[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Σε βλέπω τι κάνεις

Σαν να μην είχα τίποτε καλύτερο να κάνω, στήθηκα από νωρίς να παρακολουθήσω τα τηλεοπτικά βραβεία της χρονιάς, λέμε τώρα… Αν δεν τα είχα τετρακόσια, αν δεν θυμόμουν με ακρίβεια σε ποια χρονιά βρισκόμαστε, χαλαρά θα έλεγα ότι αυτά τα βραβεία είναι εικοσαετίας και βάλε. Περίπου τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιες υπερθετικές φιλοφρονήσεις, το ίδιο χλιαρόχλιαρότατο χειροκρότημα.

Κατόπιν τούτου, τι να υποθέσω η πτωχή; Στην τηλεόραση σίγουρα φτιάχνονται καριέρες, αφού κανείς δεν πάει να βάλει το κεφάλι του στον ντορβά των καθημερινών μετρήσεων μόνο και μόνο για τα ένσημα.

Βοηθούντος και του ανελέητου ανταγωνισμού, η ζωή των ανθρώπων εκεί μοιραία ταυτίζεται με το επάγγελμά τους και η δημόσια εικόνα τους καταδυναστεύει και παραμορφώνει την ιδιωτική.

Δυστυχώς το τηλεοπτικό κοινό είναι πρόθυμο να «μασήσει» αλλά και να επαυξήσει την ανεπαίσθητη perversity που ανεπαισθήτως εμπεδώνεται ανάμεσά τους κι ας λέγεται ότι η τηλεόραση κατασκευάζει αναλώσιμα πρόσωπα.

Ασφαλώς υπάρχουν και αυτά και ως επί το πλείστον εντοπίζονται στους αφανείς κασκαντέρ των λογής εκπομπών. Ανάμεσα στα τόσα βραβεία της μακριάς εκείνης νύχτας δεν είδα ούτε μια συντακτική ομάδα να ανεβαίνει στο πόντιουμ για να φιλήσει την Ελένη Μενεγάκη. Πουρκουά;