ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο όνειρο του Mεγάλου Aδελφού

Έπρεπε να περάσουν πάρα πολλά χρόνια από την πρώτη φορά που διάβασα το «1984»
του Τζορτζ Όργουελ, για να καταλάβω, σήμερα πια, ποιος είναι ο «Μεγάλος
Αδελφός». Και όχι, δεν μιλάω για τη νέα ευρωπαϊκή αντιτρομοκρατική νομοθεσία
που προβλέπει καταγραφή όλων των επικοινωνιών μας, ακόμα και των πιο μικρών κι
ασήμαντων. Ούτε για τις κρυφές και λιγότερο κρυφές κάμερες που μας
παρακολουθούν μέσα σε κτίρια, χώρους εργασίας, ακόμα και στον δρόμο, έτοιμες
να καταγράψουν κάθε ύποπτη ανάσα μας. Ούτε καν στο διαβόητο αμερικανικό Έσελον
ή τις παρακολουθήσεις Αμερικανών από την NSA δεν αναφέρομαι.

Όλα τα προαναφερθέντα δεν είναι παρά τα αναγκαία επακόλουθα μιας παγκόσμιας
κατάστασης συναγερμού στην οποία όλοι βρισκόμαστε. Δεν λέω, αυτά τα μέτρα
παρακολούθησης βοηθούν τον Μεγάλο Αδελφό να διαχέεται και να κυριαρχεί σε κάθε
πτυχή της ζωής και ύπαρξής μας. Δεν τον δημιούργησαν όμως.

Αυτό το κάναμε εμείς. Ή μάλλον, η δική μας ανάγκη γι’ αυτόν. Τον θέλαμε, τον
ζητούσαμε από καιρό. Με την ασύστολη χρήση των κινητών τηλεφώνων με κλήσεις,
γραπτά μηνύματα, εικονομηνύματα, με τις ενσωματωμένες σε κινητά φωτογραφικές
μηχανές, τα Bluetooth, τις κρυφές κάμερες σε κάθε πιθανή εκδήλωση της
ανθρώπινης ζωής, το instant messaging, τα chatrooms και τα webcams στους
ηλεκτρονικούς υπολογιστές, κάθε μέρα αποδεικνύουμε πόση ανάγκη έχουμε να
είμαστε διαρκώς διασυνδεδεμένοι. Connected. Με όλους τους άλλους, με τον κόσμο
ολόκληρο. H δε τρελή αύξηση των κουτσουμπολίστικων εντύπων και εκπομπών
μεγάλης θεαματικότητας που έχουν μετατρέψει τον κόσμο μας σε κοινωνία της
κλειδαρότρυπας, καθώς και η μαζική συρροή μας σε όλα τα «μοδάτα» εστιατόρια,
κλαμπ, θέρετρα, όλα φανερώνουν την ακόρεστη δίψα μας να δούμε και να μας δουν.
Γιατί κατά βάθος, μάλλον μόνον έτσι είμαστε σίγουροι εμείς οι ίδιοι ότι
υπάρχουμε. Ότι δεν είμαστε ένα φευγαλέο όνειρο στον ύπνο κάποιου άλλου.