[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η εθνική κυριαρχία και το «ελληνικό δράμα»

ΣΕ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ τόνο ο Πρωθυπουργός παραδέχθηκε από τις Βρυξέλλες πριν από μερικές μέρες ότι η κακή διαχείριση των οικονομικών μας ευθύνεται για το γεγονός ότι σήμεραμε την τριπλή επιτροπεία που μας επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Κομισιόν – αφαιρείται ένα κομμάτι της εθνικής μας κυριαρχίας…

Έτσι, σε μια φράση συμπυκνώθηκε αυτό που χρόνια τώρα βασανίζει συνταγματολόγους και διεθνολόγους στην Ευρώπη και όχι μόνο, με αφορμή το τι είναι και τι δεν είναι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η αλήθεια είναι ότι μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας δεν χάθηκε την περασμένη Πέμπτη, όταν ο γαλλογερμανικός άξονας αποφάσισε να προσφέρει «πολιτική στήριξη» στην Ελλάδα έναντι λιτότητας και νέων σκληρών μέτρων.

Μέρος της εθνικής κυριαρχίας έχουν χάσει τα περισσότερα κράτη που συμμετέχουν σε υπερεθνικούς θεσμούς στον σημερινό παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Πόσω μάλλον όταν έχουν συναινέσει να συμμετάσχουν σε ένα ενιαίο νόμισμα.

Αυτό που δεν είπε ο Έλληνας Πρωθυπουργός είναι πως η εξουσία εξακολουθεί να βρίσκεται στα χέρια των κρατών. Ευρωπαϊκός λαός, από τον οποίο να πηγάζει ευρωπαϊκή δημοκρατία, δεν υπάρχει. Όσο για τα Συμβούλια της Ε.Ε., παίρνουν αποφάσεις, αλλά αυτές λαμβάνονται στο όνομα της Ευρώπης και όχι στο όνομα των κρατών.

Ακόμη μια αλήθεια είναι το γεγονός ότι και η Ελλάδα και η Ευρώπη έκαναν τα στραβά μάτια για τις στρεβλώσεις της ελληνικής οικονομίας. Όμως, εμείς επιλέξαμε να είμαστε στην ευρωζώνη. Ίσως γι΄ αυτό τα πράγματα για τους υπόλοιπους 26 να μοιάζουν απλά. Ή θα προσαρμοστούμε ή θα βγούμε εκτός. Αν ο διεθνής Τύπος γράφει επαναλαμβανόμενα για το «ελληνικό δράμα», είναι γιατί το δράμα είναι πράγματι ολόδικό μας. Και η διαχείρισή του δεν είναι πρόβλημα ούτε του Σαρκοζί ούτε της Μέρκελ, αλλά της ελληνικής κυβέρνησης.

Ίσως η δημιουργία ενός «νέου πατριωτισμού» που θα αναγνωρίζει τα λάθη και θα κοιτάζει προς το μέλλον να είναι μια ελπίδα. Αλλά, μέχρι στιγμής, αυτό που διαφαίνεται στον ορίζοντα είναι λαϊκίστικες κορόνες που θυμίζουν τη δεκαετία του ΄80 κι ένας λόγος έντονα αντιευρωπαϊκός. Ίσως πάλι να επιμένουμε να μη μάθουμε ούτε απ΄ αυτήν την κρίση, γιατί δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι, στην περίπτωσή μας η κόλαση δεν είναι οι άλλοι.