«Τίποτα δεν με κρατάει στην Αθήνα»

«Δεν έχω βρει ακόμα δουλειά, ωστόσο δεν πρόκειται να μεταναστεύσω σε κάποια μεγάλη πόλη για να δουλέψω. Οι θέσεις εκεί είναι άλλωστε περιορισμένες. Θα παλέψω να βρω μια δουλειά στις γειτονικές περιοχές, όπου θα πηγαίνω το πρωί και το απόγευμα θα είμαι στο σπίτι μου, στο χωριό. Και επιπλέον το μεγαλύτερο μέρος του μισθού μου δεν θα πηγαίνει σε ενοίκια, κοινόχρηστα και όλα όσα θα είχα να πληρώσω σε μια πόλη».

Σε ένα χωριό μόλις 500 κατοίκων ζει μόνιμα ο 25χρονος Γιώργος Καραγιάννης. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο ΤΕΙ της Καρδίτσας με αντικείμενο τη δασοπονία, επέστρεψε στον τόπο καταγωγής του, στον Άγιο Γεώργιο Γρεβενών.

Επιστροφή στο χωριό και την ελληνική περιφέρεια ψηφίζουν αρκετοί νέοι, οι οποίοι επιλέγουν να μείνουν μόνιμα σε χωριά και κωμοπόλεις. Μάλιστα, οι περισσότεροι από αυτούς παίρνουν την απόφαση κυρίως για οικονομικούς

Η ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ 700 ΕΥΡΩ

250.000 νέοι αμείβονται με 650 ευρώ, ενώ 8 στους 10 νεοπροσληφθέντες παίρνουν μισθό που δεν φτάνει τα 1.000

λόγους, αφού ανήκουν στη λεγόμενη γενιά των 700 ευρώ. Περισσότεροι από 250.000 νέοι, όπως προκύπτει από πρόσφατα στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας, αμείβονται σήμερα με περίπου 650 ευρώ, ενώ 8 στους 10 νεοπροσληφθέντες παίρνουν μισθό που δεν φτάνει τα 1.000 ευρώ.

Το κυνήγι του ονείρου
«Πολλοί φίλοι μου από το χωριό, στο κυνήγι του μεγάλου ονείρου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, έφαγαν τα μούτρα τους αφού τα 600- 700 ευρώ που έπαιρναν μισθό δεν τους έφταναν να ζήσουν. Γι΄ αυτό και οι περισσότεροι γύρισαν πίσω. Εδώ τουλάχιστον ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία ή κάνουν κάποια μεροκάματα στην οικοδομή. Ξέρουν όμως ότι έχουν σπίτι να μείνουν ενώ και η ζωή είναι πολύ πιο φθηνή», λέει ο Γιώργος Καραγιάννης. Σύμφωνα πάντως με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, οι νέοι ηλικίας 14- 29 ετών ασχολήθηκαν το 2006 με τον πρωτογενή τομέα, δηλαδή γεωργία και κτηνοτροφία, σε ποσοστό 7,6%. Αντίθετα, το 69,3% των νέων απασχολείται στις υπηρεσίες.

Όπως σημειώνει ο 25χρονος Γιώργος, παρ΄ όλο που το χωριό του είναι μικρό, έχει πολιτιστική δράση. «Έχουμε χορευτικούς συλλόγους, πνευματικό κέντρο, ενώ οι 30- 35 νέοι του χωριού διοργανώνουμε εκδρομές αλλά και πικνίκ στο κοντινό δάσος. Εάν θέλουμε να παίξουμε για παράδειγμα μπόουλινγκ, πηγαίνουμε στην Κοζάνη, 40 λεπτά από το χωριό».


Καλύτερη ποιότητα ζωής

«Η ΑΘΗΝΑ δεν είχε τίποτα για να με κρατήσει. Είμαι άνθρωπος που γεννήθηκε και μεγάλωσε σε χωριό και εκεί τελικά επέστρεψα. Άλλωστε η περιφέρεια χρειάζεται τους νέους ανθρώπους». Ο κ. Λάζαρος Δρακούλης, 31 χρόνων, έζησε περίπου έξι χρόνια στην Αθήνα ως φοιτητής. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στο χωριό του, την Προσοτσάνη Δράμας, μόλις 15 χιλιόμετρα από το Νευροκόπι.

Όπως αναφέρει, προσπάθησε να συνηθίσει τη ζωή στην πρωτεύουσα αλλά δεν μπορούσε. «Επέστρεψα στο χωριό μου. Δεν πήγα καν να μείνω στη Δράμα γιατί κι αυτή είναι μια πόλη με όλα τα άσχημα που έχει μια πόλη: διαμερίσματα, φασαρία, ανωνυμία.

Τουλάχιστον στο χωριό βγαίνω και δεν χρειάζεται να παίρνω το αυτοκίνητο για να μετακινηθώ. Όλα είναι κοντά. Τώρα είμαι εδώ με την οικογένειά μου και τα δύο παιδιά μου. Η μεγάλη μου κόρη μάλιστα τον Σεπτέμβριο θα πάει στο νηπιαγωγείο του χωριού. Ευτυχώς η επαρχία μπορεί να σου προσφέρει σχεδόν ό, τι και οι μεγαλουπόλεις», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Δρακούλης, ο οποίος σπούδασε σε τμήμα του Παντείου Πανεπιστημίου και σήμερα εργάζεται στη βιοτεχνία συγγενούς του.

Όπως τονίζει, το πιο σημαντικό είναι η καλύτερη ποιότητα ζωής. «Οξυγόνο, ηρεμία και άλλοι ρυθμοί», λέει. Άλλωστε, αυτός είναι πιθανότατα και ο λόγος που οι κάτοικοι στην περιφέρεια αντιμετωπίζουν, σύμφωνα με ιατρικές έρευνες, λιγότερα προβλήματα υγείας. Μελέτη του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου που πραγματοποιήθηκε το 2005 έδειξε ότι όσοι ζουν σε αγροτικές ή ημιαστικές περιοχές σε συνδυασμό με τη μεσογειακή διατροφή παρουσιάζουν λιγότερα εγκεφαλικά επεισόδια και περιστατικά εμφράγματος, ενώ ο καρδιακός κίνδυνος μειώνεται έως και 33%.


«Θέλω να ζω χωρίς άγχος»

ΓΙΑ ΤΗΝ 26χρονη Δάφνη Κουλού, η Αθήνα ήταν απρόσωπη και η λύση της Άμφισσας, απ΄ όπου κατάγεται, ήταν η καλύτερη, όπως υποστηρίζει. «Μετά την απόκτηση του πτυχίου μου στην αρχαιολογία, δούλεψα στην Αθήνα για περίπου ενάμιση χρόνο, όχι βέβαια πάνω στο αντικείμενό μου. Όταν είδα ότι ούτε καλή δουλειά μπορώ να έχω αλλά ούτε τη ζωή που ονειρεύτηκα, γύρισα στο πατρικό μου σπίτι στην Άμφισσα. Τώρα πια κάνω ιδιαίτερα μαθήματα και οι δουλειές μου πάνε από το καλό στο καλύτερο αφού από τους 4 μαθητές που είχα πέρυσι, τώρα έχω 14», δηλώνει.

Συμπληρώνει μάλιστα ότι ακόμα και μια πολύ καλή δουλειά να της προταθεί στην Αθήνα, δεν θα τη δεχθεί.

«Θέλω να πηγαίνω στη δουλειά μου με τα πόδια και χωρίς άγχος. Και το βασικότερο να μου μένουν χρήματα στην άκρη, κάτι που στην Αθήνα ή σε κάποια άλλη πόλη δεν θα μπορούσα να κάνω».

Όπως τονίζει, η Άμφισσα, «το μεγάλο αυτό χωριό», υστερεί σε αρκετά πράγματα.

«Κινηματόγραφο δεν έχουμε εδώ, ωστόσο η Αθήνα είναι κοντά. Έχει τύχει πολλά Σαββατοκύριακα να κάνω εκδρομή στην Αθήνα για να δω φίλους και να κάνω πράγματα που στην πόλη μου δεν μπορώ. Κάνω ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κάνουν οι Αθηναίοι, οι οποίοι τα Σαββατοκύριακα πηγαίνουν στην επαρχία».