«Σαρκοζί α λα Μπους, Σεγκολέν α λα Κέννεντυ»

Από την Ελλάδα κρατεί «την πιο τρυφερή ανάμνηση της Μελίνας». Και από τη Γαλλία, την πεποίθηση πως οι συμπατριώτες του είναι… ψυχασθενείς: «Μη γελάτε! Έγινε πρόσφατα δημοσκόπηση, ρώτησαν τους Γάλλους αν είναι ευτυχισμένοι με τη ζωή τους. Οκτώ στους δέκα είπαν ναι.

Έπειτα τους ρώτησαν αν πιστεύουν πως ο γείτονάς τους είναι ευτυχισμένος. Επτά στους δέκα απάντησαν όχι!».

Έχει κλείσει τα 73 αλλά, για να θυμηθούμε τον αγαπημένο του Θερβάντες, δεν λέει να θεραπευτεί από την ψυχική ασθένεια της νεότητας. Γι΄ αυτό και το παρατσούκλι του παραμένει αναλλοίωτο: είναι ο «γιος της διαφήμισης», ο Ζακ Σεγκελά, ο άνθρωπος που έχει επωμιστεί 1.500 διαφημιστικές εκστρατείες, οι 15 από αυτές με στόχο τον προεδρικό θώκο- «άλλωστε και η εκλογική πράξη καταναλωτική πράξη είναι». Είναι ο άνθρωπος που συνόδευσε τον Μιτεράν το 1981 στα Ηλύσια Πεδία, ο εμπνευστής της «Ήρεμης δύναμης», του μιτερανικού συνθήματος που ο Δεξιός Σαρκοζί οικειοποιείται σήμερα μετατρέποντάς το σε «Ήρεμη ρήξη»- «σχεδόν με τιμά, αλλά είναι επικοινωνιακό σφάλμα». Ήταν υπεύθυνος για όλες τις προεκλογικές εκστρατείες του Μιτεράν καθώς και του Λιονέλ Ζοσπέν«με αυτόν έκανα λάθος, δεν ήταν καλός υποψήφιος, κρίμα γιατί θα γινόταν καλός πρόεδρος». Ήταν επίσης ο «Γάλλος εξπέρ» που κλήθηκε να βοηθήσει το 1990 τη Μελίνα Μερκούρη στην εκστρατεία της για τον δήμο της Αθήνας- «λυπάμαι τόσο που δεν τη βοήθησα αρκετά, τη σκέφτομαι συχνά ξέρετε». Είναι ο συγγραφέας του θρυλικού «Μην πείτε στην μητέρα μου ότι είμαι στη διαφήμιση… με νομίζει πιανίστα σε μπορντέλο» (εκδ. Λιβάνης) και συνυπογράφων της άρτι κυκλοφορήσασας στη Γαλλία «Κατάκτησης των Ηλυσίων» (ΡLΟΝ), μιας σπαρταριστής εξιστόρησης όλων των προεκλογικών εκστρατειών για την προεδρία από το 1965 μέχρι σήμερα: Ντε Γκωλ, Πομπιντού, Ζισκάρ, Μιτεράν, Σιράκ και… Σεγκό ή Σαρκό; Ιδού η απορία!

«Ισορροπία»
«Νικητής θα είναι αυτός που θα επιτύχει την καλύτερη ισορροπία ανάμεσα στην εμπιστοσύνη και την επιθυμία, τα συγκοινωνούντα δοχεία κάθε καταναλωτικής πράξης», λέει ο Σεγκελά στα «ΝΕΑ». «Ο Σαρκοζί ξεκίνησε με 100% εμπιστοσύνη, με την εικόνα του σούπερ μπάτσου και η Σεγκολέν με 100% επιθυμία, την εικόνα μιας σαγηνευτικής γυναίκας. Όπου υπάρχει όμως πολλή εμπιστοσύνη δεν υπάρχει επιθυμία, και όπου υπάρχει πολλή επιθυμία υπάρχει καχυποψία. Η Σεγκολέν είναι γυναίκα- και υφίσταται σεξισμός στη Γαλλία- είναι και Σοσιαλίστρια, και οι Σοσιαλιστές έχουν απογοητεύσει τους Γάλλους. Επιπλέον, άργησε να ξεκινήσει την προεκλογική της εκστρατεία, η “συμμετοχική φάση” παρακράτησε. Σε πείσμα των δημοσκοπήσεων, ωστόσο, θεωρώ πως έχει ελπίδες: είναι η ικανότερη να εμπνεύσει την ελπίδα. Ο Σαρκοζί είναι υπερβολικά απερχόμενος, υπερβολικά deja vu, υπερβολικά διψασμένος για εξουσία, υπερβολικά νόθος γιος του Σιράκ και του Μπαλαντίρ, υπερβολικά μπάτσος- οι Γάλλοι θέλουν την ασφάλεια αλλά όχι τους μπάτσους, όπως άλλωστε θέλουν την αλλαγή με την προϋπόθεση να μην αλλάξουν!».

Δευτερόλεπτα αργότερα, ο Σεγκελά μού αποκαλύπτει πως «ως άνθρωπο», προτιμά… τον Σαρκοζί! «Την αλήθεια; Πιστεύω ότι δεν υπάρχουν μεγάλες

ΕΙΠΕ:

Πιστεύω ότι δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά- εκτός ίσως από τη φορολογική μου δήλωση, που θα γίνει ελαφρύτερη με τη Δεξιά!

διαφορές ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά- εκτός ίσως από τη φορολογική μου δήλωση, που θα γίνει ελαφρύτερη με τη Δεξιά! Και οι δυο θα την κάνουν τη δουλειά, o Σαρκοζί λίγο α λα Μπους (για καλό το προόριζε αυτό;), η Σεγκολέν λίγο α λα Κέννεντυ. Και οι δύο με ελκύουν. Τη Σεγκολέν την είχα συναντήσει μερικές φορές τότε επί Μιτεράν (ήταν άλλωστε ο μέντοράς της), o Νικολά όμως είναι φίλος μου χρόνια. Θα μου πείτε, γιατί δεν τον ψηφίζω; Από αφοσίωση στον Μιτεράν. Δεν θέλω αυτός που με έφτιαξε να στριφογυρίζει στον τάφο του…».


Οι τρεις διαστάσεις της ψήφου Μπαϊρού

ΓΛΑΦΥΡΟΤΕΡΗ ανάλυση της «ψήφου Μπαϊρού» από αυτή του Ζακ Σεγκελά δεν έχουμε ακούσει, την παραθέτουμε λοιπόν αυτούσια: «Στην πραγματικότητα, ο Μπαϊρού αντιπροσωπεύει τρεις ψήφους.

Καταρχήν την ψήφο Φεντό, τον γνωρίζετε, τον δημιουργό του φαρσικού μπουλβάρ. Ο σύζυγος τσακώνεται με τη σύζυγο, ο εραστής βάζει τη γυναίκα στο κρεβάτι του, η αίθουσα χειροκροτεί αλλά η γυναίκα (βλ. εκλογικό σώμα) επιστρέφει τελικά στον σύζυγο (βλ. δικομματισμό). Η δεύτερη ψήφος είναι η “ούτε-ούτε”. Καθώς οι Γάλλοι είναι σχιζοφρενείς, έχουν δύο επιλογές, τους ρωτούν “κρέας ή ψάρι; ” και λένε εγώ θέλω καινούργιο πιάτο! Η τρίτη ψήφος είναι περισσότερο δομημένη, είναι η ψήφος “αντί”, αντι-σύστημα, αντι-υποσχέσεις, αντι-κόμματα… Όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, ο Μπαϊρού δεν θα είναι στον δεύτερο γύρο. Κι όμως, είναι ο πρώτος μεγάλος νικητής αυτής της εκστρατείας γιατί κατέκτησε πολύτιμη αξιοπιστία, θα δημιουργήσει ένα μεγάλο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, τους Δημοκράτες, και βάζει ήδη πλώρη για τις επόμενες εκλογές».