ΓΝΩΜΗ

Μια ωραία παρέα

Είναι απορίας άξιον πώς ένα άρρωστο ποδόσφαιρο, όπως είναι το ελληνικό, έχει αναδείξει μια υγιέστατη εθνική ομάδα. Μια ομάδα, που μέσα σε τέσσερα χρόνια κατάφερε να κατακτήσει ένα ευρωπαϊκό Κύπελλο και να προκριθεί, για δεύτερη συνεχόμενη φορά, σε τελικούς μεγάλης διοργάνωσης. Το επίτευγμα δείχνει συνέχεια και συνέπεια.

Συνέχεια μιας ομάδας, η οποία έχει διακριτούς ρόλους. Ο προπονητής κάνει κουμάντο, ο πρόεδρος της ΕΠΟ τον στηρίζει και τον υπακούει, δεν υπάρχουν μάνατζερ, τεχνικοί διευθυντές, παρατρεχάμενοι και λοιποί λιμοκοντόροι, που θα μπορούσαν να βάλουν εμπόδια, προτάσσοντας το προσωπικό, αντί του συλλογικού συμφέροντος.

Συνέπεια, διότι ως πρωταθλήτρια Ευρώπης, η Ελλάδα στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, δέχτηκε ένα ηχηρό χαστούκι από την Τουρκία την κρισιμότερη στιγμή, αλλά παρ΄ όλα αυτά σηκώθηκε, αντέδρασε, ανταπέδωσε, νίκησε και θα είναι παρούσα τον Ιούνιο, στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας. Ο Ότο Ρεχάγκελ δεν θα μείνει στην ιστορία μόνον για τα ρεκόρ που πέτυχε, οδηγώντας μια μικρή χώρα σε κορυφαίες αθλητικές διακρίσεις. Θα μείνει, κυρίως, διότι δίδαξε ιστορία, ψυχολογία, αυτοπεποίθηση, πίστη, ομαδικότητα.

ΟΡεχάγκελ δημιούργησε μια ωραία παρέα. Λίγο… σιτεμένη, εδώ που τα λέμε, αλλά ενωμένη, αγαπημένη, αποφασισμένη. Η Εθνική Ελλάδας δεν είναι η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης. Είναι όμως ομάδα με ταυτότητα. Εδώ δεν υφίσταται ποδοσφαιρικός επίσκοπος, Χερουβείμ και Σεραφείμ. Και σε αντίθεση με τις ελληνικές ομάδες, όπου στρατιές με καντηλανάφτες και κωδωνοκρούστες υμνούν καθημερινώς πάμπλουτους πατριάρχες, με αντάλλαγμα κάποια κέρματα από το παγκάρι, στην Εθνική, ευτυχώς, δεν υπάρχουν παγκάρια…