MOYNTIOΛOΓIO

Το παράδειγμα του Ντουάιτ Γιορκ δείχνει ότι ηλικία και φρεσκάδα δεν είναι πάντα ασύμβατες έννοιες

H πρώτη εντύπωση του φετινού Μουντιάλ είναι μάλλον μια επιβεβαίωση, παρά μια
ανατροπή: η φιλολογία περί ποδοσφαίρου υπερισχύει του ποδοσφαιρικού θεάματος.
Πολύς κόσμος, λόγια και τεχνολογία, λιγότερη έμπνευση, φαντασία, φρεσκάδα και
ομάδες με προσωπικότητα. Μοιάζει αρκετά με το θέαμα που βλέπουμε και στην
εκτός διοργάνωσης χώρα μας: τεράστιες οθόνες, μεγάλη προσμονή, χιλιάδες
τηλεοπτικές ώρες, τρομερή φλυαρία, πολλά κενά, λίγη συγκίνηση.

Το τουρνουά άρχισε καλύτερα απ’ ό,τι συνεχίστηκε. Μια Γερμανία με δύναμη, με
πίστη και με αφέλεια που την ξεχωρίζει από όλες τις προηγούμενες εκδόσεις της,
βάλθηκε από την πρώτη στιγμή να βάλει στο ντουλάπι τα περί «πάντσερ»
αυστηρότητας κ.λπ. Σχεδόν λατίνικη στην ανάπτυξη και στις εκδηλώσεις της, η
ομάδα του Κλίνσμαν έχει δημιουργικότητα αλλά και τεράστια αμυντικά κενά,
συνδυασμός ικανός να δώσει παιχνίδια ακόμα πιο ευχάριστα από το εναρκτήριο με
την Κόστα Ρίκα. Και ενώ τα δύο γκολ που δέχτηκε η οικοδέσποινα φάνηκαν στην
αρχή υπερβολικά πολλά, γρήγορα η προσοχή των φιλάθλων στράφηκε στα τέσσερα που
έβαλε. Τόσο οι επόμενες ομάδες, «μικρές» ή «μεγάλες», άρχισαν τις θυσίες στον
βωμό της σκοπιμότητας. Με εξαίρεση ένα μόνο πραγματικά μουντιαλικό από πλευράς
έντασης παιχνίδι, τη νίκη μιας ώριμης Αργεντινής επί μιας ισχυρότατης Ακτής
του Ελεφαντοστού, καθώς και μια συναρπαστική ανατροπή, τα τρία γκολ της
Αυστραλίας στην Ιαπωνία μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο, οι πρώτες τρεις ημέρες
είχαν πολλή ομοιομορφία και λίγα ξεσπάσματα. Μόνο η Τσεχία, στην οποία η μοίρα
έχει την οφειλή τού ευρώ, έδειξε αμέσως τη σοβαρότητα και την ποιότητά της.
Πολωνία και Σερβία δεν έκαναν τίποτα, Αγγλία, Ολλανδία και Πορτογαλία πολύ
λίγα πράγματα, οι ήσσονες Λατινοαμερικάνοι (Ισημερινός παρά τα δύο γκολ και
Παραγουάη) άγονα τεχνικοί, το Μεξικό λαχτάρησε από ένα κάθε άλλο παρά
φονταμενταλιστικό Ιράν, οι φάσεις σε όλα αυτά τα παιχνίδια μετρημένες στα
δάχτυλα. Δεν είναι τυχαίο που ομάδα του πρώτου τριημέρου ήταν το Τρινιντάντ
και πρόσωπο που ξεχώρισε (ίσως παραπάνω και από τοβ Ροζίσκι) ο ξεχασμένος από
θεό και ανθρώπους Ντουάιτ Γιορκ. Δείχνει ότι ηλικία και φρεσκάδα δεν είναι
αναγκαστικά ασύμβατες ιδιότητες και ότι ένας καλώς νοούμενος ερασιτεχνισμός
μπορεί καμιά φορά να ταράξει, χωρίς βέβαια να νικήσει, τον μπετοναρισμένο
επαγγελματισμό.

Είναι αλήθεια ότι βρισκόμαστε στην αρχή, πως η πορεία του τουρνουά θα είναι
αναγκαστικά αργή και ότι αρκετά θηρία δεν έχουν αρχίσει ακόμα να βρυχώνται.
Παρ’ όλα αυτά, η αίσθηση του γιγαντισμού έχει ήδη κάτι το πικρό. Υπερβολικά
μακρύς πρώτος γύρος, υπερβολικά πολλές ομάδες, υπερβολικά πολλή φασαρία,
υπερβολικά πολλά κέρδη χωρίς την ανάλογη ανταμοιβή για τους πραγματικούς
φιλάθλους. Το καράβι ξεκίνησε με τις ευχές όλων, με ούριο άνεμο, αλλά με
κουρασμένους ναύτες.

Ζητούνται θύελλες.