Εναλλακτικά Τεντι μπόις και κουκουλοφόροι

ΑΝ ΚΑΤΙ σηματοδοτεί το τέλος της εποχής της Μεταπολίτευσης είναι η ιδιωτική τηλεόραση. Άδειες μπορεί να μην έχουν δοθεί εδώ και δεκαεπτά χρόνια. Ωστόσο, τα κανάλια έχουν αλλάξει πλήρως τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού, που παίζεται κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσεων.

Τούτο διακρίνεται σαφώς τις τελευταίες εβδομάδες με την κρίση στα πανεπιστήμια. Δεν πρόκειται για ένα κυβερνητικό σκάνδαλο ή για μια πιπεράτη πολιτικο-προσωπική ιστορία όπως ο θάνατος Βαρθολομαίου. Πρόκειται για μια αναμέτρηση που τα έχει όλα. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Πρυτανικές αρχές, φοιτητές και Αστυνομία. Στην ιστορία αυτή τα ΜΜΕ είναι ενεργός παίκτης. Καταγράφουν τις πρωινές συγκρούσεις πέριξ του Συντάγματος. Προσφέρουν παράθυρο για δημόσιο διάλογο ή κραυγές. Και τελικά παίρνουν θέση.

Είναι μια θέση συντηρητική, με την έννοια ότι τα κανάλια είναι απέναντι στους ταραξίες. Τα φοιτητικά κινήματα- από τον παρισινό Μάη του ΄68 ώς την εξέγερση των αμερικανικών πανεπιστημιακών κάμπους κόντρα στο Βιετνάμ- είχαν πάντα ένα στοιχείο βίαιου ξεσπάσματος. Ό,τι καταγγελλόταν όμως από τους εκφραστές του κατεστημένου ως μηδενισμός, εξέφραζε συχνά μια ασφυξία των νέων απέναντι σε μια αδιέξοδη κατάσταση πραγμάτων.

Είναι εντυπωσιακό πως τα κανάλια έχουν βρεθεί να εκφράζουν την αγανάκτηση των νοικοκυραίων- αυτή τη «σιωπηλή πλειοψηφία» κατά την έκφραση του Νίξον- απέναντι στα «παλιόπαιδα». Γιατί; Μήπως η εισαγγελική παρόρμηση και η σκανδαλομανία έχουν οδηγήσει τα ΜΜΕ σε έναν νεοπουριτανισμό; Ή μήπως η ένταξη των δημοσιογράφων στα εύπορα μεσοαστικά στρώματα- κάτι που έχει συμβεί και σε άλλες χώρες όπως οι ΗΠΑ- τους κάνει φύσει και θέσει αντίθετους στους νεαρούς διαδηλωτές του πεζοδρομίου;

ΟΥΤΩΣ Ή ΑΛΛΩΣ στο μιντιακό συνονθύλευμα των δελτίων των οκτώ έχει χαθεί η πολιτική ουσία. Το νομοσχέδιο της κυρίας Γιαννάκου είναι ένα άθροισμα ετερόκλητων διατάξεων, που συγκροτήθηκε με σαφή πολιτική υστεροβουλία. Στο ράβε-ξήλωνε το πολιτικό και επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου επέβαλε την άποψή του στη Μητροπόλεως. Οι ρυθμίσεις εστιάσθηκαν στα ΑΕΙ γιατί η σύγκρουση σε αυτό το γήπεδο θα ενοχλούσε λιγότερο τις οικογένειες. Άλλο να κλείσουν τα σχολεία, όπως πέρσι το φθινόπωρο, όταν άρον άρον έκανε πίσω η κυβέρνηση. Και άλλο τα πανεπιστήμια, όπου ο ρυθμός σπουδών κάνει τους φοιτητές πιο αραχτούς και τους γονείς τους λιγότερο ανήσυχους. Η κατάχρηση του ασύλου εξεγείρει εδώ και καιρό την κοινή γνώμη. Όσο για τα περί μάνατζμεντ των ΑΕΙ είναι ανεφάρμοστα και αποσκοπούν στο να εμφανίσουν ως άχρηστες και αρνητικές τις πανεπιστημιακές αρχές. Έτσι, στρώνεται το χαλί για μια αναθεώρηση του άρθρου 16 στην επόμενη Βουλή, αφού η κυβέρνηση δεν έχει χάσει την ελπίδα ότι ο Παπανδρέου θα ψηφίσει τελικά υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων στο δεύτερο γύρο της Αναθεώρησης.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση Καραμανλή σκηνοθέτησε κυνικά μια σύγκρουση για να φτιάξει κλίμα υπέρ της. Από τους φυγόστρατους περάσαμε σε έναν νεο-τεντιμποϊσμό. Αντί για τους μαλλιάδες του ΄60, στόχος είναι τώρα οι κουκουλοφόροι. Αν κάποιοι τα σπάνε και τα καίνε, οι επιφυλάξεις της φοιτητικής κοινότητας και των πανεπιστημιακών στο νομοσχέδιο είναι υπαρκτές και ευρύτατες, παρά τις οργανωμένες προσπάθειες της ΔΑΠ. Η κυβέρνηση ξεχαρβαλώνει το πανεπιστήμιο, τάχα μου για να το μεταρρυθμίσει, όπως οι Αμερικανοί στο Βιετνάμ κατέστρεφαν τα χωριά για να τα σώσουν από τους Βιετκόνγκ. Πρόκειται για μια ψευδο-σύγκρουση χωρίς διακύβευμα, πέραν της επιθυμίας της διακυβέρνησης Καραμανλή να ροκανίσει τον χρόνο και να προκαλέσει μια δεξιά στροφή της κοινωνίας. Αυτήν εξυπηρετούν, μέσα στον ζήλο τους, και οι νεοσυντηρητικοί κήρυκες των καναλιών.