[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Ι.Κ. Πρετεντέρης

(ο αρθρογράφος, για τη χρηματοδότηση των κομμάτων με φόντο το σκάνδαλο της Ζίμενς)

Υποκρινόμαστε όλοι ότι ουδείς γνωρίζει πού βρίσκουν τα κόμματα τα τεράστια ποσά με τα οποία χρηματοδοτούν την πολιτική δραστηριότητά τους. Και μόλις πέσουμε πάνω σε μια περίπτωση Siemens (τώρα) ή Μayo (παλαιότερα), όλοι μαζί αναφωνούμε «πω, πω, πω, τι κακό!». Πολύ κακό, όντως. Αλλά μετά τι κάνουμε;

Διότι η υποκρισία δεν αποτελεί πολιτική διαδικασία. Ήταν υποκριτική η διάταξη περί «βασικού μετόχου» και γι΄ αυτό δεν λειτούργησε. Όπως είναι υποκριτικό να περιμένει κανείς ότι τα κόμματα πολιτεύονται μόνο με τη δημόσια επιχορήγηση και τις εισφορές των αγνών μελών τους. Αφού λοιπόν ξέρουμε τι ΔΕΝ συμβαίνει, χρήσιμο είναι να προσπαθήσει το δημοκρατικό σύστημα να ρυθμίσει αυτό που πραγματικά συμβαίνει.

Η υπόθεση της Siemens εξελίσσεται σε μια σκληρή δοκιμασία για το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Αν από τη δοκιμασία απλώς τσαλακωθούν δέκα, δεκαπέντε άνθρωποι (άλλοι δικαίως, άλλοι αδίκως), μικρό το κακό. Αν όμως τα πράγματα παραμείνουν ως έχουν περιμένοντας την επόμενη Siemens, τότε το κακό θα είναι όντως αβάσταχτο.

(«Το Βήμα»)