[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Α. Δ. Παπαγιαννίδης

(ο αρθρογράφος, για την κυβέρνηση) Πολλοί, αν όχι όλοι, δίνουν τώρα τη διάγνωση ότι «φταίει» η (ας το πούμε ευγενικά) απόσταση του Κώστα Καραμανλή από τη δράση, η έλλειψη βούλησης για αποτέλεσμα. Η απόσταση αυτή από την ευθύνη αποτελέσματος διαχέεται σε επάλληλους κύκλους εξουσιαστών, βαρόνων, «ανθρώπων μας», ως αυτοπεριχαράκωση στη μικρή διαχείριση του «δικού μας» τομέα, ως αδιαφορία για το τελικό αποτέλεσμα. Είναι όμως χειρότερη, εν τέλει, η διάγνωση! Εκείνο που βαθμιαία επικράτησε στα δημόσια πράγματα στην Ελλάδα, εκείνο που κατέλαβε το «δημόσιο ήθος» είναι το ότι κανείς πια δεν προσβάλλεται. Ό,τι και αν συμβαίνει στον χώρο της ευθύνης του…

Προσέξετε: όχι κανείς δεν φταίει, όχι, κανείς δεν «παραπέμπεται στον εισαγγελέα», όχι, κανείς δεν «αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη». Αλλά κανείς δεν προσβάλλεται, κανείς δεν αισθάνεται δική του ανθρώπινη ευθύνη. Λιντσάρει η ζαρντινιέρα τον Κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη; Σουλατσάρουν κουκουλοφόροι με μολότοφ στον Άγνωστο;

Τραμπουκίζουν άθλια ανθρωπάκια κρατούμενους στην Αστυνομία, ή στήνουν σκηνές ροζ χαβαλέ; Καίγεται όλη η Πάρνηθα; Ο- συμπαθής- Βύρων Πολύδωρας, η εμβληματική αυτή φιγούρα της Νέας Διακυβέρνησης, απαγγέλλει στίχους. (…). Μόνο ο δύστυχος αρχηγός της πυροσβεστικής πρόφερε τη λέξη «λάθος». Δομημένα ομόλογα και οικονομικό επιτελείο; Άσε καλύτερα! Τηλεφωνικές παρακολουθήσεις; Ομοίως!

Μπαϊρακτάρης, βασικός μέτοχος και τελικώς δουλική συμμόρφωση προς τις επιταγές Βρυξελλών; Ομοίως!

(«Το Βήμα της Κυριακής»)