[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Η διαχείριση των κυμβάλων

Διανύουμε τη λιγότερο ένδοξη περίοδο μιας διόλου ένδοξης κυβερνητικής θητείας. Ακόμα και οι οπαδοί της έχουν πλέον πεισθεί ότι η κυβέρνηση απέτυχε- και μάλιστα οριστικά- στα δύο πιο κρίσιμα για την αξιοπιστία της μέτωπα: στην εκπλήρωση της υπόσχεσης της «τιμιότητας», που άρκεσε για να φέρει τη Νέα Δημοκρατία στην εξουσία, και στην απόδειξη ότι μια παράταξη που αυτοαποκαλούνταν «του νόμου και της τάξης» μπορούσε να φέρει μεγαλύτερη υπακοή στον νόμο και περισσότερη τάξη. Ηθλιβερή ιστορία με τα ομόλογα έδωσε τη χαριστική βολή στον πρώτο μύθο. Αρκεί κανείς να ανατρέξει σε τέσσερα αντικειμενικά και αδιαμφισβήτητα γεγονότα: τα επισφαλή, από τη φύση τους, ομόλογα τα εξέδωσε το υπουργείο Οικονομικών. Τις «ανίδεες», κατά τον κυβερνητικό χαρακτηρισμό, διοικήσεις των Ταμείων τις διόρισε με τα γνωστά αξιοκρατικά κριτήρια η κυβέρνηση. Πάνω από δέκα Ταμεία επέλεξαν ταυτοχρόνως να προσθέσουν στα χαρτοφυλάκιά τους τέτοια ομόλογα. Τα ομόλογα έκαναν «κινήσεις» που δεν υπήρχε καμία νομοτέλεια να γίνουν και από αυτές επωφελήθηκαν χρηματιστές που είναι όλοι γνωστοί μεταξύ τους και ακόμα πιο «γνωστοί» με κυβερνητικά στελέχη. Δεν χρειάζεται να έχει κανείς δομημένες όσο τα ομόλογα γνώσεις για να καταλάβει ότι ο συνδυασμός αυτών των γεγονότων αναδεικνύει ένα από ψηλά εκπορευόμενο σχέδιο, που οδήγησε σε ευρείας έκτασης διασπάθιση- ή έστω «τζογάρισμα»- δημοσίου χρήματος, κάτι που αυτομάτως στοιχειοθετεί ποινικές και πολιτικές ευθύνες.

Ηακόμα πιο θλιβερή- γιατί απολύτως αποφευκτέα- ιστορία του ναυαγίου στην καλντέρα της Θήρας, σε ένα από τα ωραιότερα τοπία του πλανήτη, ήρθε να προστεθεί σε μια μακρά σειρά αποδείξεων (επανεμφάνιση της τρομοκρατίας, αύξηση της εγκληματικότητας, της αστυνομικής βίας, του χουλιγκανισμού, υποτέλεια της Δικαιοσύνης,

Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ

υπηρεσία που αυτή η κυβέρνηση παρέχει στη χώρα, χειρότερη ακόμη και από τις χαμηλότατες σε όλους τους τομείς επιδόσεις της, είναι η διαρκής υποβάθμιση της πολιτικής και της νοημοσύνης των πολιτών

υποχώρηση των δικαιωμάτων) ότι το κράτος μας, έτσι όπως διοικείται, δεν μπορεί ούτε στοιχειωδώς να εγγυηθεί την ασφάλεια των πολιτών του.

Τ ο χειρότερο όμως και πιο αποκαλυπτικό σε αυτή την περίπτωση, όπου κανείς δεν είπε ότι η κυβέρνηση έχει ευθύνη για το ίδιο το ατύχημα, ήταν ο υπερβάλλων ζήλος του αρμόδιου υπουργού- του περισσότερο και από περισσότερες αιτίες εκτεθειμένου σε μια κυβέρνηση εκτεθειμένων – να πανηγυρίσει για την «επιτυχία» αποφυγής πολλών θυμάτων- λες και οι δύο αγνοούμενοι είναι αμελητέα ποσότητα ή η περιβαλλοντική καταστροφή αμελητέο πρόβλημα. Εδώ αποκαλύφθηκε πιο ξεκάθαρα από ποτέ η περίφημη- και μοναδική- «στρατηγική» της σημερινής ομάδας εξουσίας, ικανής να πατήσει ακόμα και σε μια τραγωδία για να αλλάξει την «επικοινωνιακή ατζέντα». Να το πω όπως το νιώθω: η χειρότερη υπηρεσία που αυτή η κυβέρνηση παρέχει στη χώρα, χειρότερη ακόμη και από τις χαμηλότατες σε όλους τους τομείς επιδόσεις της, είναι η διαρκής υποβάθμιση της πολιτικής και της νοημοσύνης των πολιτών, η εξάντληση όλης της ενέργειας στο να ενδυθεί το ανύπαρκτο έργο με απαστράπτοντα μόνο για φανατικούς ή ανεγκέφαλους ψιμύθια, η κυνική χρησιμοποίηση του «γεγονότος» ως ευκαιρίας επικοινωνιακών και μόνο ελιγμών, η συνειδητή ταύτιση με το τηλεοπτικό ήθος, η απαξίωση της γλώσσας («θεσμική αντιμετώπιση» ονόμασε την αδράνειά του στο σκάνδαλο των ομολόγων ο Πρωθυπουργός), της ευθύνης, του λόγου, που οφείλουν να έχουν- και να δίνουν- όσοι εκλέγονται γι΄ αυτόν ακριβώς τον σκοπό.

Κάπως έτσι περάσαμε από την αναζήτηση της πολιτικής ουσίας στην οικειοποίηση του μιντιακού θορύβου. Από τη διαχείριση των συμβόλων, για την οποία μιλούσε ο Μιτεράν, στη διαχείριση των κυμβάλων, που πρεσβεύει η κυβέρνηση Καραμανλή. Κάπως έτσι δηλαδή φτάσαμε στο σημείο μηδέν της πολιτικής.

Ο συνταγματολόγος Κ. Μποτόπουλος είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ