Γνώμη

Έθνος αγύμναστο

Πολύς λόγος γίνεται αυτές τις μέρες για το αν πήγε η Ελλάδα καλά στους Ολυμπιακούς ή όχι, για το αν είναι αρκετά τέσσερα μετάλλια, για το πώς θα ξαναφθάσουμε στα 16 του 2004. Από την άλλη, παρακολουθούμε στα τηλεοπτικά παράθυρα το κακόγουστο σίριαλ με τη συνήθη αναφώνηση αν αξίζει Έλληνες αθλητές να χρησιμοποιούν απαγορευμένες ουσίες για ένα μετάλλιο και να ρεζιλεύεται η χώρα. Δεν είναι αποτυχία τα τέσσερα μετάλλια στο Πεκίνο, για τον απλούστατο λόγο ότι με θεωρητικά δεκαπέντε υποψηφιότητες δεν σημαίνει ότι παίρνεις δεκαπέντε μετάλλια. Δίνονται μάχες με ικανούς αντιπάλους απ΄ όλο τον κόσμο. Άλλες κερδίζονται, άλλες χάνονται.

Υπάρχει ένα μεγαλύτερο κακό από αυτά που προβάλλονται κατά κόρον και που πρέπει επιτέλους να μας απασχολήσει: Η Ελλάδα, είτε με επιτυχίες στους Ολυμπιακούς είτε χωρίς, παραμένει στις χώρες με το χαμηλότερο ποσοστό αθλουμένων.

Δεν είμαστε πρωταθλητές στην ντόπα (υπάρχουν άλλοι… καλύτεροι και ας κάνει πως το αγνοεί ο κ. Ρογκ), αλλά στο τσιγάρο, το ποτό, την καθιστική ζωή. Δεν είμαστε μόνο έθνος ανάδελφον, αλλά και… αγύμναστο.