Γύρισε τους ωκεανούς με… βαρκαστόπ

Αποφάσισε να κάνει οτοστόπ στη θάλασσα. Είπε «αντίο» στη δουλειά του στην τράπεζα και από λιμάνι σε λιμάνι, από πλοίο σε πλοίο, ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια να κάνει τον γύρο του κόσμου. Ήταν μια επανάσταση που τον απελευθέρωσε από τους τέσσερις τοίχους του γραφείου του.

O νεαρός Ιταλός Αλμπέρτο Ντι Στέφανο, 34 ετών, αφού τελείωσε τις σπουδές του και εργάστηκε επτά χρόνια στην τράπεζα Unicredit, ένιωσε ξαφνικά την ακατανίκητη επιθυμία να κάνει τον γύρο του κόσμου. «Μετά τις σπουδές μου είχα βρει μια σίγουρη δουλειά», λέει ο Ντι Στέφανο, «αλλά έφτασε κάποια στιγμή που κάτι μέσα μου άρχισε να μου λέει αδιάκοπα: Φύγε!». Στα αυτιά του αντηχούσε συνεχώς ο καβαφικός στίχος: «Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να ΄ναι μακρύς ο δρόμος». Όπως ο ποιητής, δεν ήξερε ούτε αυτός πού ακριβώς θα τον έβγαζε αυτός ο δρόμος, όταν, το 2005, ξεκίνησε για την Καραϊβική. Γράφει στο βιβλίο του «Ο γύρος του κόσμου με θαλάσσιο οτοστόπ»: «Είχα διαβάσει μια αγγελία σε ένα ιστιοπλοϊκό περιοδικό που ζητούσε πλήρωμα για το “Ωκεανός”, μια γολέτα 21 μέτρων που ετοιμαζόταν να σαλπάρει για την Καραϊβική». Μα ο τραπεζικός υπάλληλος δεν ήξερε τότε πως εκείνο το σκάφος θα ήταν μονάχα ένα από τα πολλά με τα οποία θα έκανε το μακρύ ταξίδι του.

Στα αυτιά του αντηχούσε συνεχώς ο καβαφικός στίχος: «Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να ΄ναι μακρύς ο δρόμος»

Στις θάλασσες. Δεν ήξερε ακόμη πως αυτή η επιθυμία του να ταξιδέψει θα τον οδηγούσε σε πολλές θάλασσες του κόσμου, από το Φιουμιτσίνο στο Αλγέρι, τα Κανάρια Νησιά, τις Αντίλλες, την Κολομβία, τα Γκαλάπαγκος, την Πολυνησία, την Αυστραλία, τη Σιγκαπούρη, την Τζέντα, τη Μάλτα. «Πίστευα πως μόλις θα έφτανα στο πρώτο λιμάνι, θα συνέχιζα κατόπιν το ταξίδι μου στη στεριά», λέει στην εφημερίδα «Ρεπούμπλικα». «Δεν ήξερα πως υπάρχουν ακόμη πλοία που μπορούν να σε πάρουν μαζί τους κάνοντας σε αντάλλαγμα κάποια ναυτική δουλειά. Υπάρχουν πέντε λιμάνια στον κόσμο, στη Λας Πάλμας, τον Παναμά, τη Μαργκαρίτα, το Παπέτε και το Πούκετ, όπου μπορείς εύκολα να βρεις πλοίο για να ταξιδέψεις δωρεάν. Τους καπετάνιους μπορείς να τους συναντήσεις στα μπαρ του λιμανιού ή να διαβάσεις τις αγγελίες τους στο Ίντερνετ. Δεν χρειάζεται καμιά πείρα. Είναι πλοιάρια μικρά, με ολιγάριθμο πλήρωμα. Φτάνει να κάνεις ό,τι και οι άλλοι, να αντέχεις τη νυχτερινή βάρδια και προπαντός να αντέχεις στη θάλασσα.

Για τον Ντι Στέφανο, το κυριότερο σε ένα ταξίδι είναι το ίδιο το ταξίδι. Και η συντροφιά: «Ποτέ μη διαλέξεις ένα πλοίο επειδή σου αρέσει το σκαρί. Να κοιτάζεις πρώτα τον χαρακτήρα του καπετάνιου. Ο παράδεισος δεν είναι ούτε εκεί που πας ούτε σε αυτό που κάνεις. Είναι όταν νιώθεις πως συμμετείχες κι εσύ σε κάτι. Αυτό θα το κρατήσεις μαζί σου για πάντα».


Οι τυχοδιώκτες που έγιναν μάνατζερ

Η συντροφιά είναι πάνω από όλα. Δεν πρόκειται για γενειοφόρους τυχοδιώκτες όπως τα παλιά χρόνια, αλλά για μάνατζερ, επιστήμονες, φοιτητές, που αποφασίζουν να κάνουν τις διακοπές τους πάνω σε ένα σκάφος για να ξεκουράσουν το μυαλό τους και να επιστρέψουν κατόπιν στη δουλειά τους με περισσότερη δύναμη. Ο Ντι Στέφανο δεν είχε αυτή την ευχέρεια. Για να κάνει αυτό το ταξίδι, έπρεπε να παραιτηθεί από τη δική του δουλειά. Και το έκανε. Όμως, όταν επέστρεψε κι όταν έγινε γνωστή από στόμα σε στόμα η περιπέτειά του, το αφεντικό του τον φώναξε μια μέρα και του ανήγγειλε πως το παλιό του πόστο στην τράπεζα τον περίμενε ακόμη.

Εκείνη που από την αρχή δεν είδε με καλό μάτι αυτή την ιστορία ήταν η Κιάρα, η αρραβωνιαστικιά του Ντι Στέφανο. Είχαν τηλεφωνική επικοινωνία σε ολόκληρη τη διάρκεια του ταξιδιού. Όμως, ένα μήνα μετά την επιστροφή του, του έδωσε να καταλάβει πως το δικό τους «ταξίδι» είχε τελειώσει οριστικά. Ο Ντι Στέφανο δεν ξαφνιάστηκε. Άλλωστε, όταν ξεκινάς μια τέτοια περιπέτεια, ξέρεις από την αρχή με ποιον να πας και ποιον να αφήσεις.