ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Δεν… ήξερε (αλλά και ούτε έμαθε!) ο Καραμανλής για τα σκάνδαλα

Έχω στενοχωρηθεί αφόρητα και είναι πραγματικά η ώρα να εξομολογηθώ πόσο άσχημα αισθάνθηκα την Τετάρτη το βράδυ, ακούγοντας τον Κώστα Καραμανλή στο Μega να δηλώνει ότι τον πλήγωσε η «υπόθεση» με το Βατοπέδι. Είδα τη θλίψη στα μάτια του και ένιωσα τον πόνο του ανθρώπου που δέχεται μια μαχαιριά στα πλευρά. Που θέλει να αφήσει ένα βογκητό να βγει από το στόμα του, αλλά του κόβεται η ανάσα. Συγκλονίστηκα. Για μια στιγμή πέρασαν από μπροστά μου, σαν σκηνές από (άλλη) ταινία, όσα κατά καιρούς έχω γράψει και έχω πει για τον Καραμανλή και τις ευθύνες του για το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου. Ένιωσα τύψεις. Ενοχές. Τον αδίκησα! Είπα (και έγραψα) γι΄ αυτόν πράγματα που δεν θα έπρεπε. Πράγματα σκληρά, αδυσώπητα, πράγματα ικανά να πληγώσουν μια τόσο αθώα ψυχή, που ξεγυμνώθηκε μπροστά μας και μίλησε το απόβραδο της Τετάρτης τη γλώσσα της αλήθειας. Ένας πονεμένος άνθρωπος είναι που δεν κατάλαβε τι ακριβώς είχε γίνει με το Βατοπέδι, γιατί, όπως είπε, δεν υπήρχε καλή εποπτεία. Κι εγώ επέμενα πως όχι μόνο ήξερε, αλλά και ανεχόταν, συγκάλυπτε, έκανε γενικώς τα στραβά μάτια, επειδή το πρότζεκτ το είχαν αναλάβει κάτι δικά του παιδιά, κάτι πρωτοπαλίκαρά του! Τον αδίκησα και απολογούμαι…

Ήξερε που έπιασε κολεγιά με τον Εφραίμ
Επίσης απολογούμαι διότι ουδέποτε κατάλαβα το βαθύτερο νόημα των όσων κάνει- και κυρίως- των όσων (πολλών) δεν κάνει! Ότι όλα έχουν μια σκοπιμότητα, η οποία είναι ασφαλώς προς όφελός μας, προς όφελος δικό σου, δικό μου, του καθενός από μας (κυρίως όμως είναι προς όφελος της Ρηγίλλης Α.Ε.!). Φταίω. Από το βράδυ της Τετάρτης και μετά νιώθω τις Ερινύες πάνω από το κεφάλι μου να φτερουγίζουν κράζοντας πράγματα ακατάληπτα για το πόσο άδικός ήμουν με το παλικάρι, το οποίο, ίδια αθώα περιστερά, εμφανίσθηκε ενώπιόν μας και ζήτησε συγχώρεση και άφεση αμαρτιών. Γιατί τίποτε δεν ήξερε για τα ομόλογα, τους κουμπάρους, τη Ζίμενς, τα τόσα σκάνδαλα. Και για το Βατοπέδι; Α, για το Βατοπέδι. Μετά που το έψαξε το πράγμα, διαπίστωσε ότι κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν είχε πρόθεση να βλάψει τα συμφέροντα του Δημοσίουαλλά προσθέτω εγώ, τι είναι και το πολιτικό πρόσωπο; Άνθρωπος είναι. Άρα ό,τι έκανε, το έκανε για τη φουκαριάρα την ψυχούλα του. Διότι όταν έρθει εκείνη η ώρα, οπότε θα τεθεί στην κρίση του Μεγαλοδύναμου, πράξη σοφή είναι να έχεις πιάσει εκ των προτέρων καμιά καλή κολλεγιά- κι ο Εφραίμ απ΄ ό,τι λένε, τους είχε παραμυθιάσει ότι έχει μεγάλες άκρες εκεί ψηλά…

Είναι έτοιμος να μας αποτελειώσει
Είπε κι άλλα πολλά ο πονεμένος (και πληγωμένος προσθέτω, για να μην τον αδικώ περαιτέρω) Κώστας, τα οποία επίσης με έφεραν σε δύσκολη θέση. Για παράδειγμα, εκείνη η δήλωση που έκανε ότι δεν νιώθει κουρασμένος, αλλά είναι παρών, μου δημιούργησε πρόσθετες ενοχές! Θεωρήσαμε ότι ο άνθρωπος βαρέθηκε μ΄ αυτό που έκανε ώς τώρα και αποφάσισε να τα παρατήσει, παρ΄ ότι 7 χρόνια μας είχε ζαλίσει να γίνει Πρωθυπουργός. Αλλά φευ, είχαμε κάνει λάθος. Δηλώνει ότι επανακάμπτει δριμύτερος! Το οποίο σημαίνει- για να πούμε και τα σοβαρά τώρα- πως είναι έτοιμος να αποτελειώσει ό,τι με επιμέλεια και μεγάλη επιμονή έκανε 5 χρόνια τώρα εις βάρος μας και εις βάρος της χώρας! Αμ το άλλο; Ότι δεν σκέφτεται να συνταξιοδοτηθεί; Καμιά αντίρρηση, αλλά γιατί το λέει σ΄ εμάς. Στην Ντόρα να το πει, που δεν βλέπει την ώρα να τον ξαποστείλει, και στον Αβραμόπουλο με τον Σαμαρά που τον περιμένουν στη γωνία έτοιμοι να τον διαδεχτούν…

Η συσσωρευμένη οργή των μεταναστών
Για Καραμανλή και συνέντευξη, και όλα αυτά τα ελαφρώς… κουφά που είπε (και θα συνεχίσει να λέει στις διάφορες τηλεοπτικές του συνεντεύξεις, όλη αυτή την εβδομάδα) δεν συνεχίζω. Όσοι τον είδαν κατάλαβαν ότι ο άνθρωπος είναι αλλού, οπότε μη του χαλάμε την ησυχία, ας τον αφήσουμε σε φάση «εγώ παρέα θα κάνω με τον πόνο μου, μη μου μιλάτε αφήστε με μόνο μου». Να ασχοληθούμε με άλλα, πιο σοβαρά. Για παράδειγμα, με τους μετανάστες και την τελευταία τους εξέγερση. Θεωρώ ότι όσα έγιναν στο κέντρο της Αθήνας δεν είναι παρά η συσσωρευμένη οργή που νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι για την καταπίεση που υφίστανται στην Ελλάδα, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό. Και η καταπίεση αυτή θα υπάρχει, όσο κλείνουμε τα μάτια στο πρόβλημα και δεν καταλαβαίνουμε ότι πρέπει επιτέλους να ανοίξει ένας μεγάλος διάλογος μέσα στην κοινωνία για το πρόβλημα. Να καταλάβει, ας πούμε, ο χριστιανός ορθόδοξος που σήμερα είναι στα κεραμίδια με όσα γίνονται, ότι τα ίδια ή και χειρότερα θα έκανε κι αυτός αν βρισκόταν στη θέση τους και του έσκιζαν μπροστά του το Ευαγγέλιο. Και να καταλάβει επίσης ότι όπως ο ίδιος έχει δικαίωμα να προσεύχεται στην εκκλησία του, έτσι πρέπει να έχει και ο μουσουλμάνος δικαίωμα να προσεύχεται σε ένα τζαμί για τον Θεό του. Και να ζητάει σεβασμό γι΄ αυτον και το Κοράνι. Όπως και να έχει το δικαίωμα να κηδεύεται στο νεκροταφείο του. Τι πράγματα είναι αυτά; Τι κοινωνία είμαστε εμείς; Πώς γίναμε έτσι;

Έστησε τέσσερις χιλιάδες γαλάζιες επιτροπές
Έλα ντε, πώς γίναμε. Πάντως, επιλεκτικά δείχνουμε μεγάλες ανοχές. Άκουσα τον Καραμανλή (άντε πάλι, όλο λέω να μην ασχοληθώ κι όλο μπροστά μου τον βρίσκω) να εξαγγέλλει τη συγχώνευση για… λόγους οικονομίας, καμιά 200αριά μικροοργανισμών του Δημοσίου. Κι εκεί που ήμουν έτοιμος να πω μπράβο που επιτέλους κάτι κάνουν για να περιορίσουν τις φοβερές σπατάλες, τι θυμάμαι; Ότι αυτή η κυβέρνηση, προκειμένου να βολέψει όλον αυτό τον στρατό των ημετέρων, τι έκανε; Έστησε χιλιάδες επιτροπές τού είδους «επιτροπή για την αξιολόγηση της υπογεννητικότητας της χελώνας καρέτα καρέτα» ή «επιτροπή για την ανίχνευση των αιτίων που προκαλούν τη μετανάστευση των αποδημητικών πτηνών», και έβαλε σ΄ αυτές κάθε πικραμένο, μόνο και μόνο για να εισπράττει (ο πικραμένος) τα λεγόμενα έξοδα παράστασης. Οι επιτροπές αυτές, που υπολογίζονται σε περίπου 4.000 (!!) κοστίζουν άπειρα εκατομμύρια και ο Καραμανλής θα μας λέει πάλι ότι δεν ήξερε. Εντάξει πρόεδρε, δεν ήξερες, δεν ρώταγες;


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Αγνόησε και τον Βαρβιτσιώτη που τον ευεργέτησε

O Ιωάννης Βαρβιτσιώτης είναι από τους τελευταίους εναπομείναντες ευπατρίδες της πολιτικής. Στις εκλογές της Κυριακής ολοκληρώνει τη θητεία του στο Ευρωκοινοβούλιο και μαζί και μια πολυσχιδή καριέρα στην πολιτική, σχεδόν 50 χρόνων. Μεσοβδόμαδα, εκπρόσωποι από το σύνολο του πολιτικού κόσμου μαζεύτηκαν στο περιστύλιο του Ζαππείου και τίμησαν τον άνθρωπο και τον πολιτικό.

Είναι από τις φορές εκείνες που ο πολιτικός κόσμος ομονοεί (όπως έπραξε δυο μέρες αργότερα, στην κηδεία του αείμνηστου φίλου Μιχάλη Παπαγιαννάκη). Όπως προανέφερα, μαζεύτηκε κόσμος και κοσμάκης. Ποιος έλειπε;

Ένας. Ένας που ο Βαρβιτσιώτης είχε ευεργετήσει πολλαπλώς και χάρις σ΄ αυτόν είναι σήμερα ό,τι είναι. Θα το έκανα κουίζ, αλλά παραείναι εύκολο, γι΄ αυτό το γράφω εξαρχής: πρόκειται για τον Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Ο άνθρωπος που έγινε αρχηγός της Ν.Δ. και μετέπειτα Πρωθυπουργός, και το οφείλει αποκλειστικά στον Ι. Βαρβιτσιώτη που είχε την ιδέα να τον προτείνει για αρχηγό και έστησε την ίντριγκα στο σπίτι του, δεν… βρήκε χρόνο να πάει στο Ζάππειο και να πει δυο λόγια για τον ευεργέτη του! Μωρέ καλά λένε ότι στην πολιτική δυο πράγματα κάνουν θραύση: η αχαριστία και η αφιλία. Εξαίρεση θα ήταν ο Καραμανλής;

Γιατί;