Σχέση σε αδιέξοδο

Σχεδόν δύο χρόνια (παρά έναν µήνα) κράτησε η τρίτη θητεία του Ντούσαν Μπάγιεβιτς στον πάγκο της ΑΕΚ.

Ολοκληρώθηκε άδοξα όπως η δεύτερη. Με πίκρα. Οπως όταν έφευγε από τα Ανω Λιόσια. Και τότε είχε παραιτηθεί, όπως και τώρα στον Βόλο. Ο Μπάγιεβιτς έδωσε τη λύση, γιατί αποδείχθηκε ότι κανένας παράγοντας δεν µπορούσε να αποφασίσει για το διαζύγιο.

Το περασµένο καλοκαίρι, ο κ. Αδαµίδης συµφώνησε να συνεχίσει ο προπονητής, µολονότι δεν πετούσε τη σκούφια του από χαρά. Ηθελαν τον Μπάγιεβιτς οι µέτοχοι και δη ο κ. Παππάς. Δόθηκαν εκατέρωθεν υποσχέσεις για καλή πορεία, νέα αρχή και τα σχετικά. Ολα ήταν φούµαρα! Στα αποδυτήρια υπήρξε µια ισορροπία τρόµου. Από τη µια ο Μπάγιεβιτς. Και από την άλλη οι Αργεντίνοι. Οι ξένοι. Ο Ντούσκο έφερε στην οµάδα τον Λύµπε και τον Δέλλα, ακόµη και τον Πατσατζόγλου, όχι µόνο για να βοηθήσουν την οµάδα, αλλά και για να φτιάξουν το κλίµα στα ενδότερα της ΑΕΚ. Κάπου µπέρδεψαν ρόλους. Ο κόουτς θέλησε να γυρίσει το ρολόι του χρόνου πίσω, τότε που εργαζόταν κατά βάση µε έλληνες παίκτες. Φευ! Εκείνη η εποχή πέρασε ανεπιστρεπτί. Οι διαφόρων ειδών ασπίδες είναι χάρτινες στα µάτια των παικτών. Χρειάζεται κάποιος να τους εµπνέει. Ο Ντούσκο δεν τα κατάφερε, κι αυτό είναι η αλήθεια. Πού φαίνεται αυτό; Μέσα σε 23 µήνες, ο Μπάγιεβιτς δεν έφτιαξε ούτε το ελάχιστο. Δυστυχώς για την ΑΕΚ, κρίµα για τον ίδιο. Μηδαµινή βελτίωση στην απόδοση, καµία σφραγίδα πως η ΑΕΚ έχει «ταυτότητα Μπάγιεβιτς».

Οπως ξεκάθαρα φαίνεται, προπονητής και ΑΕΚ ζούσαν το τελευταίο διάστηµα µέσα σε µια σχέση που δεν είχε µέλλον. Παραµυθιάζονταν µε ψέµατα. Δεν ήθελαν να δουν το αδιέξοδο. Και επέλεξαν να χωρίσουν µετά την τέταρτη αγωνιστική, θέλοντας να προλάβουν να σώσουν ό,τι µπορούν από τη σεζόν που διανύουµε.