Ατιμωρησία για τους χούλιγκαν των δρόμων

Ο χουλιγκανισμός δεν ευδοκιμεί μόνο στα ελληνικά γήπεδα, απλώς εκεί τον καταγράφουν οι τηλεοπτικές κάμερες και πυροδοτεί ατελέσφορες και χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα συζητήσεις. Αντίθετα, ελάχιστες φορές βλέπουν τα φώτα της δημοσιότητας οι σκηνές ντροπής που εκτυλίσσονται στους ελληνικούς δρόμους. Βρισιές, χειρονομίες, επικίνδυνοι ελιγμοί ως πράξη εκδίκησης και ωμή βία βρίσκονται πλέον στην ημερήσια διάταξη. Η κατάσταση έχει ξεφύγει. Νομίζω ότι ο καθένας μας έχει να διηγηθεί ανάλογες ιστορίες που έχουν συμβεί στον ίδιο ή σε κάποιον γνωστό του. Η μαγκιά ξεχειλίζει από τα μπατζάκια μας και με μία ασήμαντη αφορμή μπορείς να βρεθείς στη δίνη του κυκλώνα, αφού η ατιμωρησία του χουλιγκάνου οδηγού είναι εξασφαλισμένη. Ο φόβος φυλάει τα έρημα και έτσι κανένας δεν προθυμοποιείται να καταθέσει ως μάρτυρας μίας βιαιοπραγίας, γνωρίζοντας ότι- στην καλύτερη περίπτωση- θα μπλέξει σε έναν ατελείωτο νομικό κυκεώνα. Ο συνάδελφος- που έφαγε μία ανάποδη από μοτοσυκλετιστή, όταν τον παρατήρησε, επειδή παρ΄ ολίγον να έπεφτε πάνω στο αυτοκίνητό του- έγραψε το νούμερο του δικύκλου και κατευθύνθηκε ολοταχώς στην Αστυνομία για να μηνύσει τον «εύθικτο» δικυκλιστή. Εκεί πληροφορήθηκε ότι η υπόθεση θα πάρει τον δρόμο της και ότι σε περίπου ενάμιση χρόνο θα γίνει η δίκη, όμως η Αστυνομία δεν του αποκάλυψε το όνομα του ιδιοκτήτη της μοτοσυκλέτας από τον φόβο αντεκδίκησης! Μία αναβολή (εύκολα!) και θα συμπληρωθεί τουλάχιστον μία τριετία μέχρι να φτάσει ο συνάδελφος στο δικαστήριο, οπότε πείτε μου ποιος μάρτυρας θα έμπαινε από μόνος του σε τέτοια ταλαιπωρία. Συμφωνείτε, φαντάζομαι, ότι το χέρι του κρανοφόρου μοτοσυκλετιστή δεν θα είχε «αυτονομηθεί» τόσο εύκολα σε μία άλλη χώρα. Η σωστή αστυνόμευση δεν είναι ντροπή, αν συμβάλλει στην εξολόθρευση των χούλιγκαν της ασφάλτου. Αστυνομικά αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες με συμβατικές πινακίδες θα μπορούσαν να βοηθήσουν πολλαπλά. Το ίδιο και η δημιουργία δικαστηρίων που θα εκδικάζουν άμεσα όλες τις υποθέσεις που έχουν σχέση με τις συγκοινωνίες και τις μετακινήσεις μας, από τις απλές κλήσεις της Τροχαίας έως τις ακραίες βιαιότητες. Τέτοια δικαστήρια με εξειδικευμένους δικαστές λειτουργούν εδώ και δεκαετίες σε αρκετές άλλες χώρες, άρα γιατί όχι και εδώ; Η απλοποίηση των διαδικασιών, μαζί με μία λογική αποζημίωση που θα πληρώνει όποιος χάνει τη δίκη, θα έδινε τα απαιτούμενα κίνητρα στους πολίτες να καταθέτουν ως μάρτυρες και να βοηθούν στη διαλεύκανση των υποθέσεων. Κανένας δεν θα ρίσκαρε να τρομοκρατεί άλλους οδηγούς και πεζούς, αν γνώριζε ότι δεν ανέχεται η κοινωνία τέτοιες συμπεριφορές. Πολύ περισσότερο απέναντι σε ομάδες πληθυσμού, όπως είναι οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι, που θεωρούνται και πιο ευάλωτες από τους θρασύδειλους, οι οποίοι οχυρώνονται πίσω από την ανωνυμία τους.