[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Εσύ τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Εκνευρίζομαι όταν ρωτούν τη μικρή «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;».

«Βοηθός της Λητώς», απαντάει εκείνη με φυσικότητα- όπου Λητώ σημαίνει η κολλητή της στο σχολείο. Το θέμα μελετήθηκε με τη σοβαρότητα που αναλογεί σ΄ ένα μοναχοπαίδι. Συγκαλέσαμε συμβούλιο- μεταξύ αστείου και σοβαρού- θέσαμε τις ερωτήσεις μας, ξεροκατάπιαμε, γελάσαμε και την αφήσαμε στην ησυχία της: «Βοηθός της Λητώς- σας το είπα. Μπααα». ΟΚ. Άλλωστε τι νόημα έχει η ερώτηση όταν είσαι 9 ετών; Και το να έχει παρέα αυτή την εποχή και μάλιστα την παρέα που θέλει- κι όχι αυτή που κατά καιρούς της «φοράμε» εμείς- είναι προτεραιότητά της. Να το δούμε κι έτσι…

Έλα όμως που αυτό το «τι θα γίνεις όταν θα μεγαλώσεις;» κάτι μου κάνει εντός μου (κάτι περισσότερο από ενόχληση). Είναι λογικό αυτό; Αν το πάρω αλλιώς, σε πιο ψυχαναλυτικό επίπεδο ας πούμε (ομολογώ ότι τελευταία την έχω την πετριά), η συγκεκριμένη ερώτηση αφήνει έναν βαρύ απόηχο που με αφορά απόλυτα: σαν να ανοίγει ένα μικρό πορτάκι καλά κλεισμένο, εκεί στο βάθος, και να ακούω μια φωνή μπαμπούλα να με ρωτάει υπόκωφα: «Εσύ τι θα γίνεις όταν θα μεγαλώσεις;»- και διάφορες άλλες τέτοιες ανώδυνες ερωτησούλες, ερωτησούλες που συνήθως τις «πετάω» με περίσσια άνεση (μην πω και αλαζονεία) στους 18άρηδες που τώρα ξεκινούν. Αλλά πού να ΄ξεραν… Και δεν είμαι η μόνη… Κοντά στα 50 οι περισσότεροι φίλοι μας και ενώ όλα φαίνονται με την πρώτη ματιά απολύτως ελεγχόμενα, συμπαγή, καθαρά, λειτουργικά, λίγο να σηκώσεις την άκρη του χαλιού, σου μπαίνει στα μάτια και στα ρουθούνια η σκόνη από τα κενά μιας ολόκληρης ζωής.

Οι ίδιοι άνθρωποι δε, που όταν χαλαρώνουν βγάζουν το προσωπείο του ισορροπημένου και απόλυτα προσανατολισμένου ενηλίκου (μιλώντας με ευθύτητα για τα θολά νερά που εκεί γύρω στα 50 γίνονται πιο θολά και πνιγηρά από ποτέ), όταν μιλάνε για τα παιδιά τους γίνονται αμείλικτοι: «Ακόμη και τώρα στα 20 δεν ξέρει τι θέλει να κάνει!». «Δεν έχει στόχο». «Δεν είναι ξεκάθαρος». «Δεν έχουν συνοχή οι κινήσεις του». Α μπα; Σοβαρά; Για να σηκώσουμε λίγο το χαλί…