[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Με διαδηλώσεις δεν λύνεται το Ασφαλιστικό

ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ότι ουδέποτε η χώρα μας είχε την απαιτούμενη κουλτούρα διαλόγου για τα οξυμμένα κοινωνικά θέματα όπως είναι το Ασφαλιστικό.

Μικροκομματικές σκοπιμότητες οδηγούν σε αποχή από τον διάλογο ή δημιουργούνται σκηνικά δήθεν συγκεντρώσεων από μια χούφτα διαδηλωτών με προφανή στόχο να «παίξει» το θέμα το βράδυ στα δελτία ειδήσεων. Η προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. με την αλλαγή-παρωδία του Ασφαλιστικού το μόνο που πέτυχε ήταν να αυξήσει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, να μειώσει τις συντάξεις και να προκαλέσει πρόσθετα γραφειοκρατικά προβλήματα στα ήδη προβληματικά ασφαλιστικά ταμεία. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι έπειτα από ένα έτος από την εφαρμογή του νόμου Πετραλιά αυξήθηκαν κατακόρυφα τα ελλείμματα αλλά και τα προβλήματα, με σημαντικότερη την καθυστέρηση στην έκδοση συντάξεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα σε δύο χρόνια οι δαπάνες του κράτους και των Ταμείων για την καταβολή των συντάξεων αυξήθηκαν κατά 4,5 δισ. ευρώ! Η μαύρη τρύπα των ασφαλιστικών ταμείων αποτελεί νάρκη, τόσο για τον κρατικό προϋπολογισμό όσο και για τα ίδια τα Ταμεία, που στο μέλλον δεν θα μπορούν να καταβάλλουν τις συντάξεις αν δεν ανατραπεί το σημερινό αδιέξοδο.

Η σημερινή κυβέρνηση προεκλογικά (αλλά και μετεκλογικά) έχει δεσμευτεί ότι δεν θα θίξει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, δεν θα μειώσει τις ήδη πενιχρές συντάξεις και θα ανατρέψει αντιασφαλιστικές διατάξεις στον νόμο Πετραλιά. Απομένει να κρίνουμε την κυβέρνηση και τις προτάσεις της για την αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος. Και απομένει να δοθούν άμεσες και αποτελεσματικές λύσεις ώστε το ασφαλιστικό σύστημα να καταστεί βιώσιμο, όχι μόνο προς όφελος των ήδη ασφαλισμένων και συνταξιούχων, αλλά και των επόμενων γενεών. Άλλωστε προέχει το νοικοκύρεμα με τις ανεξέλεγκτες δαπάνες υγείας (3 δισ. ευρώ ετησίως), την εισφοροδιαφυγή (8 δισ. ευρώ ετησίως) και τις ανεξόφλητες οφειλές προς τα Ταμεία (πάνω από 5 δισ. ευρώ) αφού έχει διαπιστωθεί ότι η αύξηση του γενικού ορίου ηλικίας για τη συνταξιοδότηση από το 65ο στο 66ο έτος δίνει ζωή στο σύστημα μόνο για τρεισήμισι μήνες. Αντιθέτως, αν μειωθεί η εισφοροδιαφυγή από το 35% στο 20%, το σύστημα κερδίζει επτά χρόνια ζωής.