[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΔΩ που έχουν φθάσει τα πράγματα αναρωτιέμαι μήπως θα πρέπει ν’ αρχίσουμε και
μάλιστα από το Δημοτικό Σχολείο την εκμάθηση και ερμηνεία ορισμένων φράσεων
που έχουν εισαχθεί (και έχουν καθιερωθεί) στη νεοελληνική γλώσσα, όπως λάδωμα,
μίζες, λαμόγια, διαφθορά, διαπλοκή. Κι αυτό γιατί θα πρέπει να μάθουν οι
αυριανοί πολίτες, τα παιδιά μας, σε ποια Ελλάδα θα μεγαλώσουν. Είναι αυτή η
Ελλάδα που θα τους παραδώσουμε. Μια χώρα για την οποία κανείς πολιτικός δεν
μιλάει, δεν δια-μαρτύρεται, παρά μόνο όταν είναι στην αντιπολίτευση. Και
κανείς πολιτικός δεν έχει το θάρρος να αποδεχθεί ότι η διαφθορά είναι συνώνυμη
με το κράτος, με τη δημόσια διοίκηση. Γι’ αυτό άλλωστε ακούμε συνεχώς τα
γνωστά… ανέκδοτα περί πάταξης της διαφθοράς, για πόλεμο κατά της διαπλοκής
και άλλα τέτοια φαιδρά. Σε αυτό το μέτωπο, η σημερινή κυβέρνηση – όπως άλλωστε
και οι προηγούμενες – έταξε, έπαιξε και έχασε. Κοιτάξτε γύρω σας να το
διαπιστώσετε. H διαφθορά «σέρνεται» παντού. Στις Εφορίες, στα τελωνεία, στα
νοσοκομεία, στις πολεοδομίες, στα ασφαλιστικά ταμεία. Μίζες, φακελάκια,
λαδώματα είναι πλέον οι προσφιλείς μας φράσεις. Και με την αναξιοκρατία και το
κομματικό κράτος να γιγαντώνεται. Με τα γαλάζια ρουσφέτια, με τα γαλάζια
παιδιά να συνωστίζονται στα υπουργικά και βουλευτικά γραφεία. Ελάτε μια Τρίτη
ή Πέμπτη στο υπουργείο Απασχόλησης για να διαπιστώσετε πώς μειώνουν την
ανεργία οι φωστήρες τής οδού Πειραιώς. Και στην άλλη όχθη, οι στρατιές των
ανέργων να μεγαλώνουν, τα εργοστάσια να κλείνουν και οι βιομήχανοι να
πλουτίζουν. Αυτή την Ελλάδα των κολλητών, της μίζας, του ωχαδελφισμού και της
αναξιοκρατίας παραδίδουμε στα παιδιά μας. Και χωρίς την ανάληψη ευθύνης, με
σηκωμένα τα χέρια ψηλά, ανήμποροι να αντιδράσουμε, δεν θα έχουμε επιχειρήματα
γι’ αυτή την κατάντια μας. Τουλάχιστον έτσι ένιωσα εγώ όταν, χθες το βράδυ,
προσπάθησα να εξηγήσω στον 13χρονο γιο μου τη σημασία της λέξης λάδωμα. Κι
όταν τού εξήγησα, με κοίταξε απορημένος και με καληνύχτισε. Προφανώς για να
ξεχάσει….