Παλιό κρασί σε νέο μπουκάλι

ΟΤΑΝ είσαι αρχηγός της αντιπολίτευσης, ο μόνος τρόπος να επιβεβαιώσεις την εξουσία σου είναι να την ασκήσεις επάνω στους δικούς σου. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα. Σε μια φάση που οι δημοσκοπήσεις συνεχίζουν να δείχνουν σταθερό προβάδισμα της Ν.Δ. και τα προσωπικά του ποσοστά δεν ανακάμπτουν, ο Παπανδρέου άλλαξε γραμματέα και εκπρόσωπο κόμματος, ενώ καθαίρεσε ουσιαστικά τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου. Όλα αυτά σε λιγότερο από μια ώρα και με σαφώς αρχηγική συμπεριφορά, αφού ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μπήκε, μίλησε και βγήκε με ένα διάλειμμα για να αποχαιρετίσει η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου. Δεν είχαν περάσει ούτε έξι μήνες από τις τελευταίες αλλαγές στα όργανα.

Το βράδυ της Πέμπτης δεν ήταν ευχάριστο για τα στελέχη του απερχόμενου Πολιτικού Συμβουλίου. Δεν είχαν όλα την ίδια αυτοπεποίθηση και βεβαιότητα ότι θα είναι στην πρόταση του Παπανδρέου για το νέο σχήμα. Αβεβαιότητα υπήρχε επίσης για το ποσοστό εκλογής και τα χαρτοφυλάκια. Αυτή τη φορά το προεδρικό σύστημα υπήρξε στεγανό και ο Γιώργος πέτυχε να αιφνιδιάσει ψυχολογικά τα στελέχη. Η έλλειψη αντιδράσεων εκ μέρους τους επιβεβαίωσε την παρατήρηση έμπειρου παράγοντα της συμπολιτεύσεως που έλεγε ότι «ο Παπανδρέου στηρίζεται στην καλύτερη βάση- το κενό».

ΑΝ η αλλαγή ήταν ευπρόσδεκτη από τους περισσότερους που θεωρούσαν ότι το προηγούμενο σχήμα ήταν τελματωμένο, το περιεχόμενό της προβληματίζειιδίως σε σχέση με την επιλογή του Νίκου Αθανασάκη στη θέση του γραμματέα. Όλοι γνώριζαν ότι ο «Αρκτούρος»- προσωρινός αντικαταστάτης του Σπύρου Βούγια τον Σεπτέμβριο του 2004- είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη του Παπανδρέου, ορισμένοι μάλιστα τον έβλεπαν να λειτουργεί ως «αντιπρόεδρος». Ωστόσο, η άνοδος στη θέση του γραμματέα- που είχαν παλιότερα ο Άκης, ο Σκανδαλίδης ή ο Λαλιώτης- θεωρείται άλμα στην κομματική πυραμίδα. Ο δε Αθανασάκης ανήκει παραδοσιακά στο επικοινωνιακό και όχι στο οργανωτικό ΠΑΣΟΚ. Ακόμη περισσότερο: είναι αμφίβολο αν θα συγκινήσει την κοινωνία. Ο Αθανασάκης είναι ένας κομματικός «απαράτσικ», δεν έχει όμως ευρύτερη απήχηση. Ούτε εκφράζει, βέβαια, ένα εγχείρημα ανανέωσης. Η κίνηση έχει περισσότερο εσωτερική, παρά εξωτερική διάσταση.

Δυόμισι χρόνια είναι αρχηγός ο Παπανδρέου. Στο διάστημα αυτό είχε τρεις γραμματείς και ισάριθμους εκπροσώπους Τύπου, ενώ έχει αλλάξει τρεις φορές δομή. Υποτίθεται πως μετά το Συνέδριο του 2005 το ΠΑΣΟΚ είχε ανασυγκροτηθεί χάρη στις άοκνες προσπάθειες της Ξενογιαννακοπούλου που είχε, πιστωθεί το θετικό αποτέλεσμα. Παρ΄ όλα αυτά η Μαριλίζα αντικατεστάθη, ένα μήνα μετά τις δημοτικές εκλογές.

Καθώς η χώρα μπαίνει αργά αλλά σταθερά σε εκλογικό κύκλο, ο Γιώργος επιλέγει να περιστοιχισθεί από έμπειρα και δοκιμασμένα στελέχη, στα οποία μοιράζει έτσι τις ευθύνες. Μένει να φανεί αν είναι διατεθειμένος να συνεργαστεί μαζί τους ή αν το χάσμα μεταξύ αρχηγού και οργάνωνβασικό χαρακτηριστικό της περιόδου που ξεκίνησε από τον Φεβρουάριο του 2004θα παραμείνει. Κατά τα λοιπά, το νέο σχήμα είναι σαφώς «παλιό κρασί σε νέο μπουκάλι» και δείχνει έναν Παπανδρέου χωρίς μεγάλη διάθεση για πειραματισμούς.