«Γεννήθηκα το 1910 και δεν έχω σκοπό να το βάλω κάτω»

«Όταν κάνεις την ίδια δουλειά πάνω από 8 δεκαετίες, τότε είναι πραγματικά δύσκολο να σταματήσεις, ακόμη και αν είσαι μόλις δύο… σκαλιά πριν από τα 100 χρόνια ζωής».

Με το χάραμα της ημέρας ο 98χρονος Μανόλης Μιχαλάκης από το χωριό Πατσός Αμαρίου του Νομού Ρεθύμνου, αφού σηκωθεί και πιει τον καφέ του, κάνει ό,τι έκανε τα τελευταία ογδόντα πέντε χρόνια: βόσκει τα κατσίκια του, με έναν διαφορετικό από τα συνηθισμένα τρόπο: εκείνος πάει μπροστά πάνω σε ένα αναπηρικό αυτοκινούμενο αμαξίδιο και τα ζώα τον ακολουθούν. Ο κ. Μιχαλάκης δεν αντέχει πια να περπατά όπως έκανε στο παρελθόν, αφού τα πόδια του δεν τον βαστάνε, και τα ζώα λιγόστεψαν, αλλά συνεχίζει.

«Μπορεί το σώμα να βάρυνε, όμως η ψυχή παραμένει ακόμη δυνατή», λέει ο κ. Μιχαλάκης και προσθέτει ότι δεν θα μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του μακριά από αυτό που

«ΔΥΝΑΤΗ ΨΥΧΗ»

Τα πόδια του δεν τον βαστάνε πια, αλλά καθοδηγεί τα ζώα του με το αναπηρικό αμαξίδιο. «Η ψυχή παραμένει ακόμη δυνατή», λέει

τον γεμίζει και τον ευχαριστεί περισσότερο. Να καθοδηγεί το κοπάδι του στα ίδια ακριβώς μέρη που πηγαίνει εδώ και περίπου 85 χρόνια, όταν παιδί ακόμη ξεκινούσε για να φυλάξει τα αιγοπρόβατα της οικογένειάς του. Ο αιωνόβιος βοσκός έχει ιδιαίτερη σχέση με τα ζώα του. «Με όλα μου τα ζωντανά μιλάω και με καταλαβαίνουν σε ό,τι τους λέω», λέει. Το μυστικό του, όπως τονίζει, είναι ότι συμπεριφέρεται στα ζώα του όπως θα μιλούσε σε ένα φίλο του ή ένα μέλος της οικογένειάς του. Η μέθοδος φαίνεται ότι είναι αποτελεσματική και ο 98χρονος βοσκός κουμαντάρει μια χαρά το κοπάδι του.

Αυτός προχωράει μπροστά με το αναπηρικό του αμαξίδιο και τα κατσικάκια ακολουθούν, μαζεμένα γύρω από το αμαξίδιο, χωρίς ίχνος φόβου. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι δεν απομακρύνονται από κοντά του, ενώ ακόμη κι όταν βόσκουν δεν φεύγουν για απόσταση μεγαλύτερη των 30- 50 μέτρων.

Πάρα πολλοί τον σταματάνε στον δρόμο απορημένοι και εντυπωσιασμένοι ταυτόχρονα και τον ρωτάνε πού βρίσκει το κουράγιο να βγάζει τα αιγοπρόβατά του έξω στη φύση καθημερινά, πηγαίνοντάς τα για βοσκή, μετακινούμενος με το αναπηρικό αμαξίδιο.

«Είμαι γεννημένος το 1910 και δεν έχω σκοπό να πεθάνω», τους απαντάει, «ούτε να το βάλω κάτω παρά τις δυσκολίες. Γι΄ αυτό φτύστε με να μη με ματιάσετε», λέει με ζωηρή φωνή ο κ. Μιχαλάκης.

Και αμέσως μετά καλεί τα ζώα του, τα οποία υπακούουν αμέσως στο πρόσταγμά του και όλοι μαζί παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι.