[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τα δώρα της τέχνης στη ζωή μας

Oκτώμισι η ώρα το πρωί, πάνω στο δεύτερο φλιτζάνι καφέ και με τον βιορρυθμό στα πολύ κάτω του ακόμα, πιάνω τυχαία Δίεση στο ραδιόφωνο. Ξαφνικά, χωρίς εισαγωγή και σχόλια, οι στίχοι του Καρυωτάκη ειπωμένοι απλά από τον παρουσιαστή, προτού βάλει ένα τραγούδι, γεμίζουν τη μέρα μου με μαγεία, τη ζωή με ομορφιά. Ο βιορρυθμός μου έρχεται αμέσως «στα ίσια» του.

Λίγες μέρες μετά, παραμονές Χριστουγέννων, η δεύτερη έκπληξη. Ο νεαρός ιδιοκτήτης κομμωτηρίου σταματά επιτέλους, προς το τέλος του ωραρίου, την τρέντι (ντάπα- ντούπα) μουσική του καταστήματος και βάζει ένα καταπληκτικό CD του Τσαϊκόφσκι. Η ονειρική μελωδία διαπερνά τους τοίχους, τις ψυχές, το απογευματινό κρύο του Δεκεμβρίου. Τα λόγια περιττεύουν… Όσοι είχαμε απομείνει στον χώρο, μένουμε όλοι μέσα στη σιωπή να ακούμε ευτυχισμένοι το ανέλπιστο δώρο.

Το ωραιότερο, όμως, μού ήρθε από τον ήσυχο μεσήλικο μάστορα (χωρίς ακαδημαϊκή μόρφωση, μεγαλωμένος σε ορφανοτροφείο) που μας βάζει τα πλακάκια στο εξοχικό. «Συλλαμβάνεται» επ΄ αυτοφώρω, ενώ παλεύει μόνος του με τις κόλλες σε ένα μπάνιο, να ακούει Μότσαρτ από φορητό στερεοφωνικό. Μου εξομολογείται πως χρόνια τώρα, από τότε που ανακάλυψε την κλασική μουσική, δουλεύει μόνο παρέα της. Εξευγενισμός, κάθαρση ή ταύτιση με το Θείο; Ό,τι και να είναι για τον καθένα, ας βάλουμε την ποίηση, τη μουσική, τον χορό, την τέχνη στη καθημερινή ζωή μας- τη δική μας και των παιδιών μας. Αυτή δεν είναι μόνο για τις αυστηρές αίθουσες συναυλιών, τις γκαλερί τής ελίτ, τους άκαμπτους κυρίους με τα σμόκιν και τους στενούς κύκλους. Άλλωστε, ο Νίτσε δεν είπε ότι «η ζωή είναι υποφερτή μόνο χάρη στις ψευδαισθήσεις της τέχνης»; Και ότι «έχουμε την τέχνη για να μην πεθάνουμε από την αλήθεια»;