Το πάρτι που έγινε θρύλος

Σαν σήμερα πριν από 40 χρόνια, 540 «όμορφοι άνθρωποι» ετοιμάζονταν
πυρετωδώς για το πολυδιαφημισμένο «Πάρτι σε άσπρο-μαύρο» του Τρούμαν Καπότε
στο «Plaza Hotel» του Μανχάταν. Θα χόρευαν όλη νύχτα. Θα έπιναν ατελείωτη
σαμπάνια. Κι όταν πια – χαράματα – θα έβγαιναν έξω, θα ανακάλυπταν πως ο
κόσμος που γνώριζαν είχε χαθεί.

Το τέλος μιας εποχής. Ο οικοδεσπότης και συγγραφέας Τρούμαν Καπότε, παρέα με την επίτιμη προσκεκλημένη του, την πρόεδρο του ομίλου της «Washington Post», Κάθριν Γκρέιαμ

Ο Αμερικανός συγγραφέας ήταν στα καλύτερά του. Το βιβλίο του «Εν ψυχρώ»
βρισκόταν στην κορυφή των καταλόγων με τα μπεστ σέλερ και το όνομά του
βρισκόταν σε όλα τα χείλη. Η μυθιστορηματική αφήγηση μιας πραγματικής ιστορίας
– της άγριας δολοφονίας τεσσάρων μελών μιας οικογένειας στο Κάνσας – του είχε
εξασφαλίσει δύο εκατομμύρια δολάρια. Ακόμα πιο σημαντικό: του είχε προσδώσει
αξιοπιστία. Ο μικροκαμωμένος «Νότιος» με την τσιριχτή φωνή ήταν πλέον ένας
καταξιωμένος συγγραφέας με χρήματα, δύναμη και φήμη – το τρίπτυχο στο οποίο η
νεοϋορκέζικη ελίτ ήταν πάντα έτοιμη να υποκλιθεί. Είχε έλθει λοιπόν η ώρα της
εκδίκησης.

Θα ευχαριστούσε εκείνους που τον είχαν βοηθήσει να «ανέβει», θα αγκάλιαζε
εκείνους που τον είχαν καλοδεχτεί στον εκλεκτικό τους κόσμο, στους καλύτερους
κύκλους της καλής κοινωνίας, και θα γελούσε περιφρονητικά μέσα στη μούρη όλων
όσοι στέκονταν χαμηλότερα στη σκάλα της διασημότητας.

Ωραία μου κυρία

Έξι μήνες το σχεδίαζε. Καταρχήν, διάλεξε το μέρος: τη μεγάλη αίθουσα χορού του
ξενοδοχείου «Plaza», του πιο «μαστ» χώρου στη Νέα Υόρκη. Έπειτα διάλεξε το
θέμα. Εμπνεόμενος από μια σκηνή τού «Ωραία μου κυρία», αποφάσισε πως το πάρτι
θα είχε «χρώμα» άσπρο-μαύρο· και επιπλέον, όλοι οι καλεσμένοι θα κρύβονταν
μέχρι τα μεσάνυχτα πίσω από μάσκες. Οι καλεσμένοι… το πιο δύσκολο μέρος.
Φίλοι θυμούνται τον Καπότε χαμένο στις σκέψεις και το τετράδιό του, να γράφει
με το μολύβι ένα όνομα, να το σβήνει μανιασμένα, να χαμογελά χαιρέκακα και να
το αλλάζει.

Ως επίτιμη προσκεκλημένη επέλεξε την Κάθριν Γκρέιαμ, πρόεδρο του ομίλου της
«Washington Post». Δεν μπορούσε φυσικά να μην καλέσει τους «κύκνους» του, τις
πλούσιες κοσμικές κυρίες που γευμάτιζαν μαζί του, χαϊδεύοντας το εγώ του και
τροφοδοτώντας τον με κουτσομπολιά. Τον Αμερικανό πρόεδρο, τον Λίντον Τζόνσον,
δεν θα τον καλούσε – «Είναι σκέτη βαρεμάρα!» -· την κόρη του, Λίντα Μπερντ,
ναι. Στον κατάλογο συμπεριλήφθηκαν ονόματα όπως του συνθέτη Λέοναρντ
Μπέρνσταϊν, του ιστορικού Άρθουρ Σλέσινγκερ, του Φρανκ Σινάτρα, του σχεδιαστή
Όσκαρ ντε Λα Ρέντα. Ακόμη συμπεριλήφθηκαν πολυάριθμοι λόρδοι, λαίδες, βαρόνοι,
βαρόνες, δούκες, δούκισσες, κόμητες, κόμισσες, ένας μαχαραγιάς και η γυναίκα
του. «Η λίστα των προσκεκλημένων μοιάζει με διεθνή κατάλογο υποψηφίων για την
γκιλοτίνα», σχολίασε ο συγγραφέας Λίο Λέρμαν. Όμως κάποιοι που έμειναν εκτός
απείλησαν τον Καπότε με αυτοκτονία…

Μέσα ακούγονταν μελωδίες στο πιάνο, έξω… σεξ, ντραγκ & ροκ εν ρολ!

«Το πάρτι του αιώνα» έγινε μέχρι και βιβλίο, από την Ντέμπορα Ντέιβις, με υπότιτλο: «Η υπέροχη ιστορία του Τρούμαν Καπότε και του πάρτι του σε άσπρο-μαύρο»

ΤΟ ΠΑΡΤΙ αυτό έγινε θρύλος πριν ακόμα ξεκινήσει. Κι όταν τελικά ήρθε η
ώρα, χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από το «Plaza». Δεν ήταν όμως όλοι
φαν και περίεργοι. Ήταν και πολλοί διαδηλωτές, που διαμαρτύρονταν γι’ αυτή την
επίδειξη ματαιοδοξίας στην αποκορύφωση του πολέμου στο Βιετνάμ, τη χρονιά που
ο Λίντον Τζόνσον είχε αυξήσει τον αριθμό των Αμερικανών στρατιωτών στο Βιετνάμ
από 205.000 σε 385.000, χωρίς κανένα φως να φαίνεται στην άκρη του τούνελ.
«Δεν νομίζετε πως είναι ανάρμοστο να συμμετέχετε σε μια τέτοια εκδήλωση;»
ρώτησε ένας δημοσιογράφος τη 19χρονη – τότε – Κάντις Μπέργκεν· «Ο πόλεμος
είναι ανάρμοστος!», ούρλιαξε κάποιος δίπλα. Μέσα στο ξενοδοχείο, κάποιοι
απολάμβαναν τη Λορίν Μπακόλ να χορεύει το «Top Hat» με τον Αμερικανό χορογράφο
Τζερόμ Ρόμπινς· λίγο πιο πέρα, όμως, ο συγγραφέας Νόρμαν Μέιλερ και ο πρώην
σύμβουλος εθνικής ασφαλείας ΜακΤζορτζ Μπάντι κόντευαν να πιαστούν στα χέρια
εξαιτίας του πολέμου. Κι ενώ ο Πίτερ Ντάτσιν ενάλλασσε στο πιάνο μελωδίες του
Ίρβινγκ Μπέρλιν, μια νεώτερη γενιά τράνταζε απ’ έξω τις πύλες τραγουδώντας
«σεξ, ντραγκς & ροκ εν ρολ!»

Όταν πια αποχώρησε τρεκλίζοντας και ο τελευταίος καλεσμένος, δεν τελείωσε μόνο
ένα πάρτι. Τελείωσε και ένας ολόκληρος τρόπος ζωής. Ποτέ άλλοτε δεν είχαν
αποκτήσει τόση σημασία οι «όμορφοι άνθρωποι» – οι «beautiful people». Και ποτέ
ξανά δεν θα την αποκτούσαν. Λέγεται πως χρόνια αργότερα, λίγο πριν πεθάνει από
υπερβολική δόση χαπιών, ο Καπότε σχεδίαζε ένα δεύτερο «Πάρτι σε άσπρο-μαύρο»,
αυτή τη φορά στο Λος Άντζελες ή κάπου πιο «τροπικά», στη Λατινική Αμερική. Δεν
ήταν γραφτό.