[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η δύναµη ενός εγγονιού

Ο µπέµπης σβήνει σε λίγες µέρες το δεύτερο κεράκι στην τούρτα του και ο παππούς δεν τον είχε δει τόσο καιρό. Τους χώριζε το Αιγαίο Πέλαγος. Και δεν είναι τόσο µακριά: Αθήνα – Κύπρος, µόλις µία ώρα και τρία τέταρτα. Δεν προσπάθησε καν να φτάσει στο εγγόνι του µέχρι τώρα. Οχι γιατί δεν ήθελε, αλλά γιατί δεν µπορούσε. Θα µου πεις, δεν υπάρχει δεν µπορώ, δεν θέλω υπάρχει. Κι όµως, οι φοβίες είναι µεγάλο πράγµα. Σε µπλοκάρουν, σε αγχώνουν, δεν σε αφήνουν να σκεφτείς καθαρά.Τι κι αν του υπόσχονταν φαρµακευτική αγωγή, η οποία θα τον έκανε να ξεχαστεί, τι κι αν προσπαθούσαν να του εξηγήσουν πως µόνο αν ανέβαινε σε αυτό το αεροπλάνο θα µπορούσε να αντιµετωπίσει αποτελεσµατικά τη φοβία. Ηταν ανυποχώρητος. Σκεφτόταν τη στιγµή που θα έµπαινε στο αεροπλάνο, θα έβαζε τα πράγµατα στην ειδική θήκη, πάνω από το κάθισµα της οικονοµικής θέσης και θα δενόταν µε τη ζώνη ασφαλείας. Ολα θα άρχιζαν όµως όταν η πόρτα θα έκλεινε. Τότε θα καταλάβαινε πως δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη, δεν υπάρχει επιλογή. Ολα αυτά τον έκαναν να λέει «όχι» κάθε µήνα στις προσκλήσεις της κόρης και του γαµπρού. Δεν τον συγκινούσε ούτε το γεγονός πως ο µικρός ήταν το πρώτο του εγγόνι. Ο φόβος ήταν ισχυρότερος.

Ολα αυτά όµως µέχρι που άκουσε τη µαγική λέξη από το τηλέφωνο: «Παππού». Τότε, όλα άλλαξαν ως διά µαγείας. Ξαφνικά, ο φόβος µετριάστηκε – δεν έφυγε, δεν εξαφανίστηκε – απλώς πέρασε σε δεύτερη µοίρα, πήγε σε µία γωνία στο πίσω µέρος του µυαλού. Τώρα το µόνο που τον ένοιαζε ήταν το εγγόνι που τον ζητούσε. Τι είναι Αθήνα – Λεµεσός; Ενα τσιγάρο δρόµος, µε λίγη υποµονή µπορεί η θέα από ψηλά να γίνει ακόµη και απολαυστική. Τελικά, δεν υπάρχει δεν µπορώ…