Θαμπωμένο στέμμα

Μπορεί ως χριστιανοί ορθόδοξοι να γιορτάσαμε την Ανάσταση, ωστόσο το ελληνικό
ποδόσφαιρο παραμένει καθηλωμένο στον καναπέ και παρακολουθεί τα αποτελέσματα
των ομάδων άλλων ανταγωνιστικών χωρών, στην προσπάθειά του να διατηρήσει τα
κεκτημένα.

Μετά τον εφιάλτη τής Ζενίτ κι αφού αποφύγαμε τη ρωσική απειλή, ήρθε η νίκη της
Στεάουα Βουκουρεστίου στον πρώτο ημιτελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, για να
επαναφέρει την αγωνία μας σε ό,τι αφορά τον αριθμό των ελληνικών ομάδων που θα
αγωνίζονται στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις από την αγωνιστική περίοδο 2007-08.
Οι Ρουμάνοι με την επικράτησή τους στο πρώτο ραντεβού με αντίπαλο τη
Μίντλεσμπρο, θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα για τη συμμετοχή τους στον τελικό κι
όλα θα εξαρτηθούν πλέον από το αποτέλεσμα της επαναληπτικής συνάντησης την
Πέμπτη.

Με ισοπαλία και πρόκριση της Στεάουα στον τελικό, η Ρουμανία φτάνει στους
32.124 βαθμούς και αυτομάτως καταλαμβάνει αυτή την προνομιούχο όγδοη θέση,
αφήνοντάς μας ένα σκαλοπάτι πίσω, με τους 32.081 βαθμούς που έχουμε στη δική
μας, φτωχή, όπως αποδεικνύεται, συγκομιδή.

H χώρα που κατέκτησε πριν από δύο χρόνια το Κύπελλο Ευρώπης στα γήπεδα της
Πορτογαλίας, δίνει αυτή τη στιγμή μάχη και μάλιστα εξαρτώμενη από τα
αποτελέσματα των άλλων, για να κρατηθεί στην πρώτη οκτάδα της ελίτ τού
ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Το στέμμα που έφεραν από την Πορτογαλία ο Ζαγοράκης, ο
Χαριστέας μαζί με τον Ρεχάγκελ και τα άλλα παιδιά, φαίνεται πως δεν ήταν
δυνατόν να δώσει την απαιτούμενη ώθηση στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αφού σε
επίπεδο συλλόγων τα έκανε μούσκεμα και όχι μόνο δεν μπορεί να καθήσει στον
θρόνο που του ετοίμασαν προσωρινά, αλλά κινδυνεύει να εκδιωχθεί και από το
παλάτι!

ΠΟΙΟΣ ΘΑ το πίστευε ότι σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, η Ελλάδα θα
δοκιμαζόταν και θα εξαρτιόταν από τα αποτελέσματα της Ζενίτ και της Στεάουα
Βουκουρεστίου, για να γνωρίζει αν θα συμμετέχει με δύο ή με τέσσερις ομάδες
στο δεύτερο τη τάξει ευρωπαϊκό Κύπελλο που διοργανώνει η ΟΥΕΦΑ σε επίπεδο
συλλόγων.

Την ίδια ώρα οι κυβερνήτες των ομάδων μας, αλλά και οι αρχές του ποδοσφαίρου
ασχολούνται με την ίδρυση της Σούπερ Λίγκας, η οποία λες και θα λειτουργήσει
ως η κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να ξεπλύνει τις αμαρτίες του ελληνικού
ποδοσφαίρου. Μακάρι να γίνει έτσι. Αυτή τη στιγμή πάντως, περισσότερο ορατοί
είναι οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουμε παρά οι ευοίωνες προοπτικές μας.

Έως πότε θα παρακολουθούμε τους μέχρι χθες αδύναμους αντιπάλους μας, να μας
απειλούν και να φτάνουν σε τόσο υψηλό επίπεδο, ώστε να διεκδικούν την πρόκρισή
τους σε έναν ευρωπαϊκό τελικό; Θα ποντάρουμε δηλαδή στη Μίντλεσμπρο για να
νικήσει και να αφήσει εκτός τελικού τη Στεάουα, ώστε να διατηρήσουμε εμείς τα
δικά μας κεκτημένα; Θα φτάσουμε στο σημείο να πανηγυρίζουμε τις νίκες των
άλλων που θα πρέπει να καλύπτουν τις δικές μας αποτυχίες; Αν αυτό δεν είναι
κατάντια, τότε πώς αλλιώς μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε;

ΓΙ’ AYTO και θα πρέπει να ξέρουν οι μεγάλοι, αλλά και ο ΠΑΟΚ, η Ξάνθη
και ο Ηρακλής που θα παίξουν του χρόνου στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ότι οι αντίπαλοί
τους δεν είναι η Λάρισα, το Αιγάλεω και ο Ατρόμητος, όπως κακώς υπολόγιζαν την
τρέχουσα αγωνιστική περίοδο. Οι σοβαροί αντίπαλοί τους είναι η Ζενίτ της Αγίας
Πετρούπολης, η Στεάουα Βουκουρεστίου, η Μίντλεσμπρο και οι άλλες ευρωπαϊκές
ομάδες, που δίνουν τη δική τους μάχη για να φτάσουν όσο πιο ψηλά μπορούν σε
ευρωπαϊκό επίπεδο.

Γιατί στο πρόσφατο παρελθόν είδαμε (δικές μας) ομάδες να προστατεύουν τους
παίκτες τους από τους ευρωπαϊκούς αγώνες, προκριμένου να μην τους κουράσουν
για τις εγχώριες διοργανώσεις. Με αυτό το σκεπτικό όμως, η παρακμή μας χτύπησε
όχι την πόρτα, αλλά το κουδούνι.

Κι είναι προφανώς μάταιο να ποντάρουμε σε κάποια διακοπή ρεύματος…