[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ήρωες…

«Η επανάληψη είναι μήτηρ μαθήσεως»: τι κι αν ο λαός μας καυχιέται για τη σοφία του, στην πράξη φαίνεται πως δεν μαθαίνουμε ούτε καν από τα λάθη μας. Παρακολουθούμε άφωνοι το ίδιο κακογυρισμένο- χαμηλού κόστους- σίριαλ. Χιλιάδες στρέμματα, πηγή οξυγόνου, να καίγονται, δάση να σβήνονται από τον χάρτη, σπίτια να αφανίζονται, περιουσίες να γίνονται προσάναμμα, πολίτες να κλαίνε με λυγμούς για τον εφιάλτη που έζησαν και για εκείνα που έχτισαν με κόπο και μέσα σε λίγα λεπτά έγιναν στάχτη.

Από αυτό το κακόγουστο χιλιοπαιγμένο έργο λείπει ο σκηνοθέτης- αυτός που θα συντόνιζε. Σταθερή αξία παραμένουν οι ήρωες- οι πυροσβέστες που δίνουν μάχη με τις φλόγες. Πριν από λίγα λεπτά έκλεισα το τηλέφωνο. Η φίλη μου στην άλλη γραμμή, όση ώρα μου μιλούσε, ανάσαινε βαριά. Ο καπνός την έχει πνίξει. Μου είπε πως δεν έχει νερό να πλυθεί. Πως δεν έχει κλείσει μάτι. Η φωτιά καραδοκεί. Οι φλόγες «φλερτάρουν» με το σπίτι της. Ο άνεμος τις απομακρύνει. Εκείνες, όταν ο καιρός το ευνοεί, ξυπνούν και πάλι, παίρνοντας τον δρόμο προς την καταστροφή.

Η φωνή της ζωντάνεψε μόνο όταν η συζήτηση έφτασε στους πιλότους των πυροσβεστικών. Αγνόησαν τους καπνούς και τον κίνδυνο για την ίδια τους τη ζωή και «βούτηξαν»- έτσι μου είπεχαμηλά στο έδαφος. Μόνο έτσι θα μπορούσαν να σώσουν τα σπίτια. Οι θάμνοι στο εσωτερικό των αυλών έμειναν καταπράσινοι, έξω όμως από τον φράχτη η φωτιά καταβρόχθισε με μανία και το τελευταίο πράσινο φύλλο τους. Η εικόνα αυτή, μου εξήγησε, αποδεικνύει το πόσο αποφασισμένοι ήταν οι πιλότοι να σώσουν τις περιουσίες των συνανθρώπων τους. Χτυπούσαν τις φλόγες ακριβώς στην «καρδιά»…

Πραγματικά δεν πιστεύω πως οι πολίτες χρειάζονται υποδείξεις από τους ιθύνοντες αυτής της χώρας περί σεβασμού των πυροσβεστών, των πιλότων και των εθελοντών. Αυτό είναι δεδομένο.

Ούτε και μαθήματα δασολογίας πως τα πεύκα καίγονται γρήγορα…