Άφησαν τοξικομανή να πεθάνει

Θύμα της αδιαφορίας του ΕΣΥ έπεσε ο Γιάννης Χασιώτης, όπως καταγγέλλουν τα μέλη της Μονάδας Απεξάρτησης Τοξικομανών 18 ΑΝΩ. Ο 48χρονος άντρας, ο οποίος είχε καταφέρει να κερδίσει τη μάχη με τα ναρκωτικά, υποτροπίασε με αποτέλεσμα να ζητήσει τη βοήθεια των γιατρών. Βρήκε όμως τις πόρτες όλων των νοσοκομείων κλειστές.

Τελικά ο Γιάννης έχασε τη ζωή του στις 3 Αυγούστου 2007, αφού δεν έγινε δεκτός από κανένα δημόσιο νοσοκομείο, γενικό και ειδικό, όπου απευθύνθηκε για βοήθεια. «Ο άδικος χαμός του πολύ αξιόλογου και αγαπητού απ΄ όλους όσους τον γνώρισαν ανθρώπου μάς συγκλόνισε όλους», τονίζει στα «ΝΕΑ» η Κατερίνα Μάτσα, επιστημονική υπεύθυνη τής 18 ΑΝΩ, διευθύντρια ψυχίατρος.

Ο 48χρονος άνδρας είχε καταφέρει έπειτα από σκληρή προσπάθεια να ολοκληρώσει το πρόγραμμα απεξάρτησης επιτυχώς. Μάλιστα, το τελευταίο διάστημα εργαζόταν στον

ΥΠΟΤΡΟΠΙΑΣΕ

Ο 48χρονος άνδρας, ο οποίος είχε καταφέρει να κερδίσει τη μάχη με τα ναρκωτικά, υποτροπίασε. Ζήτησε τη βοήθεια των γιατρών. Μάταια όμως, όπως καταγγέλλει η 18 ΑΝΩ

Δήμο, αρχίζοντας μια καινούργια ζωή. «Λύγισε» όμως και πάλι, εξαιτίας σοβαρών προβλημάτων όπως αναφέρουν οι ψυχίατροι που υποστήριζαν ψυχολογικά τον Γιάννη. «Επρόκειτο ωστόσο για μια σύντομη υποτροπή, έκανε ελαφρά χρήση για λιγότερο από έναν μήνα. Είναι άδικο το ότι χάθηκε με αυτό τον τρόπο. Εκείνο το βράδυ ζητούσαμε βοήθεια πηγαίνοντας από το ένα νοσοκομείο στο άλλο- από το Ιπποκράτειο στον Ερυθρό Σταυρό και στο Δρομοκαΐτειο. Κανένας γιατρός όμως δεν δέχτηκε να τον βοηθήσει», λένε.

Πέθαναν και άλλοι
«Έχει προηγηθεί μια μακρά λίστα εξαρτημένων ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους κατ΄ αυτό τον τρόπο. Και αυτό οφείλεται στις δραματικές ελλείψεις του όλου συστήματος φροντίδας των εξαρτημένων ατόμων και ιδιαίτερα τα κενών που υπάρχουν στον τομέα σωματικής αποτοξίνωσης των τοξικομανών», επισημαίνει η κ. Μάτσα. Είναι ενδεικτικό πως σε ολόκληρη την Ελλάδα λειτουργεί μόνο μια Μονάδα Σωματικής Αποτοξίνωσης, στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Οι 20 θέσεις που διαθέτει για τους χιλιάδες που αντιμετωπίζουν σε καθημερινή βάση στερητικό σύνδρομο είναι σταγόνα στον ωκεανό! Έτσι, άλλωστε, εξηγείται και το γεγονός πως στη συγκεκριμένη Μονάδα τηρείται λίστα αναμονής.

«Δεν τους δέχονται»
Το αποτέλεσμα είναι να υποφέρουν οι εξαρτημένοι στο σπίτι τους ή στον δρόμο, παρ΄ όλο που πρέπει να είναι σε προστατευόμενο περιβάλλον, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί. «Κατ΄ αρχάς, οι απεξαρτημένοι που κάνουν χρήση και πάλι, χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα γιατί ακόμη και μια πολύ μικρή δόση μπορεί να αποβεί μοιραία. Επιπλέον, οι εξαρτημένοι έχουν επιβαρημένη υγεία με αποτέλεσμα να χρειάζονται ιατρική παρακολούθηση, δυστυχώς όμως δεν γίνονται δεκτοί από τα δημόσια νοσοκομεία. Έτσι όμως κερδοσκοπούν οι ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές», συμπληρώνει η κ. Μάτσα. Οι πιο «τυχεροί» πάλι… στοιβάζονται στα δημόσια ψυχιατρικά νοσοκομεία, το προσωπικό των οποίων ωστόσο αδυνατεί να τους παρέχει τη φροντίδα που χρειάζονται.

«Κάθε μήνα, στην κλινική βραχείας νοσηλείας, φιλοξενούμε έπειτα από εισαγγελική παραγγελία δέκα εξαρτημένους κατά μέσο όρο. Δεν έχουμε όμως τους κατάλληλους γιατρούς, με αποτέλεσμα να απευθυνόμαστε κάθε λίγο και λιγάκι στα γενικά νοσοκομεία, γιατί οι ασθενείς παρουσιάζουν παθολογικά προβλήματα», λέει ο πρόεδρος εργαζομένων στο Δρομοκαΐτειο κ. Μιχάλης Γιαννακός. Ίδια είναι η εικόνα και στο Δαφνί, όπου χειμώνα- καλοκαίρι υπάρχουν στους διαδρόμους και στα δωμάτια 40 ράντζα για τους εξαρτημέ- νους.