Βύρων για Όσκαρ

Σαν να βλέπουμε ένα τηλεοπτικό ριμέικ της ταινίας του Σκορτσέζε με τις μάχες των συμμοριών της Νέας Υόρκης. Η ίδια μουντάδα, η ίδια βαρβαρότητα σε σέπια. Μόνο που το έργο γυρίζεται, εβδομάδες τώρα, στο κέντρο της Αθήνας. Από Πέμπτη σε Πέμπτη. Σαν σκληρό «ριάλιτι», σε συνέχειες. Χωρίς επώνυμους και σταρ.

Από τη μια, έχουμε γύρω στους 100-200 τύπους χωρίς πρόσωπο. Δηλαδή με κουκούλα. Απέναντί τους, την αντίπαλη συμμορία αποτελούν περίπου 1.000 εξωγήινοι, με κάτι εκπληκτικές στολές, ασπίδες, κράνη, σαν από τον Πόλεμο των Άστρων. Και γύρω τους, ένας παράλληλος κόσμος, οι «άλλοι», 2030 χιλιάδες κανονικοί άνθρωποι, που κυκλοφορούν στους ίδιους δρόμους, στα πεδία των ίδιων μαχών, περπατούν, φωνάζουν συνθήματα, προχωρούν.

Κάθε Πέμπτη, την ημέρα του γυρίσματος, η αγωνία κορυφώνεται. Οι παράλληλοι κόσμοι θα συναντηθούν; Και τι έκβαση θα έχει η συνάντησή τους;

Σκηνοθέτης είναι ο Βύρων. Ο σεναριογράφος είναι ανώνυμος (αν και έχουμε κάποιες υποψίες για την ταυτότητά του). Ο Βύρων επιλέγει δυνατές εικόνες κάθε εβδομάδα. Στην πρώτη σκηνή, είδαμε είκοσι τύπους με κουκούλα να δέρνουν περίπου 100 άμοιρους με τις εξωγήινες στολές. Στα μάτια των τελευταίων, στα κοντινά της κάμερας, όλη η αδυναμία των διαστημικών.

Στη δεύτερη σκηνή, οι κουκούλες νικούν και πάλι. Βγαίνουν από το γκέτο τους (ένα νεοκλασικό, γωνία Πατησίων και Στουρνάρη) σπάνε τον κλοιό των 300 εξωγήινων, τους ξαναδέρνουν, σπάνε και 5 μαγαζιά που αυτοί τάχα φυλάγανε, μπαίνουν και σε μια εκκλησία (σκηνοθετικό εύρημα), γυρίζουν πίσω, ξαναδέρνουν, ξαναμπαίνουν στο γκέτονεοκλασικό.

Στην τρίτη σκηνή, το δράμα κορυφώνεται. Οι εξωγήινοι επιτέλους αντιδρούν. Ένας από αυτούς, εγκλωβισμένος σ΄ ένα γυάλινο κλουβί, καθώς βλέπει τον άλλο, τον παράλληλο κόσμο να κινείται, θυμάται ό,τι έκαναν οι κουκούλες στις προηγούμενες σκηνές, θυμώνει, βγάζει το αστροπίστολο και με μια κίνηση

τη μια, έχουμε γύρω στους 100-200 τύπους χωρίς πρόσωπο. Δηλαδή με κουκούλα. Απέναντί τους, την αντίπαλη συμμορία αποτελούν περίπου 1.000 εξωγήινοι, με κάτι εκπληκτικές στολές, ασπίδες, κράνη, σαν από τον Πόλεμο των Άστρων. Και γύρω τους, οι «άλλοι», χιλιάδες κανονικοί άνθρωποι, που κυκλοφορούν στα πεδία των ίδιων μαχών, φωνάζουν συνθήματα, προχωρούν

απελπισίας και οργής πυροβολεί στον αέρα. Στιγμή κορύφωσης, δραματική σκηνή, γεμάτη ένταση και συμβολισμό. Ο σκηνοθέτης Βύρων μας προετοιμάζει: Οι εξωγήινοι δεν αντέχουν άλλο.

Ητέταρτη σκηνή είναι η καλύτερη. Η σύγκρουση των κόσμων, που είχε αναγγελθεί με τον μοναχικό αστροπυροβολισμό, τώρα συμβαίνει. Η σκηνή ξεκινά αργά, πολύ αργά, σε μια άδεια πλατεία- σαν από ταινία όχι του Σκορτσέζε, μα του Αγγελόπουλου. Ξαφνικά ο φακός γυρνά, ο ρυθμός αλλάζει και δυο σκοτεινές φιγούρες τρέχουν στην πλατεία. Ποιοι είναι; Τι ψάχνουν; Ο φακός πλησιάζει. Δυο κουκούλες με μια πύρινη δάδα στα χέρια, μόνοι, ανενόχλητοι, φτάνουν στην άλλη άκρη και βάζουν φωτιά σ΄ ένα ξύλινο κλουβί, που συμβολικά παραπέμπει στο γυάλινο, της προηγούμενης σκηνής. Μέσα στο ξύλινο κλουβί, οι φύλακες δεν είναι εξωγήινοι. Είναι σαν τους «άλλους», από τον άλλο κόσμο τον παράλληλο, που προχωρά και φωνάζει. Φορούν στολές παλιές, όχι διαστημικές, και ο φακός τούς παρακολουθεί, αργά και υποβλητικά, να φεύγουν.

Όμως από τη στιγμή που το κλουβί κάηκε, οι εξωγήινοι απελευθερώθηκαν. Τώρα δεν περιορίζονται από κανένα κλουβί, γυάλινο ή όχι.

Oι κουκούλες, οι άγνωστοι, αποσύρονται, και ξαφνικά η πλατεία του πρώην αγνώστου, γεμίζει. Χιλιάδες κανονικοί άνθρωποι, οι «άλλοι», από τον παράλληλο κόσμο, μπαίνουν από παντού. Το κλουβί που καίγεται φωτίζει υποβλητικά τη σκηνή και οι διαστημικοί, ελεύθεροι πια, με τα σούπερ ρόπαλα κυνηγούν, χτυπούν, θριαμβεύουν σε μια επική συμπλοκή. Η οθόνη γεμίζει δράση που κόβει την ανάσα. Και οι κουκούλες; Δεν φαίνονται πουθενά. Πού χάθηκαν; Ενώθηκαν με τους «άλλους» από τον παράλληλο κόσμο ή με τους εξωγήινους; Γιατί οι κόσμοι μπλέχτηκαν; Γιατί οι γνωστοί χτυπιούνται στην πλατεία του αγνώστου;

Αναπάντητα ερωτήματα; Μα αυτή είναι η τέχνη του Βύρωνα. Κάθε σκηνή προχωρά το δράμα και τελειώνει με μια νέα απορία, που μεγαλώνει την αγωνία και κορυφώνει την αναμονή για την επόμενη Πέμπτη.

Το τελευταίο επεισόδιο, το προχθεσινό, ματαιώθηκε. Μπορεί να φταίνε κάτι συνδικαλιστές που μπλέχτηκαν στα γυρίσματα. Μπορεί να φταίει ο γκεστ σταρ, ο Πούτιν, την παράσταση του οποίου κανείς δεν έπρεπε να κλέψει. Μπορεί ο παραγωγός (ανώνυμος κι αυτός, μα έχουμε υποψίες για την ταυτότητά του) να αποφάσισε να διακόψει την παραγωγή.

Θα μάθουμε. Την ερχόμενη Πέμπτη…