Γνώμη

Πόντιος Πιλάτος
Του Γιώργου Χούπη

Η εθνική ομάδα είναι πολύ σημαντική υπόθεση. Αυτό συμβαίνει παντού, αλλά στη χώρα μας προηγείται πάντα το συλλογικό συμφέρον. Το ίδιο ισχύει και για τον κόσμο. Είμαστε κοντά στην εθνική ομάδα, αλλά μόνο όταν έχει επιτυχίες. Τότε μάλιστα σχηματίζονται ουρές για ένα εισιτήριο. Αν δεν πάμε καλά, το γήπεδο είναι άδειο.

Το θέμα μας όμως είναι η Εθνική μπάσκετ. Μία ομάδα που πάντα ήταν στην καρδιά των φιλάθλων και όσοι πήγαν στο (γεμάτο)

ΟΑΚΑ τον περασμένο Ιούλιο για το προολυμπιακό τουρνουά θα θυμούνται ότι η συντριπτική πλειονότητα ήταν οικογένειες. Όλοι αυτοί δηλαδή που δεν αποτελούν το κοινό των «αιωνίων» στα ματς της Α1.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ένας απόλυτα επιτυχημένος προπονητής στην Εθνική, αυτό ακριβώς πλήρωσε. Το γεγονός ότι παράλληλα με την Εθνική συμφώνησε να εργαστεί και με τον Ολυμπιακό. Η γκρίνια από την ΕΟΚ υπήρξε από τότε, απλώς δεν είχαν επιλογές για την αντικατάστασή του, με αποτέλεσμα να δεχτούν παθητικά την παραμονή του έως τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο. Έως τότε άλλωστε ήταν και η συμφωνία που είχαν κάνει. Τώρα, τρεις μήνες αργότερα, η ΕΟΚ μας ενημέρωσε πως δεν μπορεί ένας ομοσπονδιακός προπονητής να εργάζεται και σε μεγάλη ομάδα. Δεν μπορεί να είναι ο Γιαννάκης, δεν μπορεί να είναι και ο Ομπράντοβιτς. Αυτό θέλει το σύστημα, αυτό αποδέχεται η ομοσπονδία. Ουσιαστικά, αυτοί που κυβερνούν τον αθλητισμό είναι οι «αιώνιοι». Αυτοί έχουν τη δύναμη και η ΕΟΚ το αποδέχεται.

Καθυστερημένα μεν, αλλά έτσι μας έχει συνηθίσει.

Στον ρόλο του Πόντιου Πιλάτου. Το ίδιο ισχύει και για την Πολιτεία. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα…