Ο νέος αυταρχισμός

MIA κυβέρνηση έχει δύο τρόπους να κάνει πολιτική. Ο ένας είναι να
επιχειρήσει να εξασφαλίσει όσο γίνεται πιο ευρεία συναίνεση για τις πολιτικές
της. Ο άλλος είναι να χρησιμοποιήσει την εξουσία της κάνοντας μονομερείς
κινήσεις.

H N.Δ. του Κώστα Καραμανλή εκφράζεται με τον πρώτο τρόπο. Πολιτεύεται όμως με
τον δεύτερο. Ο Πρωθυπουργός επικαλείται «το καλό του τόπου» και ο γραμματέας
της Ρηγίλλης Βαγγέλης Μεϊμαράκης μιλά για «πλατιά κοινωνική συμμαχία». Στην
πραγματικότητα, όμως, η κυβέρνηση κινείται γρήγορα, χωρίς να υπολογίζει τις
αντιδράσεις. H αλήθεια είναι πως το πολιτικό και θεσμικό περιβάλλον που έχει
δημιουργηθεί τής το επιτρέπει.

Στη Βουλή, η κυβερνητική πλειοψηφία δρα σχεδόν ανεξέλεγκτα, το δε νομοθετικό
έργο διεκπεραιώνεται στις Επιτροπές και όχι στην Ολομέλεια. Το πολιτικό
παιχνίδι είναι σαφώς πρωθυπουργοκεντρικό αφού ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι
αποστερημένος κάθε εξουσίας. Ο Κάρολος Παπούλιας μπορεί να προέρχεται από το
ΠΑΣΟΚ, έχει όμως μόνο τη δυνατότητα φραστικών παρεμβάσεων. Και η δεκαετής
θητεία του Κωστή Στεφανόπουλου διδάσκει ότι ο κάτοικος της Ηρώδου του Αττικού
αντιμετωπίζει την κυβέρνηση με πολιτικό τακτ.

Θεσμικό ανάχωμα είναι, βεβαίως, η Δικαιοσύνη. Εξ ου και είναι τομέας που έχει
υποστεί μεγάλη πίεση από τη N.Δ. Οι κυβερνητικές διαθέσεις διακρίνονται πίσω
από την πρωτοφανή απόφαση που επανέφερε στη Βουλή τον Αχιλλέα Καραμανλή, αλλά
και τις κινήσεις Παπαληγούρα τόσο σε επιλογές προσώπων όσο και σε ζητήματα
όπως το αυτοδιοίκητο των δικαστηρίων. Ο υπουργός Δικαιοσύνης είναι μάλλον ωμός
στις πρακτικές του. Είναι όμως ενδεικτικό του κλίματος εντός της κυβερνητικής
παράταξης ότι κάποιοι στη N.Δ. τού χρεώνουν ότι «δεν ελέγχει αρκετά» τη
Δικαιοσύνη!

H ΑΛΗΘΕΙΑ είναι πως η κυβέρνηση Καραμανλή έδειξε σχεδόν από την αρχή
ότι δεν είχε αναστολές. Ήταν οι Βρυξέλλες που μπλόκαραν τη ρύθμιση για τον
βασικό μέτοχο. Ωστόσο, ο χείμαρρος μπορεί να αλλάζει κατεύθυνση όταν συναντά
εμπόδια, αλλά δεν χάνει την ορμή του.

Στην αντιπολίτευση, ο Καραμανλής διακρίθηκε ως ηθικολόγος πολιτικός. Στην
κυβέρνησή του συγχωρούνται τα πάντα. Ο Σπηλιωτόπουλος επιβίωσε του Σινούκ. Ο
Παυλόπουλος επιβίωσε του Χούπη. Και ο Λιάπης εξήλθε χωρίς αμυχές από τις
αποκαλύψεις ότι επί μία ώρα η ΥΠΑ αγνοούσε πως η πτήση της Helios πετούσε
ακυβέρνητη, διότι οι ελεγκτές δεν είχαν επιχειρήσει να «μιλήσουν» μαζί της.

H κυβέρνηση δεν αυτοελέγχεται. Ούτε και διαλέγεται με τα άλλα κόμματα. Τους
πρώτους δώδεκα μήνες η N.Δ. επιχείρησε να εκβιάσει τη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ μέσα
από τη διερεύνηση σκανδάλων. Ωστόσο, η Εξεταστική της Βουλής για τα
εξοπλιστικά αποδείχθηκε άγονη. Σε κάποιες περιπτώσεις στη σκανδαλολογία έβαλαν
φρένο πρόσωπα που ανήκουν στη συντηρητική παράταξη, αλλά δεν έχουν πάρει
διαζύγιο από τη λογική. Είναι, παραδείγματος χάριν, το Διοικητικό Συμβούλιο
της ΔΕΗ που έκρινε αβάσιμες τις καταγγελίες του προέδρου Παλαιοκρασσά περί
σκανδάλων στην επιχείρηση.

ΟΛΑ αυτά ουδόλως πτοούν την κυβέρνηση. «Το ΠΑΣΟΚ αποχωρεί. Εμείς
προχωρούμε», είπε προσφάτως ο Αναστάσης Παπαληγούρας στη Βουλή. Κινείται στον
δρόμο που χάραξε η Μαριέττα Γιαννάκου, η οποία έκανε συγχρόνως εθνικό διάλογο
για την Παιδεία και κινήσεις που αποφάσιζε μόνη της. Αλλά αυτά είναι
λεπτομέρειες μπροστά στο κεντρικό πολιτικό θέμα του 42% στις δημοτικές και
νομαρχιακές εκλογές. Εδώ η κυβέρνηση επαναχαράσσει το γήπεδο και μετακινεί τα
γκολπόστ ένα χρόνο πριν από τις κάλπες, αφήνοντας ΣΥΝ και KKE στον πάγκο.
Τουλάχιστον, οι άνθρωποι ήταν ειλικρινείς. Το είχαν ως εξαγγελία στο πρόγραμμα
που συνέταξε προεκλογικά ο Σουφλιάς.

Ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε ήδη για EPE. H αλήθεια είναι πως η πολιτεία της
κυβέρνησης θυμίζει τις σκληρές πρακτικές του «ορίτζιναλ» Καραμανλισμού, που,
στην πρώτη φάση του, το ’50 και το ’60, δεν είχε αναστολές στη χρήση της
εξουσίας. Ωστόσο, η ελληνική Δεξιά συμβαδίζει με τη σκλήρυνση των συντηρητικών
δυνάμεων διεθνώς, όπως φαίνεται και από την πολιτική των Ρεπουμπλικάνων στις
ΗΠΑ, που τόσο θαυμάζουν οι Έλληνες νεο-Δεξιοί. Κάπως έτσι το σύνολο των
πρακτικών της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή προδιαγράφει έναν νέο αυταρχισμό.