[ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ] Όσο αναβάλλονται τα μέτρα τόσο μεγαλύτερη η ζημιά

Κρίση αναποφασιστικότητας ή απλώς η ελπίδα πεθαίνει τελευταία; Τι ακριβώς συμβαίνει αυτές τις μέρες με το ενδεχόμενο να υιοθετήσει η κυβέρνηση πρόσθετα μέτρα που θα πείσουν Ευρωπαίους και έτερους Καππαδόκες ότι το κατάστημα «η ωραία Ελλάς» στο τέλος της χρονιάς θα γράφει στη μαρκίζα: «έλλειμμα μείον τέσσερις μονάδες»; Όσοι παρατηρούν τις ενδοκυβερνητικές διεργασίες απαντούν ότι συμβαίνει και το ένα και το άλλο. Όλοι συγκλίνουν στην επιδίωξη που είναι και η βασική αξίωση της επιτήρησης: ο κόσμος να χαλάσει, το έλλειμμα εφέτος πρέπει να κλείσει στο 8,7% του ΑΕΠ. Χωρίς ο δανεισμός να υπερβεί τα 54 δισ. ευρώ που προϋπολογίζονται. Αλλά υπάρχουν αυτοί που ταλαντεύονται για τη στιγμή που θα ρίξουν τον κύβο των μέτρων. Υπάρχουν και οι άλλοι που προσδοκούν στον απρόβλεπτο παράγοντα που θα καταστήσει το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης πειστικό και πραγματοποιήσιμο, χωρίς νέα μέτρα.

Ποιοι έχουν δίκιο; Αδιάφορο. Από τη στιγμή που δεν πείθονται οι εμπλεκόμενοι, οι πολλές εκδοχές βλάπτουν τη Συρία το ίδιο. Όσο τα μέτρα όλο επίκεινται αλλά δεν έρχονται, όσο οι κοινοτικοί παράγοντες όλο τα ζητούν αλλά ακόμη δεν τα λαμβάνουμε, όσο- εν πάση περιπτώσει- το θέμα πάει κι έρχεται, η μια διαρροή διαδέχεται την άλλη και η ζημιά γίνεται. Και είναι ορατή, συγκεκριμένη και μη αναστρέψιμη. Κοντά στον νου κι η γνώση: η αναβλητικότητα κοστίζει.

Πρώτον: επιδεινώνει την κατάσταση στο Ασφαλιστικό καθώς, μέρα με τη μέρα, όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα καταλήγουν στην επιλογή να εκμεταλλευτούν την τρέχουσα νομοθεσία και να βγουν στη σύνταξη- να προλάβουν δηλαδή.

Δεύτερον: φουντώνει η φημολογία που φέρει όσους έχουν αποταμιεύσεις να εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες που τους προσφέρει η νομοθεσία και να μεταφέρουν τα χρήματά τους σε τράπεζες κοινοτικών χωρών, περισσότερο από αμφιβολία, παρά από πιστωτικό όφελος. Τρίτον: κυριαρχεί όλο και περισσότερο ο «φόβος του αγνώστου» και διαμορφώνει ψυχολογία αυτοσυγκράτησης με αποτέλεσμα να παγώνουν οι οικογενειακές εκταμιεύσεις, που θα έδιναν στην αγορά το οξυγόνο που χρειάζεται για να μην πάθει ασφυξία. Είτε πρόκειται για τρέχουσες καταναλωτικές δαπάνες είτε για πιο μεγάλες αγορές και επενδύσεις. Τέταρτον: ο φαύλος κύκλος της πιθανολόγησης για κυοφορούμενες αποφάσεις, που μπορεί και να μη ληφθούν ποτέ, αποδυναμώνει τα ανακοινωθέντα μέτρα και υπονο μεύει τα επικείμενα. Πέμπτο: υποκύπτει όλο και περισσότερο στον πειρασμό της κομματικής εκμετάλλευσης η αξιωματική αντιπολίτευση, που δεν θα προσφέρει επ΄ άπειρον τη συγκατάθεσή της.

Συμπέρασμα: όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα, η παράταση δεν εξυπηρετεί. Εφόσον η κυβέρνηση διαβλέπει ότι αργά ή γρήγορα θα υποχρεωθεί να συμπληρώσει το πακέτο μέτρων, με νέο πακέτο πιο δραστικό και πιο επώδυνο, καλό είναι να το κάνει τώρα. Ή να ξεκαθαρίσει- τώρα επίσης- ότι δεν πρόκειται να κάνει ό,τι της ζητείται και θα παραμείνει στην εφαρμογή όσων ήδη ανακοίνωσε. Τελεία και παύλα.

Όσο συντηρείται η εκκρεμότητα, στο τέλος και τα μέτρα θα ληφθούν και αποτέλεσμα δεν θα έχουν. Οπότε θα επαληθευτεί οδυνηρά αυτό που έλεγε ο Αμερικανός πολιτικός Θίοντορ Ρούζβελτ, πριν από περίπου έναν αιώνα: «Όταν πρόκειται να πάρεις αποφάσεις, το καλό είναι να πράξεις το σωστό. Το κακό είναι να πράξεις το λάθος. Αλλά το χειρότερο είναι να μην κάνεις τίποτε».

αποφάσεις, το

καλό είναι να πράξεις το

σωστό. Το κακό είναι να

Όταν πρόκειται να πάρεις

πράξεις το λάθος. Αλλά το

χειρότερο είναι να μην

κάνεις τίποτε