Ο άρχοντας του λόγου

Ο ίδιος ήθελε να γίνει δηµοσιογράφος. Αλλά οι δηµοσιογράφοι έχουν µαζί του ένα πρόβληµα. Δύσκολα µπορούν να κρατήσουν σηµειώσεις για το τι ακριβώς λέει. Ωστόσο ο λόγος του είναι πάντα µεστός, χειµαρρώδης, ζεστός και πείθει πως εννοεί απολύτως όσα λέει.

Ο Γιόαχιµ Γκάουκ, 70 ετών, από τους πρωταγωνιστές της «ειρηνικής επανάστασης» στη Γερµανική Λαοκρατική Δηµοκρατία (DDR) και της πτώσης του Τείχους, είναι ο υποψήφιος SΡD και Πρασίνων για την προεδρία της Δηµοκρατίας στη Γερµανία.

Η δύναµη του λόγου είναι το µεγάλο όπλο του Γκάουκ. Εχοντας χρηµατίσει ευαγγελικός πάστορας, ο λόγος δεν ήταν απλά η δουλειά του, αλλά αποστολή. «Με τον λόγο µου κατάφερνα πάντα να εµψυχώσω τους ανθρώπους να υπερβούν τον εαυτό τους» λέει.

Δεν είναι τυχαίο που τον χαρακτηρίζουν «γκριζοµάλλη Οµπάµα».

Γεννήθηκε το 1940 στο Ροστόκ στη χιτλερική Γερµανία κι έζησε τη δικτατορία της DDR. Τι σηµαίνουν για το Γκάουκ όροι όπως φιλοπατρία και εθνική υπερηφάνεια, ήθελε να µάθει η «Βild» από τον υποψήφιο πρόεδρο. «Η χώρα µας ζει επί 60 χρόνια ειρηνικά µε τους γείτονές της. Στη Δύση έζησε 60 χρόνια µε ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώµατα. Στην Ανατολή βίωσα πώς ο λαός µπορεί να κάνει σκόνη ένα δικτατορικό καθεστώς. Πότε υπήρξαν περισσότεροι λόγοι για να είµαστε υπερήφανοι για τη χώρα µας; Και όποιος αισθάνεται άβολα µε την υπερηφάνεια µπορεί να είναι ευγνώµων και να αντλεί από αυτό δύναµη».

Η ελευθερία είναι το κοµβικό µήνυµα του Γιόαχιµ Γκάουκ, ο οποίος βίωσε εξ απαλών ονύχων την αντίσταση ως οικογενειακή παράδοση. Ο πατέρας του συνελήφθη το 1951 και εξορίστηκε για τεσσεράµισι χρόνια στη Σιβηρία και αυτό τον σφράγισε όπως καταθέτει στην αυτοβιογραφία του «Χειµώνας στο καλοκαίρι και άνοιξη στο φθινόπωρο». «Συµπλήρωµα» στη Μέρκελ
Ο Γιόαχιµ Γκάουκ θεωρεί ότι θεσµικά θα ήταν το ιδανικό συµπλήρωµα της Μέρκελ. Η καγκελάριος, ισορροπίστρια, άριστη διαχειρίστρια των τεχνικών της εξουσίας που έµαθε από τον πάτρωνά της Χέλµουτ Κολ. Αυτός, ως πρόεδρος της Δηµοκρατίας, προικισµένος µε σπάνια ρητορική δεινότητα, θα ήταν φωτεινό σηµείο αναφοράς σε αρχές και αξίες που έχει ανάγκη η κοινωνία. Αν τον είχε προτείνει η Μέρκελ, θα απαντούσε «µε ενθουσιασµό ναι» εκµυστηρεύεται σε συνεντεύξεις. Η καγκελάριος έκανε όµως τη µικροκοµµατική επιλογή του άχρωµου και άνευρου Κρίστιαν Βουλφ, πρωθυπουργού της Κάτω Σαξονίας. Δεν θα της βάζει τρικλοποδιές στην άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας και ταυτόχρονα απαλλάσσεται από τον τελευταίο εναποµείναντα επίδοξο µνηστήρα της καγκελαρίας. Το πιθανότερο είναι να εκλεγεί ο Βουλφ, αφού τα κεντροδεξιά κόµµατα Χριστιανοδηµοκράτες και Φιλελεύθεροι, µε 644 εκλέκτορες έχουν πλειοψηφία 21 ψήφων στην Οµοσπονδιακή Συνέλευση, το σώµα των εκλεκτόρων που θα αναδείξει µεθαύριο τον διάδοχο τού αιφνιδίως παραιτηθέντος προέδρου Χορστ Κέλερ. Κεντροδεξιοί ψήφοι
Ειδικά για τα κεντροδεξιά κόµµατα, ο Γκάουκ, µε το βιογραφικό της αντίστασης στην κοµµουνιστική DDR, θα ήταν ο πλέον ενδεδειγµένος υποψήφιος. Ολοι όµως ξέρουν ότι αν εκλεγεί ο υποψήφιος Σοσιαλδηµοκρατών – Πρασίνων, θα είναι και το τέλος της κεντροδεξιάς κυβέρνησης της Μέρκελ. «Δεν καταλαβαίνω αυτόν τον αυτοµατισµό», λέει ο Γκάουκ για να διευκολύνει τις αναµενόµενες διαρροές. Ηδη τρεις φιλελεύθεροι βουλευτές από τη Σαξονία της Ανατολικής Γερµανίας ανακοίνωσαν ότι θα τον ψηφίσουν. Ο Γκάουκ ελπίζει ότι θα είναι περισσότεροι και οργώνει τη Γερµανία µε εµφανίσεις στους εκλέκτορες πότε της «µαύρης» Βαυαρίας, πότε του «κόκκινου» Βρανδεµβούργου.

«Μπορώ ακόµα να µετρώ», απαντάει ήρεµα σε ερωτήσεις για την αριθµητική υπεροχή του αντίπαλου στρατοπέδου.

Δεν πτοείται και µιλάει για τις «δυνατότητες» και τις «προοπτικές» που ανοίγει η δική του υποψηφιότητα. «Η ευστροφία µου είναι αρκετή για να διαγνώσω τακτικισµούς, αλλά η αγένειά µου δεν είναι τόσο µεγάλη ώστε να ερµηνεύω έτσι την πρόταση υποψηφιότητάς µου», απαντά στην κριτική ότι παίζει το παιχνίδι της αντιπολίτευσης στη Μέρκελ.

ΕΙΠΕ:

Η ωραιότερη πρόταση στη γερµανική Ιστορία: “Εµείς είµαστε ο λαός” (το σύνθηµα που οδήγησε στην πτώση του Τείχους)

Οι φάκελοι της Στάζι

Ο ΓΙΟΑΧΙΜ Γκάουκ είχε περάσει από τη Συµµαχία 90 που ενώθηκε αργότερα µε τους Πράσινους, είχε εκλεγεί βουλευτής στην τελευταία «λαϊκή εθνοσυνέλευση» πριν από την κατάρρευση της DDR, αλλά στη συνέχεια κράτησε αποστάσεις από τα κόµµατα.

Επί 10 χρόνια, µέχρι το 2001 ήταν ο «άρχοντας» των φακέλων της Στάζι, επικεφαλής της υπηρεσίας που δηµιουργήθηκε µετά την πτώση του Τείχους για να διαχειριστεί την κληρονοµιά που άφησε η κρατική υπηρεσία πληροφοριών της DDR παρακολουθώντας τις «ζωές των άλλων». Ως εκ τούτου, στη µετακοµµουνιστική Αριστερά δεν έχει πολλούς φίλους. Ο Γκρέγκορ Γκίζι τον θεωρεί βασικό υπεύθυνο για τις εις βάρος του διαρροές από τα αρχεία της Στάζι. Αλλά στο µεταξύ διεισδύει και στον χώρο αυτό. Ο Αντρέ Μπρι, το ιδεολογικό µυαλό της Αριστεράς, ζητά από το κόµµα να αποδεσµεύσει τους εκλέκτορές του µετά τον πρώτο γύρο ψηφίζοντας Γκάουκ, ως «µήνυµα ότι η Αριστερά δεν έκλεισε το κεφάλαιο της αντιπαράθεσης µε τον κρατικό σοσιαλισµό».

Οι δηµοσκοπήσεις
Οι Γερµανοί στην πλειοψηφία τους, όπως δείχνουν οι δηµοσκοπήσεις, δεν έχουν αµφιβολία ότι ο Γκάουκ θα ήταν «καλύτερος» πρόεδρος της Δηµοκρατίας.

Ο Γκάουκ έχει κερδίσει ήδη, παραδέχεται η συντηρητική «Frankfurter Αllgemeine Ζeitung», έγινε ακόµη περισσότερο γνωστός στους Γερµανούς, έκανε πολλούς που δεν έδειχναν κανένα ενδιαφέρον να ασχοληθούν µε την πολιτική.

Από το 1991 ζει «σε διαρκή διάσταση» µε τη σύζυγό του Χάνσι µε την οποία έχει τέσσερα παιδιά. Εκτοτε συζεί µε την 50χρονη δικηγόρο – δηµοσιογράφο Ντανιέλα Σαντ. «Ενας εσπευσµένος γάµος αποκλείεται, µεταγενέστερος όχι οπωσδήποτε» λέει για τη συµβία του που θα µετακοµίσει µαζί του στο ανάκτορο Μπελβί του Βερολίνου, ως «πρώτη κυρία» της Γερµανίας, αν βεβαίως εκλεγεί πρόεδρος της Δηµοκρατίας.