ΓΗΠΕΔΟΓΡΑΦΙΕΣ

Ένα κουνέλι και δύο λαγοί

Μια λεπτή γραμμή χωρίζει την επιτυχία από την αποτυχία, τη δικαίωση από την εγκατάλειψη στο ποδόσφαιρο. Λεπτή και άγνωστη, αφού μπορεί να πάρει τις πιο απρόβλεπτες μορφές. Στα μισά της αγωνιστικής περιόδου, σκεφτείτε αυτές τις διαδρομές.

Κανένας παίκτης υψηλού επιπέδου δεν θα μπορούσε ν΄ αρχίσει χειρότερα τη χρονιά από τον Σαβιόλα. Χαμένος στο Μουντιάλ με την Εθνική Αργεντινής, εξοστρακισμένος από την Μπαρτσελόνα (με τον προπονητή του, Ράικαρντ, να δηλώνει προκαταβολικά ότι δεν τον υπολογίζει), περιπλανώμενος στα λόγια από σύλλογο σε σύλλογο (σίριαλ του καλοκαιριού ώς και για τον Παναθηναϊκό), ο ονομαζόμενος λόγω δοντιών και ταχύτητας «κούνελος» αποφάσισε να μείνει, εν γνώσει των δυσκολιών, στην πρωταθλήτρια Ευρώπης. Δηλώνοντας μόνο ότι αγαπά αυτήν την ομάδα-σύμβολο και ότι πιστεύει στον εαυτό του (και πώς να μην πιστεύει όταν, σε ένα από τα δυσκολότερα πρωταθλήματα δεν έχει πέσει ποτέ κάτω από τα 15 γκολ), ο μικρόσωμος Αργεντίνος ρίχτηκε στη δουλειά. Δεν τον έκαμψε ούτε ο πάγος, ούτε η προκατάληψη του προπονητή του, ούτε οι σειρήνες της αποχώρησης που συνέχισαν να χτυπούν. Περίμενε τη στιγμή του και η στιγμή του ήρθε. Αγαπημένος, λόγω της στάσης του, των Καταλανών φιλάθλων, κέρδισε με την αφοσίωσή του τον σεβασμό του Ράικαρντ, επωφελήθηκε του τραυματισμού του Ετό κι άρχισε να κάνει αυτό που ξέρει να κάνει. Γκολ στην επάνοδό του στην πρώτη ομάδα, πέντε γκολ σε δύο αγώνες για το κύπελλο, εκτυφλωτικά αποτελεσματικότερος από τον Γκούντγιονσεν, ο «κούνελος» άρχισε το 2007 με εντελώς άλλη ψυχολογία και από εντελώς άλλη θέση. Χάρη στη θέλησή του, το πιο δύσκολο ρολόι άρχισε να γυρνάει αλλιώς.

ΒΙΟΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ

Ο ανεπιθύμητος Σαβιόλα έγινε υπερπολύτιμος για την Μπαρτσελόνα, ενώ ο Ρονάλντο έγινε κυριολεκτικά «βαρύ πυροβολικό» και έφυγε από τη Ρεάλ σαν αποτυχημένος

Ε ντελώς αντίστροφη η πορεία ενός Έλληνα και ενός ξένου άσου από τους οποίους αναμένονταν πολλά. Ο Μιχάλης Καψής ήρθε στον Ολυμπιακό με τις διπλές δάφνες ενός σπουδαίου διεθνούς αμυντικού κι ενός ακόμα πιο σπουδαίου χαρακτήρα. Ενάμιση χρόνο μετά, πέταξε άσπρη πετσέτα, χωρίς κανείς- ούτε καν ο ίδιος- να ξέρει τι έφταιξε. Ψυχολογική μη συμβατότητα με το ερυθρόλευκο περιβάλλον, έλλειψη σκληρής δουλειάς, αγωνιστική πτώση λόγω ηλικίας, άρνηση ν΄ αγωνιστεί για τη θέση του σαν ν΄ άρχιζε την καριέρα του από την αρχή (η μέθοδος Σαβιόλα), κάποια από αυτά ή όλα αυτά μαζί τον άφησαν στο περιθώριο και τον οδήγησαν σε μια άδοξη έξοδο με αβέβαιο μέλλον. Σε άλλο εντελώς επίπεδο, ο Ρονάλντο, πολύ περισσότερο από τον κατά το ήμισυ πια μόνο ποδοσφαιριστή Μπέκαμ, είναι το θύμα της αλλαγής της Ρεάλ και της αλλαγής γενιάς στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Υπέρβαρος, τεμπέλης, ξενύχτης, αλλά και με την ίδια πάντα πίστη στον εαυτό του, ο πρώην καλύτερος παίκτης του κόσμου αρνήθηκε να συναγωνιστεί τον Φαν Νιστελρόι και να ανεχτεί τον Καπέλο. Μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας, κατέληξε σχεδόν ανέκδοτο και ύστερα στην αγκαλιά μιας όλο και πιο γερασμένης Μίλαν. Οι οπαδοί της παλιάς του ομάδας, της Ίντερ, προβλέπουν ότι θα έχει την τύχη του Βιέρι- ούτε έξι μήνες, λιγότερα από τρία γκολ. Ο ίδιος έχει άλλη γνώμη. Αλλά αν περιμένει η κάθαρση να έρθει από τον ουρανό, μάλλον θα δει τα κουνέλια να τον ξεπερνούν και τους πραγματικούς λαγούς να γελάνε.