δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά το καµουφλάζ για να µην πάρουµε είδηση την καταχνιά που είναι ήδη εδώ. Κι εγώ τρώω κουλουράκια από τις 6.30 το πρωί και µετά ζυγίζοµαι και βρίζω. Κουλουράκια και συµπάθεια – προφανώς για να αρχίσει η µέρα µε κάτι γλυκό γιατί δεν αντέχεται άλλο αυτός ο Νοέµβρης. Περαίωση: Το ραβασάκι της χαράς πρόλαβε και πήγε στο σπίτι της αδελφής µου που είναι συνταξιούχος εδώ και µια δεκαετία, στης κολλητής µου που µόλις απολύθηκε, στης ξαδέλφης της που στα 30 της παίρνει τον πεντάχρονο γιο της και φεύγει για τη Γερµανία. Περαίωση. Ολα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια µένουν. Εκτός από τη ζυγαριά που όλο ανεβαίνει.