Champions Greek

Ο πράσινος συνασπισµός
ΑΠΟ ΤΟΝ Αντώνη Λαγό

Πριν από περίπου δύο χρόνια, ο τότε παντοκράτορας της ΠΑΕ Παναθηναϊκός Γιάννης Βαρδινογιάννης αποφάσισε να συµµαχήσει µε τον διάβολο. Για την ακρίβεια, µε δύο «διαβόλους». Το σκεπτικό του ήταν σοφό: καλύτερα να µοιράζεσαι τον παράδεισο, παρά να µονοπωλείς την κόλαση. Κι εκείνη την εποχή ζούσε µία κόλαση: ο Σωκράτης Κόκκαλης έµοιαζε άτρωτος, ενώ εκείνος, προδοµένος από την πλάνη του πενταετούς πλάνου του, δεν µπορούσε να πατήσει στο γήπεδο της οµάδας του χωρίς να ακούσει παραδοσιακά τραγούδια για την οικογένειά του.

Αποφάσισε λοιπόν ο «Τζίγγερ», ο οποίος προτού γίνει βασιλιάς της Τριφυλλίας ήταν άσος στο τιµόνι, να κάνει το µεγάλο «τετακέ»: να συγκυβερνήσει µε την αντιπολίτευσή του! Εβγαλε τρία αντικλείδια της εταιρείας και έδωσε από ένα στον Παύλο Γιαννακόπουλο, στον Ανδρέα Βγενόπουλο και στον Νικόλα Πατέρα. Ο κοινός στόχος _ να δουν επιτέλους τον «ερυθρόλευκο» εχθρό σωριασµένο στο ρινγκ _ παραµέρισε τη βαθιά αντιπάθεια που όλοι ένιωθαν ο ένας για τον άλλον. Ολοι, εκτός του Πατέρα που ήταν ο «κουµπάρος» σε αυτόν τον αταίριαστο γάµο. Και που, κατά πώς φαίνεται, ήταν ο µοναδικός από την «παρέα» που πίστεψε χωρίς δεύτερες σκέψεις στην πολυµετοχικότητα.

Κάπως έτσι, τρεις άνθρωποι που το χειρότερό τους ήταν να κλειστούν στο ίδιο ασανσέρ (και ο «κουµπάρος» τέσσερις) βρέθηκαν συνέταιροι. Αλλά οι ιστορικοί συµβιβασµοί σπάνια λύνουν τις διαφορές. Συνήθως τις παραµερίζουν µόνο για λίγο. Δύο από τους όψιµους συνοδοιπόρους του «Τζίγγερ» ήταν οι άνθρωποι που εξαιτίας τους, οι φίλοι του Παναθηναϊκού είχαν γράψει την οικογένειά του στα µαύρα κατάστιχα. Κι όµως, οι Βαρδινογιάννηδες είναι αυτοί που επί τρεις δεκαετίες χρηµατοδοτούν το ποδοσφαιρικό «τριφύλλι»! Πώς να διαγράψει το παρελθόν ο µεγαλοµέτοχος, µόνο και µόνο επειδή η ρηµάδα η τύχη (η ατυχία, για να ακριβολογούµε) τον ανάγκασε να καθήσει στο ίδιο τραπέζι µαζί τους; Αλλωστε, τα αισθήµατα ήταν αµοιβαία. Ιδιαίτερα ο Βγενόπουλος _ «βάζελος» εξ απαλών ονύχων _ είχε χαώδεις διαφορές αντιλήψεων µε την Οικογένεια σε ό,τι αφορά την «πράσινη» διακυβέρνηση.

Δεν ήταν µόνο το παρελθόν που έµπαινε ανάµεσά τους. Κάθε ένας από τους µετόχους είχε εντελώς διαφορετικά σχέδια για την «επιχείρηση πολυµετοχικότητα» που όλοι µαζί είχαν στήσει. Για τον Βγενόπουλο και τον Πατέρα, µεγάλη οµάδα είναι οι µεγάλοι (άρα και ακριβοί) παίκτες. Για τον Βαρδινογιάννη, το µικρό έλλειµµα. Και για τους Γιαννακόπουλους, πότε είχε δίκιο ο ένας και πότε ο άλλος! Στην ουσία πρόκειται για την… προαιώνια φιλοσοφική διαµάχη περί του αν µία επαγγελµατική ποδοσφαιρική οµάδα είναι κυρίως εταιρεία (πράγµα που υποστηρίζουν µε φανατισµό οι αχθοφόροι του οικονοµικού βάρους της) ή κυρίως… λατρεία υπεράνω χρηµάτων.

Τέλος πάντων, ισορροπία ήταν δύσκολο να βρεθεί. Στον Βαρδινογιάννη αναλογούσε το 54% κάθε επένδυσης που γινόταν στην ΠΑΕ, αλλά µόλις το 25% της επιτυχίας. Οσο για τους υπόλοιπους, αν χρηµατοδοτούσαν την οµάδα πέραν του ποσοστού τους, θα ήταν σαν να χτίζουν σε ξένο οικόπεδο.

Στις 24 Απριλίου, ο Παναθηναϊκός (που τόσα χρόνια είχε κάνει… κεφάλι πίνοντας το κρασί τής «Παράγκας») ρούφηξε, επιτέλους, τις σαµπάνιες του νταµπλ. Οταν πίστεψαν ότι ο κοινός εχθρός είχε κατατροπωθεί, οι τέσσερις συνέταιροι άρχισαν πάλι να ψάχνουν τον αντίπαλο ανάµεσά τους. Με τόσα να τους χωρίζουν, δεν ήταν δύσκολο να τον βρουν: Βαρδινογιάννης και Γιαννακόπουλος εναντίον Βγενόπουλου και Πατέρα. Ο πολυµετοχικός έγινε πάλι πολυµετωπικός, και ο Βγενόπουλος… Βγαινόπουλος.

Κάπως έτσι περάσαµε στην εποχή του βαρδινογιαννακοπουλικού συνασπισµού. Και υπ’ αυτή την έννοια, η επιλογή του Νίκου Κωνσταντόπουλου για την προεδρία της ΠΑΕ έχει τη σηµειολογία της.

Το τετράφυλλο τριφύλλι, που οι δρυΐδες (κέλτες ιερείς) και αργότερα οι Ιρλανδοί θεωρούσαν σύµβολο καλής τύχης, ίσως να µην αποδειχθεί γούρικο στην περίπτωση του Παναθηναϊκού. Αν οι «πράσινοι» µεγαλοµέτοχοι έχασαν την ιστορική ευκαιρία να δώσουν τη χαριστική βολή στον «κόκκινο εχθρό» (πράγµα το οποίο θα φανεί πολύ σύντοµα), θα επαληθευτεί ο θρησκευτικός µύθος που ήθελε την Εύα να κρατάει το συγκεκριµένο λουλούδι καθώς αποχωρούσε από τον Κήπο της Εδέµ.
Εχει φάση

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ δεν είναι το ευγενέστερο των σπορ. Καµία αντίρρηση. Οµως, µπροστά σε κάποιους επαγγελµατίες παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου, οι δικοί της µοιάζουν µε Ουρσουλίνες!

ΑΝ Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης βάλει τον Νίκο Κωνσταντόπουλο να ασχοληθεί µε το καθαρά ποδοσφαιρικό «κοµµάτι» του Παναθηναϊκού, θα είναι σαν να τον ρίχνει σε ένα ποτάµι γεµάτο κροκόδειλους. Και τότε, πολύ αµφιβάλλω αν η επιστηµοσύνη, η αναλυτική σκέψη και το λέγειν του νέου προέδρου θα… πείσουν τα ερπετά να κρατήσουν τα σαγόνια τους κλειστά.

ΜΙΑ ΧΑΡΑ θα τα πάει µε την Μπιρµπίλη, τον Κακλαµάνη, τον Μπιτσαξή ή τον Πιλάβιο. Σε τέτοια «γήπεδα» ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ µπορεί να βάλει πολλά «γκολ» για την οµάδα του. Αλλά εκεί που… κοκκινίζουν ακόµη και τα πόµολα από όσα λέγονται, η κοσµιότητα θα χάσει την µπάλα.

ΤΟ ΠΙΟ µεγάλο χάντικαπ του νέου προέδρου του ΠΑΟ είναι ότι το ποδόσφαιρο έχει άλλα κόλπα από εκείνα που έµαθε τόσα χρόνια στην πολιτική. Τα οποία, βεβαίως, δεν υπάρχουν σε επιστηµονικά συγγράµµατα. Είναι µυστικά µιας «πιάτσας» που δεν έχει καµία σχέση µε τον δικό του κόσµο.


λεξικό

Το πολιτειακό καθεστώς µιας χώρας µε βάση το Σύνταγµα. Η µορφή οργάνωσης της πολιτικής εξουσίας σε ένα κράτος.

Κακώς σκούζουν οι… βα-βαζέλες για τον νέο τους πρόεδρο. Αν και ένας άνθρωπος µε το δικό του βιογραφικό θα ταίριαζε περισσότερο στη θέση του Παπούλια παρά του Πατέρα, άδικα ανησυχούν. Το θέµα είναι καθαρά συνταγµατικό: στο εξής, η παναθηναϊκή δηµοκρατία θα είναι προεδρευοµένη, όχι προεδρική. Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος θα είναι ο πρώτος πολίτης αλλά χωρίς εξουσίες. Τις αποφάσεις θα τις παίρνουν ο πρωθυπουργός «Τζίγγερ», ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παύλος και οι υπερυπουργοί Γόντικας και Φρέιτας. Ο πρόεδρος απλώς θα υπογράφει τα διατάγµατα και θα πρωτοστατεί στις εκδηλώσεις. Πρόεδρος Δηµοκρατίας κανονικός, δηλαδή, αλλά σε οµάδα και όχι σε χώρα. Οπως στη φωτογραφία, θα πηγαίνει µπροστά από τον Γόντικα αλλά τις αποφάσεις θα τις παίρνει ο… πίσω.