[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Ο Πρωθυπουργός σιωπά

O Πρωθυπουργός φαίνεται ότι ακολουθεί τον γνωστό απωθητικό δρόμο ενός επαγγελματία της πολιτικής, που όσο περισσότερο ανεβαίνει τις βαθμίδες της εξουσίας τόσο ριζικότερα αποκόπτεται από την κοινωνία. Αυτό που γίνεται «έξω στη χώρα» του είναι λίγο-πολύ άγνωστο (γιατί ένας κύκλος αξιόπιστων και μακιαβελικών φίλων του φιλτράρει την αλήθεια).

Το πιο δυσάρεστο με τον Κ. Καραμανλή είναι, ότι δεν μιλάει καθόλου ή για να το πω με έναν πιο θεσμικό τρόπο δεν λογοδοτεί πολιτικά για τις μεγάλες θεσμικές ανωμαλίες ή για τα πολιτικά σκάνδαλα που συνέβησαν επί της πρωθυπουργίας του. Και όλα αυτά συμβαίνουν περίεργα στην Ελλάδα σε μια εποχή κατά την οποία η Ευρώπη κατατρύχεται από την «τυραννία της μεταμέλειας», όπως λέει ο Πασκάλ Μπρίκνερ, και ο κάθε Ευρωπαίος ζει και υπάρχει για να ζητάει συγγνώμη για τις ασχήμιες και τις διαστροφές που στιγματίζουν την ευρωπαϊκή πολιτική ή γενικότερα τον δυτικό πολιτισμό (Η τυραννία της μεταμέλειας).

Έτσι ο Πρωθυπουργός ζει στον δικό του γυάλινο κόσμο και δεν ζητάει καταρχήν μια πολιτική συγγνώμη για τον ανεπανάληπτο ακρωτηριασμό της Πάρνηθας, δηλαδή για μια περίσταση όπου κάλλιστα θα μπορούσε να λεχθεί το θουκυδίδειο ρητό «ουδέν εστί ότι ουκ απώλετο», με άλλα λόγια ότι δεν υπάρχει τίποτε που να μη χάθηκε, τουλάχιστον για το ήδη υποβαθμισμένο περιβάλλον της Αθήνας.

Η αποδυνάμωση της πυροσβεστικής υπηρεσίας λόγω της αποκρουστικής κομματικοποίησής της και η ανυπαρξία συντονισμού μεταξύ των αρμοδίων υπηρεσιών είναι προφανώς αμελητέα μεγέθη, τα οποία δεν απασχολούν σοβαρά τον ανώτατο παράγοντα της εκτελεστικής εξουσίας.

Όμως ο Πρωθυπουργός δεν νιώθει την πολιτική αναγκαιότητα να λογοδοτήσει ειλικρινά στην ελληνική κοινωνία και για την αυξανόμενη αστυνομική βία ή τα απίθανα βασανιστήρια

ΑΡΑΓΕ Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΕΚΦΡΑΣΤΗΣ

μιας κυβερνητικής πλειοψηφίας- όπως είναι ο Κ. Καραμανλής- δεν πρέπει να είναι πολιτικά υπόλογος απέναντι στους πολίτες αυτού του τόπου;

που έρχονται στην επιφάνεια με μια ανησυχητική συχνότητα, γεγονός το οποίο είναι ευθέως ασύμβατο με τις πιο σημαντικές διατάξεις της Ποινικής μας Δικονομίας.

Άραγε ο βασικός εκφραστής μιας κυβερνητικής πλειοψηφίας- όπως είναι ο Κ. Καραμανλής- δεν πρέπει να είναι πολιτικά υπόλογος απέναντι στους πολίτες αυτού του τόπου, όταν καταπατείται βάναυσα η ανθρώπινη αξιοπρέπεια πολλών κρατουμένων;

Επιπλέον ύστερα από δύο χρόνια ο Πρωθυπουργός εξακολουθεί να τηρεί νεκρική σιωπή για το μεγαλύτερο κατασκοπευτικό σκάνδαλο που συντάραξε την Ελλάδα, δηλαδή για το σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών.

Και το ερώτημα είναι το εξής: Γιατί ο Κ. Καραμανλής δεν επιθυμεί να μιλήσει ανοικτά στη δημόσια σφαίρα για αυτή την υπόθεση που κατέλυσε τα θεμελιώδη συνταγματικά δικαιώματα πολλών συμπατριωτών μας; Μήπως θέλει να καταγραφεί στην Ιστορία ως μια «θολή» φιγούρα που κράτησε την ίδια συγκαλυπτική στάση με αυτή που είχε κρατήσει και ο Νίξον στο περίφημο σκάνδαλο του Γουότεργκεϊτ;

Τέλος, για να σταματήσω εδώ αυτήν τη θλιβερή απαρίθμηση, ο Πρωθυπουργός δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό ούτε για τις κυνικές μίζες των γαλάζιων στελεχών στην ιστορία των ομολόγων, που λεηλάτησαν τον σωρευμένο συνταξιοδοτικό πλούτο των φτωχών εργαζομένων.

Αντί όλων αυτών ο Κ. Καραμανλής μας θυμίζει τα παλιά σκάνδαλα, ως να μη γνώριζαν οι πολίτες ότι διαφθορά υπήρχε και επί ΠΑΣΟΚ (και μάλιστα άφθονη στα μικρομεσαία κρατικά στελέχη).

Όμως η δυτική δημοκρατία είναι μία συνεχής διαδικασία ιστορικών υπερβάσεων, που επιτυγχάνεται κατ΄ ουσίαν μέσα από τις κοινοβουλευτικές εκλογές. Και όλοι γνωρίζουμε ότι το 2004 το σημερινό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποδοκιμάσθηκε πολιτικά, γιατί (μεταξύ των άλλων) δεν θέλησε να κτυπήσει αυτήν τη διαφθορά ή το συγκεντρωτικό μοντέλο της κρατικής εξουσίας που την υποθάλπει.

Επομένως, γιατί ενεργοποιείται αυτή η βδελυρή μεθοδολογία του ακατανόητου συμψηφισμού που απομακρύνει ακόμη περισσότερο τους πολίτες από την ενεργό πολιτική;

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Ο τόπος έχει ανάγκη από μια νέα ηθική στη διακυβέρνηση, ώστε το πολιτικό (και διοικητικό) σύστημα να είναι πιο ανοικτό και υπόλογο και ο Πρωθυπουργός να λογοδοτεί ευθέως για τις πράξεις της κυβέρνησής του. Μόνον έτσι θα σταματήσουμε τον κατακερματισμό της κοινωνίας και την προσφυγή στον ατομισμό ή την ελιτίστικη στάση ζωής (Τ. Τέιλορ).

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.